บทที่ 296 นี่เหรอที่เรียกว่าสวย?
บทที่ 296 นี่เหรอที่เรียกว่าสวย?
"ท่านบรรพชน... หากท่านไม่ลงโทษข้า... แล้วเรียกข้ามาเพื่อการใดหรือ?"
เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองรอดตัว เส้าหว่านหว่านก็ค่อยๆผ่อนคลายลง เอ่ยถามอย่างนอบน้อม
"ของที่ข้าสั่ง... ได้เอามาหรือเปล่า?" หวังฮ่าวหรานถาม
"เอามาแน่นอนเจ้าค่ะ!" เส้าหว่านหว่านพยักหน้าหงึกหงัก รีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบซองยาแบนๆขนาดสองนิ้วออกมาสองสามซอง ยื่นถวายด้วยความเคารพ
หวังฮ่าวหรานรับไปเก็บไว้ "หมดธุระแล้ว เจ้ากลับไปได้"
"เจ้าค่ะท่านบรรพชน ผู้น้อยขอลา..."
เส้าหว่านหว่านก้มโค้งคำนับ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที...
ท่านบรรพชนหายไปแล้ว!
หายวับไปกับตา ทั้งที่ยืนห่างกันแค่ครึ่งเมตร แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว!
สุดยอด... วรยุทธ์ของท่านล้ำลึกเกินหยั่งถึงจริงๆ!
ความเลื่อมใสศรัทธาของเส้าหว่านหว่านพุ่งทะลุปรอท
หวังฮ่าวหรานกลับมาที่กองถ่ายอย่างรวดเร็ว
การถ่ายทำยังดำเนินต่อ
ผู้กำกับกู่หนานเฟิงและตัวเอกเสิ่นอี้ชิงกำลังยุ่งอยู่หน้าฉาก
ส่วนท่านประธานลู่เป่ยเกอติดสายสำคัญ คุยโทรศัพท์มาสิบกว่านาทีแล้วยังไม่วาง
หลี่หยุนซีที่มีบทแค่เดินผ่านฉาก ถ่ายเสร็จแล้วก็ว่างงาน
พอไม่มีหนุ่มหล่อมารุมล้อม เธอก็เริ่มเบื่อ เลยเดินกลับไปที่โซนพักนักแสดงสมทบ
โซนพักเงียบกริบ เพราะตัวประกอบคนอื่นๆออกไปมุงดูกองถ่ายกันหมด
หลี่หยุนซีนั่งเล่นโต่วอินเพลินๆ สักพักก็เผลอหลับคาเก้าอี้
...
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย
ดูนาฬิกา... เพิ่งหลับไปแค่ 20 นาทีเอง
แต่ทำไมรู้สึกเหมือนหลับไปเป็นชาติ?
แถมร่างกายยังรู้สึกแปลกๆ หนักอึ้งพิกล แต่บอกไม่ถูกว่าเป็นอะไร
เธอไม่คิดมาก ลุกขึ้นเดินกลับไปที่กองถ่าย
เริ่มคิดถึงบรรยากาศที่มีผู้ชายมารุมล้อมเอาใจ
พอกลับมาถึง...
กู่หนานเฟิงกับเสิ่นอี้ชิงยังถ่ายไม่เสร็จ ลู่เป่ยเกอก็ยังคุยโทรศัพท์ไม่จบ
หลี่หยุนซียืนเคว้งอยู่คนเดียว
ทันใดนั้น หนุ่มหล่อที่ว่างงานที่สุดในกองถ่ายก็เดินผ่านมา
หวังฮ่าวหราน...
หลี่หยุนซีเห็นเขาเดินผ่านหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะแขวะ
"ฮึ... จงใจเดินผ่านหน้าฉัน อยากเรียกร้องความสนใจล่ะสิ?"
หวังฮ่าวหรานหยุดเดิน หันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า
"ทางเดินมีอยู่แค่นี้ จะให้ไปเดินตรงไหน เธอคิดไปเองรึเปล่า? ฉันไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด"
หลี่หยุนซีแค่นหัวเราะ "หึ! แกล้งทำเป็นเมินเพื่อเรียกร้องความสนใจ... มุกตื้นๆแบบนี้คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอ?"
"เลิกพยายามเถอะ มุกนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก ถ้าอยากจีบก็เข้ามาจีบตรงๆสิ!"
หวังฮ่าวหรานแอบเบ้ปาก ก่อนแสยะยิ้มเย็นชา "เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน? คิดว่าตัวเองสวยเลือกได้ขนาดนั้นเลย?"
หลี่หยุนซีเชิดหน้า "ก็ดูตา จมูก ปาก รูปหน้าฉันสิ! เป๊ะขนาดนี้ ไม่เรียกว่าสวยแล้วจะเรียกว่าอะไร?"
"ฉันชอบคนสวยธรรมชาติ ถ้าแต่งหน้าหนาเตอะมาแบบนี้ ฉันเหมาว่าเป็น 'พวกขี้เหร่' หมดนั่นแหละ"
หลี่หยุนซีของขึ้น "หนอย! ฉันสวยธรรมชาติย่ะ! หน้าสดฉันก็สวย!"
หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปาก
"ไม่เชื่อหรอ? งั้นแหกตาดูให้ดี!"
หลี่หยุนซีผู้มั่นหน้าในความงามของตนรีบวิ่งไปหยิบคลีนซิ่งและสำลีมาเช็ดเครื่องสำอางออกโชว์สดๆตรงนั้นเลย
ไม่กี่วินาทีต่อมา เครื่องสำอางถูกเช็ดออกจนเกลี้ยง
เธอเงยหน้าสดขึ้นมาท้าทาย
"เป็นไง?! สวยไหมล่ะ?!"
หวังฮ่าวหรานทำหน้าพะอืดพะอม
"ถ้าสภาพนี้เรียกว่าสวย... โลกนี้คงไม่มีคนขี้เหร่แล้ว"
"นี่นาย! ตาถั่วหรือไง?!" หลี่หยุนซีปรี๊ดแตก
เธอหันไปหาพวกตัวประกอบที่เพิ่งเดินกลับมา
"นี่! พวกเธอดูซิ! ฉันขี้เหร่เหรอ?!"
เหล่าตัวประกอบหันมามอง... แล้วก็ต้องผงะ!
"เอ่อ... นั่นคุณหลี่หยุนซีเหรอ?" ตัวประกอบหญิงคนหนึ่งที่รู้จักเธอถามเสียงสั่น
"ก็ใช่น่ะสิ! ถามแปลกๆ ดูไม่ออกรึไง?" หลี่หยุนซีงง
ปกติหน้าเธอตอนแต่งกับไม่แต่งแทบไม่ต่างกันเลยนะ
"คุณ... เอ่อ... ทำไมหน้าสดคุณถึงได้... เอิ่ม... ดูแย่ขนาดนั้นล่ะ?"
หลี่หยุนซีควันออกหู "เสี่ยวเจิ้น! อิจฉากันก็บอกมาตรงๆ อย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้!"
เสี่ยวเจิ้นทำหน้าจริงจัง "พูดจริงๆนะ... รีบไปแต่งหน้ากลับเถอะ ฉันขอร้อง"
"หมายความว่าไง?! ฉันขี้เหร่ตรงไหน?!" หลี่หยุนซีวีนแตก
เสี่ยวเจิ้นหมดคำจะพูด เลยเงียบไป
หลี่หยุนซีไม่ยอมแพ้ หันไปถามคนอื่น
"พวกเธอล่ะ! ว่าไง?! ฉันขี้เหร่ไหม?!"
"ขี้เหร่!!!"
ตัวประกอบสิบกว่าคนตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"พวกแกมันตาบอด!" หลี่หยุนตวาด
"โอ๊ยแม่คุณ! ไม่เคยส่องกระจกเหรอ?! สภาพดูไม่ได้เลย!"
"จริง! หน้าตาแบบนี้ออกมาเดินเพ่นพ่านได้ไง! สยองสุดๆ!"
"ตำนาน 'พลังวิเศษแห่งการแต่งหน้า' สินะ... เพิ่งเคยเห็นของจริงวันนี้แหละ"
ทุกคนเริ่มรุมวิจารณ์อย่างเมามันส์ เพราะหมั่นไส้เธอมานานแล้ว
หลี่หยุนซีเริ่มใจเสีย
คนสองคนพูดอาจจะไม่จริง แต่ถ้าทุกคนพูดเหมือนกันหมด...
หรือว่าเช็ดเครื่องสำอางไม่เกลี้ยง หน้าเลยเลอะ?
เธอหันไปหาเสี่ยวเจิ้น "ขอยืมกระจกหน่อย!"
เสี่ยวเจิ้นหยิบกระจกพกพาออกมาให้
หลี่หยุนซีรับมาส่องดู
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นกองถ่าย
ภาพในกระจก... หญิงสาวขอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากแห้งแตก ผิวหยาบกร้าน เต็มไปด้วยกระฝ้าจุดด่างดำ...
นี่มันใคร?!
ไม่ใช่ฉัน! เป็นไปไม่ได้!
ต้องเป็นคราบสกปรกแน่ๆ!
เธอรีบเอามือถูหน้าแรงๆจนแสบไปหมด แต่รอยพวกนั้นก็ไม่หายไปแม้แต่นิดเดียว!
"กรี๊ดดดดดด! ม่ายยยยยยย!"
เธอสติแตก กรีดร้องไม่หยุด
เสียงร้องอันน่าเวทนาดังไปถึงหูของสามหนุ่มผู้พิทักษ์
พวกเขาทิ้งงาน ทิ้งโทรศัพท์ วิ่งหน้าตั้งมาด้วยความเร็วแสง
"หยุนซีไม่ต้องกลัว! ผมมาแล้ว!"
"ใครบังอาจรังแกหยุนซี!"
"หยุนซี! พี่ลู่มาช่วยแล้ว!"
*****