บทที่ 236 นางเอกแพทย์เทวะ

เที่ยงวันถัดมา

หวังฮ่าวหรานเดินทางมาถึงร้านอาหารใกล้ๆมหาวิทยาลัยชิงหลิงตามนัดหมาย

นอกจากหลิวเยว่ ฉิวเฉียนเว่ย และจี้สุ่ยเหยาแล้ว...

ยังมีหลินเฉินนั่งหน้าสลอนอยู่ด้วย

ดูทรงแล้ว เจ้าเด็กนรกนี่คงเพิ่งรู้ข่าวว่ามีเลี้ยงข้าว เลยรีบตามมาเกาะกินแน่ๆ

เมื่อหวังฮ่าวหรานเดินเข้าห้องส่วนตัวมา ฉิวเฉียนเว่ยกับจี้สุ่ยเหยาต่างส่งสายตาอ่อนโยนมาทักทาย

ส่วนหลิวเยว่ที่กำลังคุยเล่นกับหลินเฉินอยู่ หันมาเห็นเขา แล้วหลินเฉินก็รีบแขวะทันที

"ไม่มีความตรงต่อเวลาเอาซะเลย"

หวังฮ่าวหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "สายตรงไหน? เหลืออีกตั้งนาทีนึง"

หลินเฉินชะงัก รีบดูนาฬิกาตัวเอง แล้วก็พบว่าตัวเองเป็นคนผิด แต่ยังไม่วายเถียงข้างๆคูๆ

"ถึงจะไม่สาย แต่ก็ไม่ควรมาแบบเฉียดฉิวขนาดนี้ ให้พวกเรารอกันตั้งนาน ไม่อายบ้างเหรอ?"

ยังไม่ทันที่หวังฮ่าวหรานจะตอบโต้ ฉิวเฉียนเว่ยก็ดุน้องชายทันควัน

"เสี่ยวเฉิน! เขาอาจจะมีธุระด่วนก็ได้ อย่าเสียมารยาทสิ"

จี้สุ่ยเหยาก็เสริมทัพ "ใช่... ทำตัวดีๆหน่อย พูดน้อยๆก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ"

หลิวเยว่มองน้องสาวทั้งสองด้วยความแปลกใจ "เป็นอะไรกัน? พวกเธอสนิทกับนักเรียนฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมถึงเข้าข้างเขาจัง?"

ฉิวเฉียนเว่ยรีบแก้ตัว "ก็... เรารู้จักกันอยู่แล้ว เป็นเพื่อนกัน"

"ใช่... เพื่อนกัน" จี้สุ่ยเหยาพยักหน้าสนับสนุน

"อ๋อ... งั้นเหรอ" หลิวเยว่พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

ส่วนหลินเฉินถอนหายใจโล่งอก

ก่อนหน้านี้เขาแอบสงสัยว่าหวังฮ่าวหรานคือ "ไอ้สารเลว" ที่พี่เจ็ดพูดถึงหรือเปล่า แต่ในเมื่อพี่เจ็ดยืนยันว่าเป็นแค่เพื่อน งั้นก็น่าจะเป็นแค่เพื่อนจริงๆ

หลินเฉินเชื่อสนิทใจว่าพี่สาวแสนดีอย่างฉิวเฉียนเว่ยไม่มีทางโกหก โดยเฉพาะต่อหน้าคนกันเอง

หารู้ไม่ว่า... ตอนนี้พี่สาวแสนดีคนนี้ยอมทำทุกอย่างเพื่อหวังฮ่าวหราน

เขาบอกให้ปิดปากเงียบ เธอก็ปิดปากสนิท

"สั่งอาหารกันเถอะ" หลิวเยว่กดกริ่งเรียกพนักงาน

พนักงานเดินเข้ามาพร้อมเมนู ยื่นส่งให้หวังฮ่าวหรานที่นั่งใกล้สุด

หลินเฉินรีบแย่งเมนูไป "ฉันสั่งเอง!"

"ให้แขกสั่งก่อนสิ" หลิวเยว่เขกหัวหลินเฉินเบาๆ แล้วดึงเมนูคืนมาส่งให้หวังฮ่าวหราน

มื้อนี้เธอเลี้ยงหวังฮ่าวหราน การที่หลินเฉินทำแบบนี้ถือว่าเสียมารยาท เธอจึงต้องสั่งสอน

หลินเฉินลูบหน้าผากป้อยๆ หันไปฟ้องพี่สาวอีกสองคน

"พี่หก พี่เจ็ด ดูสิครับ พี่ห้าตีผม!"

ฉิวเฉียนเว่ย: "สมควรโดนแล้ว ใครใช้ให้เสียมารยาทล่ะ"

จี้สุ่ยเหยา: "ใช่... ตีแค่นี้ยังน้อยไป"

โดนพี่สาวรุมตำหนิแบบนี้ หลินเฉินหน้าดำคร่ำเครียด มองค้อนหวังฮ่าวหรานตาเขียว

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้ตัวเอกหลินเฉินจิตใจเสียสมดุล ได้รับแต้มวายร้าย 400 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!】

หวังฮ่าวหรานรับเมนูมาสั่งอาหาร 2-3 อย่าง แล้วส่งต่อให้ฉิวเฉียนเว่ยที่นั่งอยู่ทางขวา

ฉิวเฉียนเว่ยรับเมนูมา... แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสกัน ภายใต้การบังของเล่มเมนู

นิ้วเรียวของเธอแอบวาดวงกลมบนฝ่ามือเขาเบาๆ!

หวังฮ่าวหรานมองเธอด้วยความแปลกใจ เตือนผ่านสายตาว่า ‘อย่าซนสิ’

ฉิวเฉียนเว่ยยิ้มตาหยี ราวกับจะบอกว่า ‘ไม่หยุดหรอก’

หวังฮ่าวหรานจนปัญญา

ปกติฉิวเฉียนเว่ยไม่กล้าทำอะไรแบบนี้ แต่เมื่อคืนเขาเบี้ยวนัดเธอ (เพราะโดนฉินหยุนหานลากตัวไป) โดยอ้างว่าติดเล่นเกม

เธอคงน้อยใจที่เขาเห็นเกมสำคัญกว่าเธอ เลยมาเอาคืนแบบนี้

ระหว่างรออาหาร หลิวเยว่พูดคุยกับพี่น้อง

"พี่สามบอกฉันว่ามะรืนนี้จะมาที่ชิงหลิง ฉันติดงานช่วงเช้า ใครว่างไปรับบ้าง?"

"พี่สามจะมาเหรอ?! เยี่ยมไปเลย!" หลินเฉินดีใจจนเนื้อเต้น "ผมไปรับเอง! ให้ผมไปรับนะ!"

"ไม่ได้เจอพี่สามตั้งนาน คิดถึงจังเลย" ฉิวเฉียนเว่ยเปรย "พี่สามบอกไหมว่าจะอยู่นานแค่ไหน?"

หลิวเยว่ส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน พอดีคุยโทรศัพท์กันเมื่อวานแล้วเขาหลุดปากบอกมา แต่ไหนๆก็มาแล้ว ต้องรั้งให้อยู่นานๆหน่อย ไม่งั้นกลับเมืองหลวงไปคงอีกนานกว่าจะได้เจอกัน"

หวังฮ่าวหรานฟังบทสนทนาแล้วหูผึ่ง

พี่สาม?

เขาแกล้งเลียบเคียงถาม "พี่สามของพวกคุณทำงานอะไรที่เมืองหลวงเหรอ?"

จี้สุ่ยเหยาหันมาตอบ "พี่สามของฉันเป็น ‘แพทย์เทวะ’ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง"

แพทย์เทวะ?

นางเอกสายหมอมาอีกหนึ่ง!

พูดถึงแพทย์เทวะ ทำให้นึกถึงหมอเทวดาเสวียที่เคยมางานแต่งที่ชิงหลิง

รายนั้นรักษาพลาดจนโดนจับเข้าคุก ป่านนี้น่าจะนั่งตบยุงอยู่ในห้องขัง

ไม่รู้ว่าสเกลความเก่งของ 'พี่สาม' คนนี้จะเทียบกับหมอเสวี่ยได้ไหม

"ว้าว... แพทย์เทวะเลยเหรอ สุดยอดไปเลย เธอชื่ออะไรครับ?" หวังฮ่าวหรานทำท่าตื่นเต้น แล้วถามต่อ

"พี่สามชื่อ ‘เปี่ยนซูเหวิน’ น่ะ" ฉิวเฉียนเว่ยตอบ

หลินเฉินเห็นหวังฮ่าวหรานซักไซ้ ก็รีบขัดคอ

"ถามเยอะขนาดนี้ คิดจะจีบพี่สามหรือไง?"

เออ... ทายถูกเป๊ะเลยไอ้น้องชาย หวังฮ่าวหรานคิดในใจ แต่ปากตอบยิ้มๆ

"น้องชาย ดูเหมือนจะมีอคติกับฉันจังเลยนะ"

หลินเฉินหน้าตึง ก็แน่สิ นายคอยขัดลาภฉันตลอด เอาแต่แย่งซีนเด่น จะไปชอบลงได้ยังไง!

แต่ยังไม่ทันที่หลินเฉินจะอ้าปาก ฉิวเฉียนเว่ยก็ชิงดุก่อน

"เสี่ยวเฉิน! พี่ชายเขาเป็นคนดีนะ พูดจาให้มันสุภาพหน่อย!"

จี้สุ่ยเหยาก็เสริม "ใช่... เป็นเด็กดีต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่นะ"

หลินเฉินหน้าเหวอ หันไปหาที่พึ่งสุดท้าย "พี่ห้า..."

หลิวเยว่ทำเป็นมองเพดาน นั่งนับลายกระเบื้องอย่างตั้งอกตั้งใจ

ฝ่ายนึงก็น้องชาย อีกฝ่ายก็ลูกศิษย์คนโปรด วางตัวเป็นกลางดีที่สุด

เห็นไม่มีใครเข้าข้าง หลินเฉินก็หดหู่ใจสุดขีด

พี่สาวทั้งสามคนไม่รักเราแล้ว! ฮือออ! คอยดูเถอะ เดี๋ยวพี่สามมาเมื่อไหร่ จะฟ้องให้หมดเปลือกเลย!

——

ณ สำนักงานบริษัทขนส่ง

"เชิญกลับไปซะ นายไม่ผ่าน"

ชายวัยกลางคนในห้องสัมภาษณ์พูดเสียงเย็นชา

ซูเฉินหน้าซีดเผือด

เช้านี้เขาวิ่งสมัครงานบริษัทขนส่งมา 3 เจ้าแล้ว แต่ทุกที่ปฏิเสธเขาทันทีที่เห็นชื่อ

เขามีประสบการณ์ส่งพัสดุมาปีกว่า ชำนาญเส้นทาง แถมขยันขันแข็ง

โดนปฏิเสธที่เดียวยังพอเข้าใจได้ แต่นี่โดนปฏิเสธรวด 3 ที่... มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

ด้วยความสงสัย เขาจึงถามออกไป

"คุณสมบัติผมผ่านเกณฑ์ทุกอย่าง ทำไมบริษัทถึงไม่รับผมเข้าทำงานล่ะครับ?"

ชายวัยกลางคนทำท่ารำคาญ แต่เพื่อให้เรื่องจบๆไป จึงยอมบอกความจริง

"ไม่ใช่แค่บริษัทเราที่ไม่รับนาย... แต่ บริษัทขนส่งทุกแห่งในวงการ ไม่มีใครรับนายหรอก"

"นายโดน 'แบล็กลิสต์' จากทั้งวงการแล้ว!"

"อะ...อะไรนะ?!"

ซูเฉินหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ขาอ่อนแรงจนเซถลา

"ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!"

*****