บทที่ 216 ศาสตราจารย์คณะบริหารธุรกิจ หลิวเยว่

หลังจากจัดการธุระจิปาถะในช่วงเปิดเทอมเสร็จสิ้น หวังฮ่าวหรานก็เตรียมตัวเข้าเรียนคาบแรกของคณะบริหารธุรกิจ

วิชานี้สอนโดย 'ศาสตราจารย์เทพธิดา' ผู้เลื่องชื่อ... หลิวเยว่

เวลาเรียนนั้นแปลกประหลาดกว่าวิชาทั่วไป เพราะเริ่มเรียนตอน 3 ทุ่ม และสถานที่เรียนคือห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์

เวลานี้ นักศึกษาคณะอื่นเขาเลิกเรียนกลับหอกันหมดแล้ว

แต่ถึงกระนั้น ทุกคนต่างก็ตั้งตารอคอยวิชานี้ด้วยความตื่นเต้น เพราะกิตติศัพท์ความงามและความเก่งของหลิวเยว่นั้นเลื่องลือไปทั่ว

เมื่อถึงเวลาใกล้เริ่มเรียน นักศึกษาปี 1 คณะบริหารธุรกิจก็มารวมตัวกันที่ห้องจนครบ

แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงคุยจอแจ เสียงหยอกล้อเล่นกันดังระงมไปทั่ว

ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นอย่างมีจังหวะดังแว่วมาจากนอกห้อง และค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไม่นานนัก หลิวเยว่ผู้งดงามราวกับเทพธิดาก็ก้าวเข้ามาในห้อง

เธอไม่ได้พูดอะไรกับความวุ่นวายตรงหน้า เพียงแค่ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา

หลินเฉินเห็นพี่สาวเดินเข้ามาก็ดีใจ รีบวิ่งเข้าไปหา "พี่ห้า!"

ใบหน้าที่เคร่งขรึมของหลิวเยว่คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ก็รีบหุบยิ้มกลับมาวางมาดขรึมตามเดิม

"ตอนนี้ฉันเป็นอาจารย์ของนาย รีบกลับไปนั่งที่ให้เรียบร้อย"

"ครับ ศาสตราจารย์หลิว" หลินเฉินรับคำอย่างว่าง่าย แล้วเดินกลับไปนั่งที่ นั่งตัวตรงสงบเสงี่ยมราวกับเด็กดีที่สุดในโลก

หลิวเยว่นั่งลงที่โต๊ะหน้าชั้นเรียน ก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือรอเวลา

ที่ด้านล่างเวที หวังฮ่าวหรานจับตาดูหลิวเยว่ตลอดเวลา

บทสนทนาระหว่างหลินเฉินกับหลิวเยว่เมื่อครู่ เขาได้ยินชัดเจน

ในฐานะหนึ่งในนางเอก หลิวเยว่มีทั้งหน้าตา รูปร่าง และบุคลิกที่สมบูรณ์แบบระดับท็อปคลาส สมคำร่ำลือว่าเป็น 'เทพธิดา'

และด้วยอายุยังน้อยแต่ก้าวขึ้นมาเป็นศาสตราจารย์คณะบริหารธุรกิจ แถมสร้างตัวจนมีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน ย่อมการันตีได้ว่าเธอคืออัจฉริยะด้านการเงินตัวจริง

เมื่อหลิวเยว่เข้ามา เสียงคุยในห้องก็เบาลงบ้าง บางคนเริ่มกลับไปนั่งที่ แต่ก็ยังมีพวกคะนองบางกลุ่มที่ยังเล่นกันไม่เลิก

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิวเยว่ละสายตาจากนาฬิกา แล้วเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ได้เวลาเรียนแล้ว เล่นกันพอหรือยัง?"

พวกนักศึกษาที่ยังเล่นกันอยู่ได้ยินดังนั้นก็รีบแยกย้ายกลับไปนั่งที่ด้วยความเสียดาย

หลิวเยว่พูดต่อ "มหาวิทยาลัยชิงหลิงเป็นสถาบันชั้นนำ และมาตรฐานการสอนของคณะบริหารธุรกิจเราก็ติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศ การที่พวกเธอสอบเข้ามาที่นี่ได้ พิสูจน์ว่าพวกเธอมีความสามารถที่ยอดเยี่ยม!"

สิ้นเสียงชม นักศึกษาต่างพากันปรบมือเกรียวกราวด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งชื่นชมอาจารย์และชื่นชมตัวเอง

หวังฮ่าวหรานก็ปรบมือตามมารยาท แต่สายตาเหลือบไปเห็นหลินเฉินที่นั่งกอดอกอยู่ข้างๆ

มุมปากของหลินเฉินยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

หวังฮ่าวหรานรู้สึกทะแม่งๆกับรอยยิ้มนั้น หมอนี่มันรู้อะไรดีๆมาแน่ๆ...

ทันใดนั้น น้ำเสียงของหลิวเยว่ก็เปลี่ยนไป จากนุ่มนวลกลายเป็นเฉียบคมราวใบมีด

"แต่... ในอีกมุมหนึ่ง พวกเธอมันก็แค่ขยะ!"

ประโยคนี้ทำเอาห้องเงียบกริบในพริบตา

"ตอนที่ฉันอายุเท่าพวกเธอ ฉันเรียนจบปริญญาเอกด้านการเงินแล้ว และสามารถหาเงิน 100 ล้านหยวนก้อนแรกในชีวิตได้"

"ส่วนเพื่อนร่วมชั้นของพวกเธอ... หลินเฉิน เขาอายุแค่ 8 ขวบ แต่สามารถมานั่งเรียนร่วมกับพวกเธอได้ พวกเธอที่อายุ 18 ปี ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ?"

ไม่มีใครกล้าปริปาก บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

หลิวเยว่พูดต่อ "เงียบกันหมด แสดงว่ายังมียางอายอยู่บ้าง ยังพอจะเยียวยาได้"

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คณะบริหารธุรกิจไม่เหมือนคณะอื่น เพราะงานสายการเงินที่พวกเธอจะไปทำในอนาคตมีความเสี่ยงสูงมาก เธออาจจะรวยล้นฟ้าในชั่วข้ามคืน หรืออาจจะหมดตัวเป็นหนี้ล้มละลายเพราะความประมาทเพียงนิดเดียว ดังนั้น... ตลอดเวลาที่เรียนกับฉัน ฉันขอเตือนให้พวกเธอตั้งใจเรียนให้มากกว่าปกติเป็นสิบเท่า!"

"และต่อไปนี้ เมื่อใกล้ถึงเวลาเรียน ฉันต้องการเห็นพวกเธอนั่งประจำที่เตรียมพร้อม ไม่ใช่ส่งเสียงดังโวยวายเหมือนอยู่ตลาดสด! ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรก ฉันจะยังไม่ลงโทษ แต่ถ้ามีครั้งหน้า... คะแนนจิตพิสัยย่อมเหลือศูนย์!"

สิ้นคำประกาศิต หลิวเยว่ก็เงียบไป

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด นักศึกษาทุกคนตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

"ฉันพูดไม่ชัดหรือพวกเธอหูตึง? ทำไมไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ?"

"รับทราบครับ ศาสตราจารย์หลิว!" หลินเฉินตะโกนนำร่อง

"ระ...รับทราบครับ/ค่ะ!" นักศึกษาคนอื่นรีบขานรับตามกันเป็นพรวน

"ดีมาก เริ่มเรียนได้" หลิวเยว่สั่ง "เปิดคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แล้วสมัครบัญชีในโปรแกรมจำลองการเทรดหุ้นเดี๋ยวนี้"

โดนขู่ไปชุดใหญ่ ทุกคนเลยว่าง่าย รีบทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

เมื่อทุกคนสมัครบัญชีเสร็จ หลิวเยว่ก็กดสั่งการจากเครื่องหลัก

ทันใดนั้น บัญชีของนักศึกษาทุกคนก็มียอดเงินเข้ามา 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ

ทุกคนมองหน้าจอด้วยความงุนงง

หลิวเยว่หยิบปึกเอกสารหนาเตอะออกมาวางบนโต๊ะ

"ใครเป็นหัวหน้าห้อง? ออกมาหาฉัน"

หวังฮ่าวหรานลุกขึ้นเดินไปหน้าชั้น "สวัสดีครับศาสตราจารย์หลิว"

หลิวเยว่มองหน้าหวังฮ่าวหรานแล้วชะงักไปเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าออร่าเสน่ห์ของเขาทำเอาเธอเสียอาการไปวูบหนึ่ง

แต่เพียงไม่กี่วินาที เธอก็ตั้งสติได้ ยื่นปึกเอกสารให้

"แจกเพื่อนคนละชุด"

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า รับเอกสารไปแจกจ่ายให้เพื่อนร่วมชั้น

"นี่คือบทเรียนแรกของพวกเธอ... วิชาเทรดหุ้นภาคปฏิบัติ" หลิวเยว่อธิบาย "เงิน 5,000 เหรียญในบัญชีนั่นคือเงินจริง และเอกสารในมือพวกเธอคือข้อมูลหุ้นที่ฉันวิเคราะห์และคัดกรองมาอย่างละเอียดแล้ว"

"ใช้ข้อมูลพวกนี้วิเคราะห์แล้วเลือกซื้อหุ้นซะ ฉันให้เวลา 1 ชั่วโมง"

"เกณฑ์ผ่านคือต้องทำกำไรได้มากกว่า 6% ใครทำได้ 1-6% คาบหน้าให้ยืนเรียน ส่วนใครที่..."

นักศึกษาคนหนึ่งยกมือถามแทรก "ศาสตราจารย์ครับ แล้วถ้าขาดทุนล่ะ?"

หลิวเยว่ยิ้มเย็น "ฉันอุตส่าห์วิเคราะห์ข้อมูลมาป้อนให้ถึงปากขนาดนี้ ถ้ายังทำขาดทุนได้อีก ฉันแนะนำให้ย้ายคณะเถอะ คณะบริหารธุรกิจไม่เหมาะกับเธอ... อ้อ ไม่สิ คณะไหนก็คงไม่เหมาะ เพราะคนปัญญาอ่อนเรียนอะไรก็ไม่รุ่งหรอก"

นักศึกษาหน้าซีดเผือด มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ยัยหลิวเยว่นี่ปากคอเราะร้ายใช่ย่อย... ด่าเจ็บแสบชะมัด" หวังฮ่าวหรานคิดในใจ เริ่มจับทางนิสัยนางเอกคนนี้ได้คร่าวๆ

เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของนักศึกษา หลิวเยว่ก็พูดเสริม

"ไม่ต้องห่วง ถ้ากำไรยกให้พวกเธอ แต่ถ้าขาดทุน... ฉันรับผิดชอบเอง"

ได้ยินแบบนั้นทุกคนค่อยโล่งอก แต่ก็ยังกังวลอยู่ดี กลัวจะขายหน้าและโดนด่าซ้ำ

ส่วนใหญ่จึงรีบก้มหน้าก้มตาศึกษาเอกสารข้อมูลอย่างขะมักเขม้น

แต่ก็มีบางคนที่ไม่สนใจเอกสารเลย นั่งรอเวลาตลาดหุ้นอเมริกาเปิดอย่างชิลๆ

คนแรกคือหลินเฉินผู้มั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยม

เนื่องจากเวลาที่แตกต่างกัน ตลาดหุ้นอเมริกาจะเปิดตอนสามทุ่มครึ่ง

ตอนนี้เหลืออีกยี่สิบนาที หลินเฉินจึงนั่งรออย่างใจเย็น

และอีกคนที่ไม่แตะเอกสารเลยก็คือหวังฮ่าวหราน

เขาไม่เสียเวลาอ่านโพยหรอก...

เขาเปิดร้านค้าระบบขึ้นมา แล้วเริ่มช้อปปิ้งไอเทมอย่างสบายใจ!

*****