บทที่ 246 เย่ชิวถูกจับ

ได้ยินคำวิจารณ์จากฉินหยุนหาน เย่ชิวก็โต้กลับทันควัน

"ผมดูหื่นกามตรงไหนไม่ทราบ? ไหนลองพูดมาสิ?"

ฉินหยุนหานเบ้ปาก "กลับบ้านไปส่องกระจกดูตัวเองเถอะค่ะ ดูสารรูปการแต่งตัว ดูหน้าตา แล้วคุณจะเข้าใจเอง"

เย่ชิวหน้าตึง เขาก้มมองเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะของตัวเอง

ก็ออกจะเท่ เซอร์ๆแนวๆ ทำไมถึงโดนมองว่าหื่นได้?

เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของหวังฮ่าวหราน

"พี่เจินอวี่ เรื่องห้องพักเดี๋ยวผมจัดการให้เอง รับรองว่าถูกใจแน่นอน"

เย่ชิวเห็นท่าไม่ดี รีบหันไปพูดกับซ่งเจินอวี่

"คุณซ่งครับ ห้องพักผมให้ราคาพิเศษสุดๆเลยนะ บรรยากาศเงียบสงบใกล้มหาลัย หาที่ไหนคุ้มกว่านี้ไม่ได้แล้วนะครับ"

"เหรอ? ค่าเช่าเท่าไหร่ล่ะ?" หวังฮ่าวหรานแทรกถาม

เย่ชิวแค่นเสียง "ฮึ!" ไม่ยอมตอบ แต่ซ่งเจินอวี่ตอบแทน

"เดือนละ 100 หยวน ฟรีค่าน้ำค่าไฟ ตกแต่งพร้อมอยู่น่ะ"

"แม่เจ้า! พี่เจินอวี่... นี่มันไม่ใช่เช่าแล้ว มันคือการแจกฟรีชัดๆ!" หวังฮ่าวหรานอุทาน "โลกนี้ไม่มีของฟรีหรอกครับพี่"

เขายิงคำถามต่อ "นอกจากราคา มีเงื่อนไขอะไรอีกไหมครับ?"

"ตอนจะเช่าเขาก็สัมภาษณ์นิดหน่อย ถามแค่ว่าโสดหรือเปล่า" ซ่งเจินอวี่ตอบตามตรง

หวังฮ่าวหรานหัวเราะร่า หันไปถามคนรอบข้าง

"รับเฉพาะสาวโสด... ถ้าไม่มีเจตนาแอบแฝง... เธอ นาย นาย แล้วก็นาย... คิดว่าเป็นไปได้ไหม?"

"ชัดเจนอยู่แล้ว! ไอ้หมอนี่มันหื่นกาม จ้องจะงาบลูกบ้าน! ใครหลงไปอยู่ก็เหมือนเดินเข้าถ้ำหมาป่า!" ฉินหยุนหานรีบผสมโรง

หลิ่วฮวาก็เสริมทันที "เจตนาชัดเจนขนาดนี้ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ? รับแต่สาวโสด นี่มันฮาเร็มส่วนตัวชัดๆ!"

"โลกนี้ไม่มีใครเอาเปรียบตัวเองหรอก ไอ้หนุ่มรองเท้าแตะนี่ต้องมีแผนชั่วแน่ๆ"

"ใช่ๆ!"

......

เว่ยจื่อหางและพรรคพวกต่างรุมประณาม

หลี่หมิงที่นอนเจ็บแขนอยู่ที่พื้น ก็ยังอุตส่าห์ตะโกนด่าซ้ำ

"อย่างน้อยฉันก็จีบซึ่งๆหน้าแบบลูกผู้ชาย! ไม่เหมือนแก ลอบกัด ล่อลวงผู้หญิงลับหลัง ไอ้สวะ! ถุย!"

"นาย!" เย่ชิวถลึงตาใส่

"ทำไม? จะทำร้ายร่างกายฉันอีกเหรอ? เอาสิ! เอาเลย! ตีเลย!" หลี่หมิงท้าทายอย่างกวนประสาท

หลิ่วฮวาและคนอื่นๆรีบหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายวิดีโอ

เย่ชิวหน้าเขียวคล้ำเหมือนกินแมลงวันเข้าไปร้อยตัว แต่ทำอะไรไม่ได้ ต้องข่มอารมณ์โกรธไว้

เขาได้ยินเต็มสองหูว่าแจ้งตำรวจไปแล้ว ขืนลงมืออีก คดีจะยิ่งบานปลาย

หลังจากได้ยินคำเตือนของหวังฮ่าวหราน ซ่งเจินอวี่ก็ได้สติ

ก่อนหน้านี้เพราะ 'ออร่ามิตรภาพ' ของเย่ชิว เธอเลยมองข้ามความผิดปกติไป

แต่พอโดนหวังฮ่าวหรานชี้จุดพิรุธ ความระแวงก็พุ่งขึ้นมาทันที

ออร่าอาจจะช่วยให้คนเอ็นดู แต่ไม่ได้ทำให้โง่จนมองไม่เห็นความจริง

"คุณเย่... ฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ ฉันขอไม่เช่าห้องของคุณแล้ว" ซ่งเจินอวี่พูดเสียงแข็ง

【ติ๊ง! โฮสต์ขัดขวางไม่ให้นางเอก 'ซ่งเจินอวี่' เข้าไปอยู่ในฮาเร็มของเย่ชิวสำเร็จ ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 600 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเย่ชิว -30, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +30!】

หวังฮ่าวหรานยิ้มรับรางวัล พร้อมกับวิเคราะห์ตัวตนของเย่ชิวเพิ่มเติม

จากข้อมูลที่ได้และพฤติกรรมที่เห็น เย่ชิวคือตัวเอกสาย "เจ้าบ้านนักฆ่า"

พล็อตเรื่องแนวนี้คือ นักฆ่าวางมือมาเปิดบ้านพัก แล้วรับแต่สาวสวยมาอยู่ด้วย สุดท้ายก็จับทำเมียหมด

เย่ชิวอ้างว่ารับผู้เช่า แต่จริงๆคือสร้างฮาเร็ม! หน้าด้านจริงๆ!

"พี่เจินอวี่ นอกจากพี่แล้วมีผู้เช่าคนอื่นอีกไหม?" หวังฮ่าวหรานถามเพื่อความชัวร์

"ตอนนี้ยังไม่มี พี่น่าจะเป็นคนแรก แต่ยังไม่ได้ย้ายเข้าไป" ซ่งเจินอวี่ตอบ

หวังฮ่าวหรานพยักหน้าพอใจ

ซ่งเจินอวี่คือเหยื่อรายแรก... และจะเป็นรายสุดท้าย

ในฐานะจอมวายร้าย เขาไม่มีทางยอมให้ตัวเอกได้สร้างฮาเร็มเด็ดขาด!

"พี่เจินอวี่ เรื่องห้องพักเดี๋ยวผมจัดการให้ รับรองว่าทั้งถูก ทั้งเงียบสงบ เหมาะกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบแน่นอน"

"เอ่อ... จะดีเหรอ รบกวนเธอเปล่าๆ" ซ่งเจินอวี่เกรงใจ

"รบกวนอะไรกันครับ ผมนับถือพี่เหมือนพี่สาวแท้ๆ คนกันเองทั้งนั้น อย่าเกรงใจเลย" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นน้อยใจ

ซ่งเจินอวี่รู้สึกอบอุ่นใจ ยิ้มออกมา "งั้นก็ได้ รบกวนเธอด้วยนะ"

เห็นทั้งสองตกลงกันได้ เย่ชิวก็หน้าบอกบุญไม่รับ แต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว

ไม่นานนักตำรวจก็มาถึง

เย่ชิวเป็นคนนอก เข้ามาก่อเหตุทำร้ายร่างกายนักศึกษาในมหาวิทยาลัยจนกระดูกหัก ถือเป็นคดีอาญาร้ายแรง

แม้เย่ชิวจะอ้างว่าเป็น "พลเมืองดีช่วยสาวจากคนโรคจิต"

แต่ข้ออ้างฟังไม่ขึ้น การที่คนอื่นถูกตามตื๊อ ไม่ใช่เหตุผลที่จะไปหักแขนเขาได้

แถมหลี่หมิงยังไม่ได้แตะตัวซ่งเจินอวี่เลยด้วยซ้ำ เย่ชิวเป็นฝ่ายเริ่มใช้ความรุนแรงก่อน

หลังจากสอบสวนเบื้องต้น ตำรวจจึงคุมตัวเย่ชิวไปโรงพัก

ก่อนไป เย่ชิวหันมามองหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาอาฆาตแค้น

ส่วนหลี่หมิงถูกนำส่งห้องพยาบาล

แพทย์ตรวจแล้วพบว่าแค่ข้อต่อเคลื่อน ไม่ได้หักรุนแรง ดัดกลับเข้าที่และดามไว้สักเดือนก็หาย

เมื่อรู้อาการ หวังฮ่าวหรานก็แนะนำหลี่หมิง

"เรื่องนี้ห้ามยอมความเด็ดขาด ฟ้องมันให้ยับ! เรียกค่าเสียหาย 100 ล้านหยวน! แล้วให้มันมาขอโทษต่อหน้าสาธารณชนด้วย!"

"100 ล้าน?! จะบ้าเหรอครับลูกพี่ เยอะขนาดนั้นใครจะจ่ายไหว?" หลี่หมิงตกใจ

"ถ้ามันไม่จ่ายก็ฟ้องไปเรื่อยๆ ฟ้องจนกว่ามันจะยอมจ่าย! เดี๋ยวฉันจ้างทนายมือหนึ่งระดับประเทศมาให้ ค่าใช้จ่ายฉันออกเอง! ที่นี่ถิ่นฉัน มันกล้ามาซ่าทำร้ายลูกน้องฉันก็เหมือนตบหน้าฉัน ฉันไม่ยอมจบง่ายๆแน่!"

หลี่หมิงซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก "ลูกพี่... ฮือออ! ถ้าผมเป็นผู้หญิง ผมยอมถวายตัวเป็นเมียลูกพี่ไปแล้ว!"

"ไปไกลๆเลย! ขยะแขยงเว้ย!" หวังฮ่าวหรานผลักหัวหลี่หมิงออก

หลี่หมิงหัวเราะแหะๆไม่ถือสา "เอาเป็นว่า... พอผมหายดีแล้ว เดี๋ยวผมจะไปส่องสาวๆสวยๆมาถวายลูกพี่เป็นการตอบแทนนะครับ!"

"หยุดเลย... อย่าหาทำ..."

หวังฮ่าวหรานกำลังจะห้ามเพราะกลัวมันไปสร้างเรื่องอีก

แต่คิดอีกที... หลี่หมิงเป็นตัวร้ายเกรดบี ยิ่งมันไปก่อเรื่อง ยิ่งมีโอกาสดึงดูดตัวเอกตัวใหม่ๆให้โผล่ออกมา

ตอนนี้แค่เย่ชิวคนเดียวยังไม่หนำใจ ต้องหาเหยื่อเพิ่ม!

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็ตบไหล่อีกข้างของหลี่หมิงแปะๆ

"รีบๆรักษาตัวให้หาย... หายดีแล้วรีบไปหาสาวมาให้ไวเลยนะ... ไม่เอาคนเดียว! ขอสิบคน!"

"รับทราบครับลูกพี่! ภารกิจนี้ผมสู้ตาย!" หลี่หมิงตะเบ๊ะรับคำสั่งอย่างแข็งขัน

*****