บทที่ 240 ช่วยชีวิต

ถ้าแค่ 1-2 เมนูตรงกันก็ยังพอเข้าใจได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ

แต่ถ้าทุกเมนูเป็นของโปรดของเธอทั้งหมด... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่

เปี่ยนซูเหวินนึกย้อนกลับไปในอดีต ตอนที่เธอไปรักษาเขาและพักอยู่ที่บ้านเขา เขาเคยสังเกตและจำได้ว่าเธอชอบกินอะไร ไม่ชอบกินอะไร

แต่เธอไม่คาดคิดว่า... เวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ เขาก็ยังจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ได้แม่นยำ

เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาที่มองหวังฮ่าวหรานก็อ่อนลงวูบหนึ่ง

【ติ๊ง! นางเอก 'เปี่ยนซูเหวิน' ความประทับใจฟื้นฟู 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ -45 (โกรธเคือง)】

อย่างไรก็ตาม ความอ่อนโยนนั้นปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไป

จำได้แล้วยังไง?

เรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว มันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ เหมือนบาดแผล ต่อให้รักษาหาย ก็ยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้อยู่ดี

เปี่ยนซูเหวินดึงสติกลับมา ปรับสีหน้าให้เย็นชาดังเดิม

หวังฮ่าวหรานไม่รู้ความคิดที่ซับซ้อนในหัวเธอ แต่รู้ว่าการจีบเริ่มคืบหน้าไปอีกก้าวแล้ว

"ทานกันเถอะครับ" หวังฮ่าวหรานยิ้ม พูดเชิญชวนอย่างอารมณ์ดี

ทุกคนเริ่มลงมือรับประทานอาหาร

เดิมทีเปี่ยนซูเหวินบอกว่าไม่ค่อยอยากอาหาร แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ประกอบกับอาหารตรงหน้ามีแต่ของโปรด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปาก

และเมื่อได้เริ่มกิน... เธอก็หยุดไม่ได้

ผ่านไปพักใหญ่ เปี่ยนซูเหวินวางตะเกียบลงด้วยความอิ่มเอมใจ

อิ่มจัง...

"พี่สาม... ไหนบอกว่าไม่ค่อยหิวไง?" ฉิวเฉียนเว่ยถามด้วยความสงสัย

ปกติตัวเธอเองกินน้อยเพื่อรักษาหุ่น แต่พี่สามที่บ่นว่าเบื่ออาหาร กลับฟาดเรียบไปมากกว่าเธอถึงสามเท่า

เปี่ยนซูเหวินหน้าแดงด้วยความอับอาย แต่ก็รีบแก้ตัวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"น้องเจ็ดอุตส่าห์เลี้ยงต้อนรับทั้งที ถ้าพี่กินน้อย ก็เท่ากับทำลายน้ำใจเธอน่ะสิ พี่เลยต้องฝืนกินให้เยอะหน่อย"

เหตุผลฟังดูดีมีน้ำหนัก

ฉิวเฉียนเว่ยและหลินเฉินพยักหน้าเห็นด้วย ไม่ได้เอะใจอะไร

เนื่องจากเปี่ยนซูเหวินอยู่เมืองหลวง นานๆทีจะมาเจอกัน ทั้งสองคนจึงไม่ค่อยรู้รสนิยมการกินของพี่สาวมากนัก

เลยไม่รู้ว่าเมนูบนโต๊ะทั้งหมดนี้ หวังฮ่าวหรานตั้งใจสั่งมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

หลังจากอิ่มหนำสำราญ ฉิวเฉียนเว่ยเรียกพนักงานมาเช็คบิล

"หมอ! ใครก็ได้ช่วยตามหมอที! ลูกสาวฉันแย่แล้ว!"

เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือดังลั่นมาจากห้องอาหารข้างๆ พร้อมกับเสียงร้องไห้จ้าของเด็ก

ได้ยินดังนั้น สัญชาตญาณความเป็นหมอของเปี่ยนซูเหวินก็ทำงานทันที เธอลุกพรวดพุ่งตัวไปยังห้องข้างๆ

หวังฮ่าวหรานและคนอื่นๆรีบตามไป

ในห้องข้างๆ แม่ลูกอ่อนกำลังหน้าซีดเผือด กอดลูกสาววัย 4-5 ขวบที่กำลังดิ้นทุรนทุราย

หนูน้อยหน้าแดงก่ำจนเริ่มเขียวคล้ำ เพราะมีของติดคอ

"ฉันเป็นหมอค่ะ ขอฉันดูอาการหน่อย" เปี่ยนซูเหวินประกาศตัว พร้อมเข้าไปหาเด็กน้อย

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร หลินเฉินก็แทรกตัวเข้ามาขวาง

"พี่สาม! ให้ผมจัดการเอง!"

"นายเนี่ยนะ?" เปี่ยนซูเหวินชะงัก

"ครับ! ไว้ใจผมได้เลย ผมทำได้แน่!" หลินเฉินตบหน้าอกตัวเองป้าบๆ แสดงความมั่นใจเต็มร้อย

"ให้พี่ทำดีกว่า มันอันตราย" เปี่ยนซูเหวินลังเล

หลินเฉินไม่ยอมแพ้ "พี่สามไม่เชื่อใจผมเหรอ? ช่วงนี้ผมศึกษาตำราแพทย์มาเยอะ เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ผมเอาอยู่แน่นอน!"

หวังฮ่าวหรานยืนมองเหตุการณ์แล้วก็อยากจะสบถ

ไอ้เด็กเวรนี่... หิวแสงจนไม่ดูตาม้าตาเรือ!

พี่สาวเอ็งเป็นถึงหมอเทวดา ให้เขาลงมือป่านนี้เด็กหายใจโล่งไปแล้ว!

มัวแต่มาพล่ามโอ้อวดอยู่ได้ ถ้าไม่ติดว่าเด็กมันจะตาย ฉันจะปล่อยให้แกยืนพล่ามจนเด็กขาดใจตายคาตีนเลยคอยดู!

ยิ่งหลินเฉินถ่วงเวลา หน้าของหนูน้อยก็ยิ่งเขียวคล้ำขึ้นเรื่อยๆ

แม้จะไม่ถึงขั้นเสียชีวิตทันที แต่ทุกวินาทีคือความทรมานของเด็ก

เมื่อเห็นความมั่นใจของน้องชายอัจฉริยะ เปี่ยนซูเหวินก็เริ่มคล้อยตาม

หลินเฉินมักจะทำเรื่องน่าทึ่งได้เสมอ บางทีเขาอาจจะทำได้จริงๆ

"งั้นก็..."

คำว่า "ให้ลองดู" ยังไม่ทันหลุดจากปาก

เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง!

หวังฮ่าวหรานนั่นเอง

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แย่งตัวเด็กมาจากอ้อมแขนแม่

จับเด็กนั่งคร่อมบนตัก หันหน้าออก ใช้มือหนึ่งประคองอก อีกมือหนึ่งกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่และตบหลังอย่างแรงตามจังหวะที่ถูกต้อง

อึก!

เพียงไม่กี่วินาที เศษกระดูกชิ้นโตก็พุ่งออกมาจากปากเด็กน้อย

เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เริ่มกลับมามีเลือดฝาด

เด็กน้อยรอดตายแล้ว!

【ติ๊ง! โฮสต์ตัดหน้าตัวเอกหลินเฉิน ช่วยชีวิตเด็กน้อยสำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 900 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -45, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +45!】

หวังฮ่าวหรานเหลือบมองหลินเฉิน

เห็นเจ้าเด็กนรกยืนตัวแข็งทื่อ หน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บใจ กัดฟันกรอด

หวังฮ่าวหรานยิ้มเยาะในใจ

เป็นตัวร้ายที่ดีย่อมไม่พูดมาก... ลงมือทำเลยจบ!

มัวแต่ฝอยน้ำลายแตกฟองแบบแก ชาติหน้ากว่าจะได้ช่วยคน

"ลูกแม่! ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก!" แม่ของเด็กโผเข้ากอดลูกสาวทั้งน้ำตา

เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันมาไหว้ขอบคุณหวังฮ่าวหรานไม่หยุด

"ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณพ่อหนุ่มมากจริงๆที่ช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้!"

หวังฮ่าวหรานส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ... ถ้าจะขอบคุณ..."

เขาชี้ไปที่เปี่ยนซูเหวินที่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆ

"ขอบคุณเธอคนนั้นดีกว่าครับ"

วิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่เขาใช้เมื่อกี้ เป็นวิธีที่ง่ายและได้ผล

และที่สำคัญ... ใน 'ความทรงจำ' เปี่ยนซูเหวินเป็นคนสอนวิธีนี้ให้เขาเอง

เมื่อครู่ด้วยความรีบร้อน เขาจึงเผลอใช้วิธีนี้ออกมาโดยสัญชาตญาณ

เปี่ยนซูเหวินยืนนิ่งงัน

ถ้าเขาไม่พูดขึ้นมา เธอก็ลืมไปแล้วว่าเคยสอนเรื่องนี้ให้เขา

ฉันลืมไปแล้วแท้ๆ... แต่เขายังจำได้...

ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาเป็นคนทิ้งฉันไป... แต่ทำไมเขาถึงยังจำทุกรายละเอียดระหว่างเราได้แม่นยำขนาดนี้?

【ติ๊ง! นางเอก 'เปี่ยนซูเหวิน' ความประทับใจฟื้นฟู 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ -35 (โกรธเคือง)】

*****