บทที่ 276 เป็นบ้าไปแล้ว

หวังฮ่าวหรานมองดูฉากที่หลินเฟิงถูกตำรวจสาวหลิงตวนย่าควบคุมตัวไปจากชั้น 2 ด้วยความสุนทรีย์

เขาจิบกาแฟที่เหลือจนหมดแก้ว เตรียมตัวเช็คบิลและจากไป

แต่ทันทีที่ลุก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นสายจากจัวชิวเฉินอวี้

"งานที่คุณสั่ง เรียบร้อยแล้ว" เธอรายงานเสียงเรียบ

"งั้นเหรอ? สภาพสองคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?"

"เสียสติ... เป็นบ้าไปแล้ว"

"หา?! เป็นบ้า?!" หวังฮ่าวหรานเผลอขึ้นเสียงด้วยความตกใจ

จัวชิวเฉินอวี้รีบแก้ตัว "ฉันก็ไม่คิดว่าจิตใจพวกเขาจะเปราะบางขนาดนี้ แค่โดนขู่นิดหน่อยก็สติแตกไปซะแล้ว"

"ขู่?" หวังฮ่าวหรานเริ่มสงสัย "เธอใช้วิธีอะไร?"

"ธุรกิจรับซ่อมคนของเรามีสองประเภท แบบแรกคือโจมตีทางจิต สร้างสถานการณ์หลอนๆให้กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ แบบสองคือโจมตีทางกาย ลงไม้ลงมือให้เจ็บตัว"

"ปกติเราจะเน้นแบบแรก เพราะไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลและหลักฐาน แต่ไม่นึกว่าสองคนนี้จะขวัญอ่อนขนาดนี้ โดนหลอกผีนิดเดียวก็สติหลุดจนกู่ไม่กลับเลย"

หวังฮ่าวหรานเดาะลิ้น "แล้วลูกน้องเธอเก็บงานเรียบร้อยไหม?"

"แน่นอน ไร้ร่องรอย ต่อให้ตำรวจมาสืบก็คงสรุปว่าเป็นเรื่องลี้ลับหรือไม่ก็สติแตกไปเอง เพราะสองคนนั้นบ้าไปแล้ว ให้การอะไรไม่ได้หรอก"

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า

ในมุมหนึ่ง ผลลัพธ์นี้ก็ถือว่าดีเยี่ยม

เพราะปลิงดูดเลือดสองตัวนี้จะไม่มีวันกลับมาสร้างความเดือดร้อนให้ซ่งเจินอวี่ได้อีกตลอดกาล

งานนี้จัวชิวเฉินอวี้ทำได้ดีมาก

แต่... ในฐานะเจ้านาย เขาจะชมลูกน้องพร่ำเพรื่อไม่ได้

หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเสียงเข้มตำหนิ

"เธอทำงานประสาอะไร? ผมบอกให้ 'สั่งสอน' แค่ซ้อมให้เข็ดหลาบก็พอ ไม่ได้บอกให้ทำลายชีวิตพวกเขาจนเป็นบ้า!"

"เธอบอกว่าไม่ทิ้งหลักฐาน แต่ความลับไม่มีในโลกหรอก! เกิดตำรวจสืบสาวราวเรื่องขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?!"

จัวชิวเฉินอวี้อึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนที่วิญญาณเจ้าแม่จะเข้าสิง ตะคอกกลับด้วยความโมโห

"คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่า 'แค่ไม่ถึงตาย ที่เหลือจัดการได้ตามสบาย'?! ตอนนี้มาโทษฉันได้ไง?!"

ปัง! เสียงตบโต๊ะดังสนั่นผ่านโทรศัพท์

"ฉันทำตามคำสั่งทุกอย่าง! คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน?!!"

"ไม่อยากได้ยาแก้พิษแล้วใช่ไหม?" หวังฮ่าวหรานสวนกลับนิ่มๆประโยคเดียว

ราวกับเอาน้ำเย็นราดลงบนกองไฟ

อารมณ์เกรี้ยวกราดของจัวชิวเฉินอวี้มอดลงทันที เธอนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบเสียงอ่อย

"เอ่อ... ก็ได้ ฉันผิดเอง ขอโทษที่ทำงานพลาด แต่คุณวางใจเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ฉันจะรับผิดชอบเอง ไม่สาวไปถึงตัวคุณแน่นอน"

"อืม... ผมก็ไม่ใช่คนใจดำหรอกนะ เห็นแก่ที่เธอเหนื่อย... เดี๋ยวผมโอนให้สักห้าล้านเป็นค่าเสียเวลา"

"จริงเหรอ?! เดี๋ยวฉันส่งเลขบัญชีให้เดี๋ยวนี้เลย!"

น้ำเสียงของจัวชิวเฉินอวี้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า กลายเป็นสาวน้อยผู้ร่าเริงทันที

คราวก่อนเงินที่หวังฮ่าวหรานให้มา เธอเอาไปถลุงหมดแล้ว ช่วงนี้กำลังกรอบอยู่พอดี

ได้เงินก้อนโตมาแบบนี้... เสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ เครื่องสำอางตัวท็อป... เสร็จแม่แน่!

หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปากแล้ววางสาย

นี่แหละศิลปะการปกครองคน... ตบหัวแล้วลูบหลัง

ได้ผลชะงัดนัก

——

หลังออกจากร้านกาแฟ

ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู ฉินหยุนหานก็โทรมา

ชวนไปดูหนังรักโรแมนติกเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าโรง กระแสดีมาก ตัวเอกเป็นนักแสดงหน้าใหม่แต่เล่นเทพจนคนอวยทั้งเมือง

หวังฮ่าวหรานไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ จึงไปดูเป็นเพื่อนเธอ

แต่ตลอดทั้งเรื่อง เขาแทบไม่ได้ดูหนัง มัวแต่ 'ลวนลาม' นางเอกตัวจริงข้างกาย

ส่วนฉินหยุนหานอินจัด ร้องไห้ซาบซึ้งกับความรักในหนังจนตาบวม

หนังจบ หวังฮ่าวหรานยังไม่ทันหายใจหายคอ ฉิวเฉียนเว่ยก็โทรมา

ชวนดูหนัง... เรื่องเดียวกับฉินหยุนหานเป๊ะ!

เพื่อความยุติธรรมในฮาเร็ม เขาปฏิเสธไม่ได้

หนังรอบบ่าย ดูจบออกมา 5 โมงเย็น เขาและฉิวเฉียนเว่ยออกไปหาอะไรกิน

กินข้าวยังไม่ทันอิ่ม สวี่มู่เหยียนก็ทักมา

ชวนดูหนัง... เรื่องเดิมอีกแล้ว!

เอาวะ เพื่อความเท่าเทียม

ออกจากโรงหนังเกือบ 2 ทุ่ม

หวังฮ่าวหรานกะว่าจะชวนสวี่มู่เหยียนไป 'ต่อ' ที่อื่น แต่สวี่มู่เหยียนต้องรีบกลับไปสตรีมเกม เพราะนัดเหล่าแฟนคลับไว้ 2 ทุ่ม

เมื่อวานเพิ่งได้กระแสจากสงครามเปย์ ถ้าเบี้ยวไลฟ์วันนี้เดี๋ยวแฟนๆหาย

หวังฮ่าวหรานเข้าใจดี เขาเองก็ลงทุนไปตั้ง 11 ล้าน จะให้เสียของไม่ได้ จึงยอมปล่อยเธอไปทำงาน

ไว้ค่อย 'กิน' วันหลังก็ได้ เธอไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว

——

2 ทุ่มกว่า

หวังฮ่าวหรานกลับถึงวิลล่า

หยางจิงว่านกลับบ้านไปแล้ว วิลล่าเงียบกริบ

เขากำลังคิดจะโทรเรียกฉิวเฉียนเว่ยที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลให้มาหา

แต่จู่ๆถังปิงหยุนก็บุกมาถึงวิลล่า

ประโยคแรกที่ทักทาย...

"ไปดูหนังกันไหม?"

หวังฮ่าวหรานแทบอ้วก

วันเดียวสามรอบ! เรื่องเดิม! จะให้ดูรอบสี่อีกเหรอ?! ไม่เอาโว้ยยย!

เขาปฏิเสธหัวชนฝา

ถังปิงหยุนเห็นท่าทีเขาแล้วก็ไม่เซ้าซี้

เธอเป็นนักธุรกิจ เวลาเป็นเงินเป็นทอง

วันนี้เลิกงานเร็ว... มีเวลาว่าง... ต้องใช้ให้คุ้มค่า!

เธอเดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าทิ้งเรี่ยราดเป็นทาง

ความหมายชัดเจน...

ไม่อยากดูหนัง... งั้นมา 'ออกกำลังกาย' กันเถอะ!

*****