บทที่ 238 ไม่เจอกันนานเลยนะ

ยามเช้า สองวันต่อมา

หวังฮ่าวหรานนั่งรถไปสนามบินพร้อมกับฉิวเฉียนเว่ยและหลินเฉิน เพื่อไปรับ 'พี่สาม' เปี่ยนซูเหวิน

เดิมทีหลินเฉินอาสาจะมาคนเดียว แต่หวังฮ่าวหรานเปรยกับฉิวเฉียนเว่ยว่า "อยากเห็นหน้าแพทย์เทวะสักหน่อย"

ด้วยความที่ฉิวเฉียนเว่ยตามใจเขาอยู่แล้ว การพามาด้วยจึงไม่ใช่เรื่องยาก

คนที่ไม่พอใจสุดๆก็คือหลินเฉิน

ระหว่างขับรถ หลินเฉินเหลือบมองกระจกหลังด้วยสายตาอาฆาตเป็นระยะ แถมยังแกล้งหักพวงมาลัยเลี้ยวแรงๆ หวังให้หวังฮ่าวหรานที่นั่งเบาะหลังหัวสั่นหัวคลอน

หวังฮ่าวหรานรู้ทันทุกการกระทำของไอ้เด็กแสบ

ถ้าไม่ใช่เพราะมันมี 'ออร่าอมตะ' คุ้มกะลาหัวอยู่ ป่านนี้เขาคงจับมันสั่งสอนให้น่วมไปนานแล้ว

แต่ถึงจะทำร้ายร่างกายไม่ได้... การปั่นประสาทให้หัวร้อนก็เป็นอีกเรื่อง

อาศัยจังหวะที่หลินเฉินจ้องกระจกหลัง หวังฮ่าวหรานแกล้งยื่นมือไป 'สัมผัส' ต้นขาของฉิวเฉียนเว่ยที่นั่งข้างๆ

หลินเฉินเห็นเต็มสองตา แทบจะถลนออกมานอกเบ้า

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้ตัวเอกหลินเฉินจิตใจเสียสมดุล ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!】

"มือนายจับอะไรอยู่หา?!" หลินเฉินกัดฟันตะคอกถาม

หวังฮ่าวหรานตอบหน้าตาย "ก็นายขับรถเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา มือฉันเลยสะบัดไปโดนโดยไม่ตั้งใจไง"

แล้วหันไปถามฉิวเฉียนเว่ย "ผมไม่ได้ตั้งใจ เธอคงไม่ถือสาใช่ไหม?"

ฉิวเฉียนเว่ยยิ้มหวาน "ไม่เป็นไร อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ ฉันไม่โทษนายหรอก"

หลินเฉินกัดฟันกรอดจนแทบแตก แต่ทำอะไรไม่ได้

หลังจากเหตุการณ์นั้น หลินเฉินก็ขับรถนิ่มนวลขึ้นทันตาเห็น ไม่กล้าแกล้งหักพวงมาลัยอีก เพราะกลัวหวังฮ่าวหรานจะหาเรื่อง 'แต๊ะอั๋ง' พี่สาวเขา

หารู้ไม่ว่า... ในมุมอับที่กระจกมองหลังส่องไม่ถึง มือปลาหมึกของหวังฮ่าวหรานกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

ส่วนฉิวเฉียนเว่ย... หลับตาพริ้มแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ไม่นาน รถก็มาถึงสนามบิน

หลินเฉินจอดรถ ทั้งสามคนลงมายืนรอ

"พี่เจ็ด... ทำไมหน้าพี่แดงจัง?" หลินเฉินสังเกตเห็นความผิดปกติ

ฉิวเฉียนเว่ยสะดุ้ง เอามือทาบแก้มที่ร้อนผ่าว "เหรอ? สงสัยอากาศร้อน แล้วในรถก็อบอ้าวด้วยมั้ง พี่เลยเวียนหัวนิดหน่อย"

หลินเฉินเป็นห่วง "งั้นเรารีบไปรับพี่สามกันเถอะ เดี๋ยวให้พี่สามตรวจอาการให้"

หวังฮ่าวหรานแอบขำในใจ

อาการแบบนี้ แพทย์เทวะก็รักษาไม่หายหรอกน้องชาย มีแต่พี่คนเดียวที่รักษาได้

ขอเวลาสักชั่วโมง รับรองพี่สาวนายหายเป็นปลิดทิ้ง

แน่นอนว่าเขาคิดในใจ ไม่ได้พูดออกมา

"พี่ไม่เป็นไรหรอก ออกมาตากลมข้างนอกเดี๋ยวก็หาย" ฉิวเฉียนเว่ยรีบตัดบท

หลินเฉินพยักหน้าเบาใจลง

ทั้งสามมายืนรอที่ทางออกผู้โดยสารขาเข้า

ผู้คนทยอยเดินออกมา

ท่ามกลางฝูงชน ร่างระหงที่งดงามโดดเด่นสะดุดตาก็ปรากฏขึ้น

เปี่ยนซูเหวิน

เธอหยุดยืนหน้าทางออกครู่หนึ่ง มองทิวทัศน์เมืองชิงหลิง

ภาพตึกสูง ท้องฟ้าสีคราม... ช่างคุ้นเคยแต่ก็ห่างเหิน

คุ้นเคย... เพราะที่นี่คือสถานที่ที่เธอเคยมีความทรงจำฝังใจ ความรักที่เจ็บปวด

ห่างเหิน... เพราะเธอจากที่นี่ไปหลายปี พยายามจะลืมทุกอย่าง และคิดว่าทำสำเร็จแล้ว

แต่พอกลับมาเหยียบผืนดินนี้อีกครั้ง ความทรงจำเก่าๆก็เริ่มไหลย้อนกลับมา

จริงๆเธอไม่อยากมาที่นี่เลย แต่จำใจต้องมา

เพราะศิษย์หลานของเธอคนหนึ่งมาก่อเรื่องที่นี่จนโดนจับ

เธอต้องมาช่วยประกันตัว นอกจากนั้นก็ถือโอกาสมาเยี่ยมพี่น้องที่มาสอนอยู่ที่นี่ด้วย

เมืองชิงหลิงก็ไม่ได้เล็ก คงไม่บังเอิญเจอ ‘เขา’ หรอกมั้ง

เปี่ยนซูเหวินสูดหายใจเข้าลึก เรียกความมั่นใจ แล้วก้าวเดินต่อ

"พี่สาม!"

"พี่สามทางนี้ครับ!"

ฉิวเฉียนเว่ยและหลินเฉินโบกมือเรียก

เปี่ยนซูเหวินยิ้มบางๆ เดินตรงเข้ามาหา

หวังฮ่าวหรานจ้องมองเธอชัดๆ

ตัวจริงสวยกว่าใน 'ความทรงจำ' เสียอีก รูปร่างก็ดีขึ้นผิดหูผิดตา

บุคลิกของเธอสง่างาม แต่ต่างจากฉิวเฉียนเว่ย

ฉิวเฉียนเว่ยสวยสง่าแบบดอกโบตั๋น ดูหรูหรา น่าหลงใหล

ส่วนเปี่ยนซูเหวินสวยสง่าแบบ 'บัวหิมะพันปี' เย็นชา สูงส่ง และบริสุทธิ์ผุดผ่อง จนยากจะเอื้อมถึง

หลังจากพี่น้องทักทายกันเสร็จ หวังฮ่าวหรานก็ก้มหน้าเดินเข้าไปหา

"ผมช่วยถือกระเป๋าให้นะครับ"

เพราะเขาก้มหน้า เปี่ยนซูเหวินจึงไม่เห็นหน้าเขาชัดเจน เธอหันไปถามฉิวเฉียนเว่ย

"คนนี้คือ?"

"อ๋อ เพื่อนฉันเองพี่สาม"

เปี่ยนซูเหวินพยักหน้า ปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทาง "รบกวนด้วยนะคะ"

"ยินดีครับ" หวังฮ่าวหรานก้มลงจะหยิบกระเป๋า

จังหวะนั้นเอง... กระเป๋าสตางค์ของเขาก็ 'บังเอิญ' ร่วงลงพื้นไปตกแทบเท้าเปี่ยนซูเหวิน

กระเป๋าสตางค์เปิดอ้าออก เผยให้เห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่เสียบอยู่ข้างใน

เปี่ยนซูเหวินก้มลงเก็บ

แต่พอเห็นรูปในกระเป๋า... เธอก็ชะงักกึก ตัวแข็งทื่อ

รูปนั้น... คือรูปของเธอ!

ด้วยความสงสัยระคนตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกระเป๋า

เมื่อสบตาและเห็นใบหน้าชัดเจน... เธอก็อุทานเสียงหลง

"นาย?!"

น้ำเสียงนั้นอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย... โกรธแค้น ตัดพ้อ ตกใจ และ... คะนึงหา

หวังฮ่าวหรานค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตา ทำสีหน้าซับซ้อนราวกับมีอารมณ์นับพันอยู่ในใจ

"ไม่เจอกันนานเลยนะ..."

เปี่ยนซูเหวินยืนนิ่ง พูดไม่ออก

เทียบกับเมื่อสองปีก่อน... เขาดูโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น และความหล่อเหลาที่เพิ่มขึ้นทวีคูณ พร้อมกลิ่นอายเสน่ห์ลึกลับบางอย่างที่ดึงดูดใจอย่างประหลาด

【ติ๊ง! นางเอก 'เปี่ยนซูเหวิน' ความประทับใจฟื้นฟู 10 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ -60 (โกรธแค้น)】

หวังฮ่าวหรานแอบยิ้มในใจ

เห็นไหมล่ะ... ความหล่อชนะทุกสิ่ง

แค่โชว์หน้า ค่าความเกลียดก็ลดลงแล้ว

ถึงจะยังติดลบอยู่ แต่กราฟก็เริ่มขยับขึ้น แปลว่ามีหวัง!

*****