บทที่ 312 ที่แท้ก็เป็นตัวเอก

เมื่อได้ยินคำถามของหวังฮ่าวหราน ลั่วชิงเฉียนก็หันมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “นายอย่ารู้เรื่องพวกนี้เลยจะดีกว่า รู้มากไปก็ไม่มีอะไรดีกับตัวนายหรอก”

หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นไม่พอใจทันที เขาพูดจายั่วยุว่า “มีอะไรที่พูดไม่ได้? หรือเห็นว่าผมเป็นแค่คนธรรมดาก็เลยดูถูกกันใช่ไหม?”

“ไม่ใช่นะ ถึงนายจะไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ แต่ฉันก็ไม่เคยมีความคิดดูถูกนายเลยแม้แต่นิดเดียว” ลั่วชิงเฉียนเห็นชายคนรักเริ่มโกรธก็รีบอธิบายพัลวัน จากนั้นจึงยอมตอบคำถามก่อนหน้านี้ของเขาแต่โดยดี

“คนคนนั้นชื่อ ‘เหยียนหยุนเทียน’ มาจากสำนักฝึกยุทธ์สันโดษที่ชื่อว่า ‘หุบเขาเฟิ่งซี’ พ่อของเขาเป็นผู้นำกลุ่มธุรกิจการเงินที่มีทรัพย์สินหลายแสนล้านในโลกปุถุชน ส่วนแม่ของเขาก็คือจ้าวสำนักหุบเขาเฟิ่งซีคนปัจจุบัน”

หวังฮ่าวหรานถึงกับตะลึง เบื้องหลังตัวละครนี่มันจะโหดไปไหน ฟังดูเทพกว่าเขาอีก!

เขาไม่รอช้า รีบสื่อสารกับระบบเพื่อตรวจสอบข้อมูลของเหยียนหยุนเทียนทันที

【ตัวเอก: เหยียนหยุนเทียน】

【พลังต่อสู้: 3,662 (ปรมาจารย์น้อยฮวาจิ้น)】

【เสน่ห์: 318】

【ออร่าตัวเอก: 5,263】

【สกิล:

• ออร่าสะท้อนดาเมจถึงตาย: เมื่อได้รับความเสียหายถึงแก่ชีวิต มีโอกาส 80% ที่จะป้องกันและสะท้อนความเสียหายนั้นกลับไปยังผู้กระทำ โดยออร่านี้จะไร้ผลเมื่อแต้มออร่าตัวเอกต่ำกว่า 2,000) 】

บัดซบ!

ไอ้หมอนี่... ที่แท้ก็เป็นพวกตัวเอก!

หลังจากเห็นข้อมูลของเหยียนหยุนเทียน หวังฮ่าวหรานก็รู้สึกหนังหัวชาวาบไปหมด

เมื่อครู่ที่เห็นหมอนี่ขี้เก๊กแถมภูมิหลังยังยิ่งใหญ่ เขาหลงนึกว่าเป็นระดับบอสตัวร้าย ที่ไหนได้ดันเป็นตัวเอกซะงั้น!

แถมไอ้สกิลออร่าพวกนั้นมันไร้เหตุผลสิ้นดี เรียกได้ว่าโกงที่สุดในบรรดาตัวเอกที่หวังฮ่าวหรานเคยเจอมาเลยก็ว่าได้

ไอ้ ‘ออร่าจับกดไร้สิ้นสุด’ นี่มันทำให้เหยียนหยุนเทียนกลายร่างเป็นรถไถดินชัดๆ อยากจะจับกดนางเอกคนไหนก็ได้

ใช้กำลังบังคับได้หน้าด้านๆแถมไม่มีผลข้างเคียง พอเสร็จกิจค่าความชอบของฝ่ายหญิงดันเต็มอีกต่างหาก

พอเห็นสกิลนี้ หวังฮ่าวหรานก็เกิดแรงกระตุ้นอยากจะฆ่าไอ้เหยียนหยุนเทียนให้ตายคาที่เสียเดี๋ยวนี้

ตัวเขามีกำลังภายในร้อยปีเป็นถึงปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้น ค่าพลังต่อสู้เกือบห้าพัน เหนือกว่าเหยียนหยุนเทียนแบบคนละชั้น

แต่พอสายตาเหลือบไปเห็น ‘ออร่าสะท้อนดาเมจถึงตาย’ เขาก็ต้องหยุดความคิดนั้นทันที

โอกาส 80% ที่จะป้องกันและสะท้อนความเสียหายถึงตายกลับมา...

นั่นหมายความว่าถ้าเขาลงมือสังหารเหยียนหยุนเทียน มีโอกาสถึง 80% ที่ตัวเขาเองจะม่องเท่ง มีแค่ 20% เท่านั้นที่จะฆ่ามันได้สำเร็จ

เสี่ยงดวงแบบนี้คุ้มไหม?

ถามมาได้ ไม่คุ้มอยู่แล้ว!

ตั้งแต่เจอพวกตัวเอกมา ไม่เคยมีครั้งไหนที่หวังฮ่าวหรานรู้สึกเกลียดขี้หน้าใครเท่านี้มาก่อน

ในขณะที่ความคิดมากมายแล่นผ่านสมองของหวังฮ่าวหราน เหยียนหยุนเทียนและสาวใช้คนนั้นก็เดินมาถึงศาลาริมสระบัว เผชิญหน้ากับฉินหยุนหาน

ฉินหยุนหานมองคนแปลกหน้าทั้งสองด้วยความประหลาดใจ เธอเข้าใจว่าเป็นคู่รักที่มาเดตกัน จึงเตรียมจะลุกหนีไปรอหวังฮ่าวหรานที่มุมอื่น

“น้องหยุนหาน จำข้าไม่ได้หรือ?”

จังหวะที่ฉินหยุนหานกำลังจะก้าวขา เหยียนหยุนเทียนก็เอ่ยทักขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“คุณคือ...” ฉินหยุนหานชะงักด้วยความสงสัย พินิจดูคนตรงหน้าแต่ก็นึกไม่ออกจริงๆว่าเคยเจอที่ไหน

“หลายปีก่อนเราเคยเจอกัน หากนับตามศักดิ์แล้ว ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า” เหยียนหยุนเทียนอธิบาย

ฉินหยุนหานอึ้งไปเล็กน้อย ความทรงจำเลือนรางในอดีตค่อยๆผุดขึ้นมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดี “แม่บอกว่าจะมาหาฉันนี่นา ทำไมกลายเป็นคุณมาแทนล่ะ แล้วแม่ฉันล่ะ?”

“น้ารองมีธุระนิดหน่อย อีกสักพักถึงจะตามมา ข้าเลยล่วงหน้ามาเยี่ยมเจ้าก่อน มาบอกข่าวให้รู้ไว้” เหยียนหยุนเทียนกล่าว

“งั้นเหรอ...” ฉินหยุนหานผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับอารมณ์ให้สดใส “งั้นเดี๋ยวฉันบอกคุณพ่อให้เตรียมการต้อนรับพวกคุณนะ ไหนๆก็มาแล้ว ต้องเที่ยวเมืองชิงหลิงดูสักหน่อย”

“ข้าก็ตั้งใจไว้อย่างนั้น” เหยียนหยุนเทียนยิ้มรับ ก่อนจะถือโอกาสรุกต่อ “งั้นคงต้องรบกวนน้องหยุนหานช่วยเป็นไกด์นำเที่ยวให้ข้าในช่วงนี้หน่อยแล้วล่ะ”

“เอ่อ... เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ได้ คือฉันต้องเข้าเรียน” ฉินหยุนหานปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

“ก็ต้องมีเวลาว่างบ้างแหละน่า” เหยียนหยุนเทียนยังคงยิ้มตาหยี

ฉินหยุนหานไม่อยากตอบตกลง เวลาว่างของเธอมีไว้ให้แฟนหนุ่ม จะเอาเวลาที่ไหนไปเป็นไกด์ให้คนอื่น แต่เธอก็รักษามารยาทด้วยการตอบเลี่ยงๆไปว่า “ถึงจะว่างฉันก็ต้องอ่านหนังสือ แล้วยังไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหน คงเป็นไกด์ให้คุณไม่ได้หรอก”

“จะสละเวลามาอยู่เป็นเพื่อนข้าสักหน่อยไม่ได้เชียวหรือ?” เหยียนหยุนเทียนตื้อไม่เลิก

ฉินหยุนหานเบนสายตาไปยังหญิงสาวข้างกายเขา “คุณก็มีพี่สาวคนนี้อยู่เป็นเพื่อนแล้วนี่คะ ฉันไม่อยากรบกวนโลกส่วนตัวของพวกคุณหรอก”

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว นี่ไม่ใช่คนรักของข้า เป็นเพียงสาวใช้เท่านั้นเอง” เหยียนหยุนเทียนหัวเราะและรีบแก้ตัวทันที

“อ๋อ พี่สาวคนนี้เป็นสาวใช้หรอกเหรอ” ฉินหยุนหานแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจได้ เพราะโลกที่แม่เธอจากมานั้นแตกต่างจากโลกปุถุชน ลูกพี่ลูกน้องคนนี้จะมีสาวใช้คอยติดตามก็คงเป็นเรื่องปกติ

“งั้นตอนนี้เป็นไกด์ให้ข้าได้หรือยัง?” เหยียนหยุนเทียนวกกลับมาเรื่องเดิม

“ยังไงก็ไม่ได้ค่ะ คือ... คือเวลาว่างฉันต้องอยู่กับแฟน” เมื่อจนปัญญา ฉินหยุนหานจึงต้องอ้างเหตุผลนี้ตรงๆ

“น้องหยุนหาน เจ้านี่ตลกจัง ข้ารู้นะว่าเจ้าไม่มีแฟน แม้แต่เพื่อนผู้ชายยังไม่มีเลย แล้วจะไปมีแฟนได้ยังไง” เหยียนหยุนเทียนพูดราวกับรู้ทุกอย่าง

ได้ยินดังนั้น ฉินหยุนหานก็ชะงักกึก

“ข้าพูดถูกใช่ไหมล่ะ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเหยียนหยุนเทียนกว้างขึ้น

“เหอะๆ ถ้าไม่เชื่อก็ตามใจค่ะ” หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง ฉินหยุนหานก็หัวเราะแห้งๆ

เหยียนหยุนเทียนยังไม่ยอมแพ้ คิดจะตื้อให้ฉินหยุนหานยอมเป็นไกด์ให้ได้ แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก อวี่หนิงที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ชิงพูดขัดขึ้นมาก่อน

“นายน้อย ในเมื่อคุณหนูเขาไม่อยากเป็นไกด์ให้ก็ช่างเถิดเจ้าค่ะ”

เหยียนหยุนเทียนขมวดคิ้วแน่น อวี่หนิงก็รู้ความคิดของเขาดีว่าที่มานี่ก็เพื่อฉินหยุนหาน แล้วทำไมถึงต้องมาขัดขวางกันด้วย?

หรือว่า...

เขาสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

“บอกมา ข้าต้องรู้ให้ได้” เหยียนหยุนเทียนกัดฟันกรอด หันไปพูดกับอวี่หนิงด้วยประโยคที่ฟังดูแปลกๆ

เดิมทีอวี่หนิงตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับเหยียนหยุนเทียนเป็นการส่วนตัว แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เห็นทีต้องบอกตอนนี้เลย

นางไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงก้มลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของเหยียนหยุนเทียนประโยคหนึ่ง

ทันทีที่ได้ฟัง ใบหน้าอันหล่อเหลาของเหยียนหยุนเทียนก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว

【ติ๊ง! โฮสต์เป็นเหตุทางอ้อมให้จิตใจของตัวเอก ‘เหยียนหยุนเทียน’ ได้รับความกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!】

【ติ๊ง! โฮสต์เป็นเหตุทางอ้อมให้จิตใจของตัวเอก ‘เหยียนหยุนเทียน’ ได้รับความกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -100, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +100!】

【ติ๊ง! โฮสต์เป็นเหตุทางอ้อมให้จิตใจของตัวเอก ‘เหยียนหยุนเทียน’ ได้รับความกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 3,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -150, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +150!】

*****