บทที่ 286 รักแรกพบ

บริเวณทางเดินชมสวนหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ

ทีมงานชมรมอนุรักษ์วัฒนธรรมโบราณกำลังวุ่นวายกับการจัดฉากถ่ายภาพ

ทางเดินเล็กๆที่ขนาบด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ไม่มีสิ่งปลูกสร้างสมัยใหม่รบกวนสายตา เหมาะแก่การถ่ายภาพย้อนยุคเป็นที่สุด

หวังฮ่าวหรานในชุดบัณฑิตหนุ่มสีขาวบริสุทธิ์ ยืนสง่างามราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่หลงยุค

เคียงข้างด้วยมู่เจาเจาและเหวินจิงในชุดจีนโบราณที่งดงามชวนฝัน

การถ่ายทำเซ็ตแรกผ่านไปอย่างราบรื่น

จากนั้นทั้งสามคนก็แยกย้ายไปเปลี่ยนชุดสำหรับเซ็ตที่สองในห้องแต่งตัวชั่วคราวที่จัดไว้ในตึกคณะ

หวังฮ่าวหรานเปลี่ยนชุดเสร็จก่อนใคร เขาเดินออกมาจากตึกเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดถ่ายทำถัดไป

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู...

เขาก็เดินสวนกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดจีนโบราณ

วินาทีที่สบตากัน... โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

หวังฮ่าวหรานตะลึงในความงามของเธอ

หากเขาคือ “ชายหนุ่มรูปงามดั่งหยก ผู้สง่างามเป็นหนึ่งในใต้หล้า”

เธอก็คือ "หญิงสาวงามล้ำเลิศ ดุจหยกงามกลางทุ่งบุปผา"

ความงามของเธอสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ งามล่มเมืองอย่างแท้จริง

แต่ปฏิกิริยาของฝ่ายหญิงนั้น... รุนแรงกว่าหลายเท่า

หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก เลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน

"ในใต้หล้านี้... กลับมีบุรุษรูปงามปานนี้อยู่? ช่างสง่างามดั่งเทพเซียนมาจุติ..."

เธอไม่อาจละสายตาจากเขาได้แม้แต่วินาทีเดียว

สายตาของทั้งคู่ประสานกัน...

และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงและชัดเจน

"รักแรกพบ"

【ติ๊ง! การ์ดรักแรกพบทำงาน! นางเอก 'ลั่วชิงเฉียน' ความประทับใจเพิ่มขึ้นเป็น 50 (เริ่มมีใจ) ทันที!】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 6,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -300, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +300!】

หวังฮ่าวหรานได้สติ

อ้าว... ที่แท้แม่สาวคนนี้ก็คือลั่วชิงเฉียน?

เขานึกว่าต้องรออีกสักพักกว่าจะได้เจอ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเร็วขนาดนี้ แถมยังมาในชุดโบราณเหมือนกันอีก

โชคเข้าข้างชัดๆ!

"ขอโทษครับ เกือบชนคุณแน่ะ... เจ็บตรงไหนไหม?" หวังฮ่าวหรานเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

ลั่วชิงเฉียนสะดุ้งเล็กน้อย หน้าแดงระเรื่อ รีบหลบสายตาด้วยความขัดเขิน

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ เกือบชนคุณเหมือนกัน" นางตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้ายิ้มเอียงอาย

"คุณเป็นสมาชิกชมรมอนุรักษ์วัฒนธรรมโบราณเหมือนกันเหรอ?" หวังฮ่าวหรานแกล้งถาม

"เอ่อ... ชมรมอนุรักษ์วัฒนธรรมโบราณ?" ลั่วชิงเฉียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ชะ...ใช่ค่ะ ฉันอยู่ชมรมนี้แหละ"

เธอไม่กล้าบอกความจริงเรื่องตัวตน เลยจำใจโกหกตามน้ำเพื่อหาเรื่องคุยกับเขา

"บังเอิญจัง ผมก็อยู่ชมรมนี้เหมือนกัน" หวังฮ่าวหรานยิ้ม "แต่ไม่เคยเห็นคุณเลย เป็นสมาชิกใหม่เหรอ?"

"ใช่ค่ะ... เพิ่งเข้าวันนี้เลย คุณเลยไม่คุ้นหน้า" ลั่วชิงเฉียนแถต่อ

ตอนนั้นเอง มู่เจาเจาและเหวินจิงก็เดินออกมา

"ไปถ่ายรูปกันเถอะ!" มู่เจาเจาตะโกนเรียก

"โอเค! เดี๋ยวไป!" หวังฮ่าวหรานตอบกลับ แล้วหันมาหาลั่วชิงเฉียน

"ผมมีธุระต้องไปแล้ว ขอตัวก่อนนะ"

พูดจบก็หันหลังเดินจากไปดื้อๆ

เขาไม่กลัวเธอหนี เพราะค่าความชอบ 50 การันตีว่าเธอติดกับแล้ว

แต่เพื่อความชัวร์...

ระบบ! ใช้ 'ออร่าเสน่ห์' ใส่ลั่วชิงเฉียน!

ทันทีที่ใช้ ค่าความชอบของลั่วชิงเฉียนก็เด้งขึ้นเป็น 60!

และเขายังได้แต้มวายร้ายมาฟรีๆอีก 1,000 แต้ม + ออร่าตัวร้าย 50 แต้ม

คุ้มจริงๆ นางเอกระดับบอสนี่แจกแต้มหนักดีแฮะ

หวังฮ่าวหรานเริ่มสงสัยว่าถ้าเป็น 'พี่ใหญ่' ที่มีออร่านางเอกเกิน 3,000 จะได้แต้มเยอะขนาดไหน

"ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะ!" เสียงหวานใสเรียกเขาไว้

หวังฮ่าวหรานหยุดเดิน หันกลับไปมอง "ครับ?"

ลั่วชิงเฉียนรวบรวมความกล้า เอ่ยปากชวน

"คือว่า... ฉันเพิ่งมาใหม่ ไม่คุ้นสถานที่เลย คุณช่วย... เป็นไกด์แนะนำชมรมให้หน่อยได้ไหมคะ?"

หวังฮ่าวหรานยิ้มในใจ

เขารู้จักเธอ แต่เธอไม่รู้จักเขา

ถ้ายอมปล่อยเขาไปตอนนี้ เธอกลัวว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก

แต่... จะให้ยอมง่ายๆก็เสียเชิงชาย

คราวก่อนโดนการ์ด 'แฟนเก่า' เล่นงานจนเสียฟอร์ม คราวนี้ได้การ์ด 'รักแรกพบ' มาครอง ต้องขอลิ้มรสชาติของการ 'ถูกนางเอกตามจีบ' ให้ชุ่มปอดหน่อย!

เขาตีหน้าขรึม "ก็ได้ครับ... แต่ตอนนี้ผมยุ่งจริงๆ คงต้องรอหน่อยนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ! ฉันรอได้!" ลั่วชิงเฉียนรีบตอบรับทันที กลัวเขาเปลี่ยนใจ

"อืม" หวังฮ่าวหรานพยักหน้าสั้นๆ แล้วเดินไปที่กองถ่าย

ลั่วชิงเฉียนเดินตามไปห่างๆ เฝ้ารออย่างอดทน

เดิมทีเธอตั้งใจมาที่ตึกคณะบริหารธุรกิจเพื่อตามหา 'แฟนของน้องเจ็ด' ที่ชื่อหวังฮ่าวหราน เพื่อมาสั่งสอนให้เข็ดหลาบ

แต่ตอนนี้... เรื่องนั้นถูกโยนทิ้งไปไกลลิบ

ในสมองของเธอมีแต่ภาพคุณชายชุดขาวผู้นี้เท่านั้น

ลั่วชิงเฉียนยืนรออย่างใจเย็นเกือบชั่วโมง จนกระทั่งการถ่ายทำเสร็จสิ้น

"ขอโทษที่ให้รอนานครับ ไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานเดินมาหาโดยไม่เปลี่ยนชุดกลับ ด้วยการใส่ชุดจีนโบราณเดินคู่กันจะได้เพิ่มบรรยากาศ

"ไม่นานเลยค่ะ สบายมาก" ลั่วชิงเฉียนยิ้มหวาน

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปในมหาวิทยาลัย

ภาพชายหญิงหน้าตาดีในชุดจีนโบราณดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างให้เหลียวมองกันคอแทบหัก

หวังฮ่าวหรานไม่อยากเป็นเป้าสายตา จึงพาเธอเดินหลบไปยังสระบัวที่เงียบสงบ

"นั่งพักตรงนี้ก่อนละกัน"

"อื้อ" ลั่วชิงเฉียนนั่งลงข้างๆเขาอย่างว่าง่าย

บรรยากาศเงียบสงบ

หวังฮ่าวหรานตั้งใจจะเล่นตัว ให้ฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายรุก เขาเลยนั่งนิ่งมองดอกบัว ไม่พูดไม่จา

ลั่วชิงเฉียนแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ใจเต้นตึกตัก

ทำไมเขาเอาแต่ดูดอกบัว? ดอกบัวสวยกว่าฉันตรงไหน?

เธอเริ่มน้อยใจนิดๆ

สุดท้ายทนไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายเริ่ม

"เอ่อ... ฉันชื่อลั่วชิงเฉียน คุณชื่ออะไรหรอ?"

"หวัง..." หวังฮ่าวหรานกำลังจะตอบ

แต่จู่ๆสัญชาตญาณเตือนภัยก็ทำงาน

เขาชะงัก หันขวับไปมองบางสิ่งในอากาศ

ผีเสื้อตัวหนึ่ง

ดูเผินๆเหมือนผีเสื้อธรรมดา

แต่จมูกระดับปรมาจารย์ด้านพิษของเขาได้กลิ่น 'สมุนไพร' จางๆจากตัวมัน

กลิ่นนี้... เขาเคยอ่านเจอใน 'คัมภีร์พิษบรรพกาล'

มันคือพาหะนำพิษชนิดพิเศษ... พิษที่จะทำให้ผู้หญิงเกิดอารมณ์จนควบคุมตัวเองไม่ได้!

ขณะที่เขากำลังวิเคราะห์ ผีเสื้อตัวนั้นก็บินตรงไปหาลั่วชิงเฉียน

ลั่วชิงเฉียนไม่รู้ตัว เธอเห็นผีเสื้อสวยดี เลยยิ้มร่า ยื่นนิ้วออกไปรับ

"ดูสิคะ ผีเสื้อสวยจังเลย"

เธอพูดเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา

หวังฮ่าวหรานหันไปมองเธอจริงๆ จ้องเขม็งด้วยสายตาแปลกๆ พลางคิด: ยัยนี่... โง่หรือซื่อเนี่ย? เห็นของแปลกๆยังกล้าไปจับอีก?

ลั่วชิงเฉียนเข้าใจผิด คิดว่าเขาจ้องเพราะหลงเสน่ห์ เธอเลยเขินม้วน

"คะ...คุณจ้องฉันทำไมคะ? หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ?"

แต่พูดไม่ทันขาดคำ

เธอเริ่มรู้สึกผิดปกติ

รีบสะบัดนิ้วใช้ลมปราณกระแทกผีเสื้อออกไป

แต่สายไปแล้ว...

ไอหมอกสีชมพูจางๆซึมเข้าสู่ปลายนิ้วเธอ แล้ววิ่งปราดเข้าสู่เส้นเลือด ลามขึ้นมาตามแขนขาวผ่องอย่างรวดเร็ว!

*****