บทที่ 282 พี่น้องรวมตัว

เสียงเครื่องยนต์แม็คลาเรนค่อยๆเบาลงจนเงียบหายไป

ผ่านไปประมาณห้านาที ถังขยะข้างทางก็เริ่มขยับเบาๆเหมือนมีอะไรดิ้นอยู่ข้างใน

ไม่นานนัก การขยับก็รุนแรงขึ้น ร่างชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพกลับหัวค่อยๆ ตะเกียกตะกายปีนออกมาอย่างทุลักทุเล

เจียงเกาเสวียนผู้สง่างาม บัดนี้สภาพดูไม่ได้

ทั้งเนื้อทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก กลิ่นเหม็นเน่าโชยหึ่ง บนหัวมีเศษขยะและคราบซอสติดเกรอะกรัง

ความหล่อเหลาและความโอหังก่อนหน้านี้ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว

เขาสะบัดเศษขยะออกจากหัว สายตาจ้องมองไปยังทิศที่รถแล่นจากไป ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ตั้งแต่เริ่มฝึกวรยุทธ์ เขาไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใครในรุ่นเดียวกันมาก่อน

อายุแค่ 24 แต่มีกำลังภายในถึง 65 ปี ครองอันดับหนึ่งในทำเนียบมังกรหงส์เร้นลับอย่างสง่าผ่าเผย

แต่เมื่อกี้... เขาถูกเด็กหนุ่มอายุไม่ถึง 20 ตบทีเดียวปลิว!

เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไป ราวกับฝันร้าย

แต่ความเจ็บปวดบนใบหน้าที่บวมเป่งและกลิ่นเหม็นเน่าบนตัวตอกย้ำว่านี่คือความจริง

"มิน่าล่ะ... ท่านพ่อถึงเตือนว่า 'เหนือฟ้ายังมีฟ้า' ให้ข้าทำตัวเงียบๆเข้าไว้ อย่าโอหังเกินไป..."

เจียงเกาเสวียนพึมพำกับตัวเองด้วยความสังเวช

เขาเป็นนายน้อยจากสำนักลึกลับที่มีรากฐานลึกซึ้ง พรสวรรค์สูงส่ง เลยทำตัวกร่างมาตลอด

ท่านพ่อเคยเตือนแล้วว่าโลกนี้กว้างใหญ่ มีคนที่เก่งกว่าและสำนักที่ทรงพลังกว่าเขาซ่อนอยู่

เมื่อก่อนไม่เคยเชื่อ... แต่วันนี้รู้ซึ้งแล้ว

ไอ้เด็กเมื่อกี้นี่แหละคือ 'ของจริง'!

แถมตอนเผชิญหน้ากัน เขารู้สึกถึงแรงกดดันประหลาดที่ทำให้อยากจะคุกเข่ากราบกราน... นั่นคือสัญชาตญาณเตือนภัยที่ติดตัวมา!

เจียงเกาเสวียนรีบกวาดตามองรอบๆ พอเห็นว่าไม่มีคน ก็รีบเผ่นหนีทันที

ขอชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย!

แก้แค้น? ฝันไปเถอะ!

คนที่มีลมปราณเฉียด 100 ปีตั้งแต่อายุน้อยขนาดนั้น... พรสวรรค์อย่างเดียวทำไม่ได้แน่ ต้องมีทรัพยากรมหาศาลหนุนหลัง

ตัวเขาเองอาบน้ำยาและได้รับการบ่มเพาะจากผู้อาวุโสมาตั้งแต่เด็กยังได้แค่ 65 ปี

แต่ไอ้เด็กนั่น... เบื้องหลังต้องยิ่งใหญ่กว่าสำนักเขาหลายเท่าตัวแน่นอน!

——

เช้าวันต่อมา

ลั่วชิงเฉียนที่มาถึงวิลล่าเมื่อคืน พักผ่อนจนหายเหนื่อย

9 โมงเช้า เธอเรียกรวมพลพี่น้องและหลินเฉินเพื่อพูดคุยสังสรรค์

คุยกันไปสักพัก... เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

"น้องเจ็ดไปไหน?" ลั่วชิงเฉียนถาม

ทุกคนหันไปมองปู้เฟยเหยียนที่นอนห้องเดียวกับฉิวเฉียนเว่ย

"ฉันไม่รู้หรอก เมื่อคืนพอกลับมาก็ไม่เห็นน้องเจ็ดแล้ว" ปู้เฟยเหยียนตอบ

หลิวเยว่แปลกใจ "พี่สี่ น้องเจ็ดออกไปทำธุระข้างนอกก่อนพี่จะกลับมา แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นหัว... แสดงว่าไม่กลับบ้านทั้งคืน?"

"ดึกดื่นป่านนั้น น้องเจ็ดออกไปทำอะไร?" ลั่วชิงเฉียนเริ่มกังวล

เปี่ยนซูเหวิน จี้สุ่ยเหยา และปู้เฟยเหยียนต่างชะงัก

ทั้งสามคนรู้ความลับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉิวเฉียนเว่ยกับหวังฮ่าวหราน

การที่ออกไปกลางดึกแล้วไม่กลับบ้าน... ก็เดาได้ไม่ยากว่าไปทำอะไร

แต่ทั้งสามคนเลือกที่จะเงียบ แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

จู่ๆหลินเฉินก็โพล่งขึ้นมาด้วยสีหน้าเจ็บปวด

"พี่รอง! พี่เจ็ดต้องออกไปหาแฟนแน่ๆ!"

"ว่าไงนะ?!" ลั่วชิงเฉียนตกใจ

หลิวเยว่เสริม "ใช่ น้องเจ็ดมีแฟนแล้ว เมื่อคืนคงออกไปหาแฟนแหละ"

ลั่วชิงเฉียนขมวดคิ้วแน่น ความเป็นพี่สาวกำเริบทันที

"แฟนน้องเจ็ดเป็นใคร?"

หลิวเยว่ส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมบอก"

ลั่วชิงเฉียนดุ "เธอเป็นพี่ประสาอะไร?! น้องเจ็ดมีแฟนทั้งคนแต่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า?! ถ้าน้องโดนหลอกจะทำยังไง?!"

"ก็ถามแล้วเขาไม่บอกนี่นา..." หลิวเยว่บ่นอุบอิบ

"ไม่บอกก็ต้องสืบสิ! ไม่ได้เรื่องเลย ถ้าน้องเจ็ดเป็นอะไรไป ฉันจะโทษเธอนี่แหละ!" ลั่วชิงเฉียนคาดโทษเสียงเข้ม

หลิวเยว่คอตก ไม่กล้าเถียง

หลินเฉินแอบหัวเราะคิกคัก พี่ห้าจอมโหดเจอพี่รองปราบซะอยู่หมัด!

เมื่อถามหลิวเยว่ไม่ได้เรื่อง ลั่วชิงเฉียนจึงหันไปคาดคั้นคนอื่น

"พวกเธอล่ะ? รู้ไหมว่าแฟนน้องเจ็ดเป็นใคร?"

"ไม่รู้!"

เปี่ยนซูเหวิน ปู้เฟยเหยียน และจี้สุ่ยเหยา ตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ตอบเสร็จก็ชะงัก หันมองหน้ากันเองด้วยความแปลกใจและระแวง

ทำไมทุกคนถึงรีบปฏิเสธพร้อมกันขนาดนี้?

ลั่วชิงเฉียนหรี่ตามองอย่างจับผิด

"พวกเธอดูมีพิรุธนะ... รู้อะไรมาใช่ไหม?"

ทั้งสามคนเงียบกริบ

"เงียบทำไม? ตอบสิ!" ลั่วชิงเฉียนกดดัน

เปี่ยนซูเหวินตัดสินใจออกรับแทน

"พี่รอง... น้องเจ็ดอายุ 20 แล้วนะ มีวุฒิภาวะพอแล้ว เราอย่าไปก้าวก่ายมากนักเลย เธอไม่ใช่เด็กๆแล้ว"

ปู้เฟยเหยียนรีบสนับสนุน "ใช่ๆ พี่สามพูดถูก น้องเจ็ดฉลาดจะตาย ตาถึงอยู่แล้ว แฟนที่เลือกต้องดีแน่ๆ เราอย่าไปยุ่งเลย"

หลิวเยว่ผสมโรง "แค่มีความรักเอง ไม่เห็นต้องตื่นตูมเลย ไว้ถึงเวลาเขาก็พามาเปิดตัวเองแหละ"

จี้สุ่ยเหยาก็เอาด้วย "ฉันว่าเราควรเป็นพี่สาวที่ใจกว้างนะ อย่าไปบงการชีวิตน้องสาวเลย"

ลั่วชิงเฉียนคิ้วขมวดเป็นปม

มันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเธอ?

เมื่อก่อนพวกน้องสาวพูดถึงผู้ชายทีไร มีแต่รังเกียจเดียดฉันท์

แต่วันนี้... ไหงกลายเป็นฝ่ายสนับสนุนความรักกันหมด?

แถมยังสามัคคีกันปกป้องน้องเจ็ดอีกต่างหาก

เธอจ้องมองน้องๆทีละคน แล้วถามเสียงเย็น

"ตอบมาตามตรง... พวกเธอเองก็แอบมีแฟนแล้วเหมือนกันใช่ไหม?"

*****