บทที่ 214 เปิดเทอม

ขณะที่ปู้เฟยเหยียนกำลังตื่นเต้นและคาดหวังอย่างแรงกล้า หวังฮ่าวหรานก็ค่อยๆเดินออกมาจากพุ่มไม้

ปู้เฟยเหยียนตกตะลึงจนร้องเสียงหลง "ไอ้สารเลว! ทำไมเป็นแก?!"

หวังฮ่าวหรานยิ้มกวน "สารเลวอะไร? ผมอุตส่าห์ช่วยคุณไว้ตั้งสองครั้ง ไม่สำนึกบุญคุณเลยนะ คราวก่อนยังเรียกผมว่า 'ผู้อาวุโส' อยู่หยกๆ"

ปู้เฟยเหยียนได้ยินดังนั้นก็แน่ใจแล้วว่าหวังฮ่าวหรานคือ 'ผู้อาวุโส' ที่ช่วยชีวิตเธอไว้จริงๆ

เธอยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ "จริงๆแล้วถ้าจะพูดให้ถูกคือสามครั้งต่างหาก"

พูดจบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะพิจารณาเขาอย่างละเอียด

เดิมทีเธอคิดว่าผู้อาวุโสที่ช่วยเธอต้องเป็นชายชราผู้ทรงภูมิ

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอเสียอีก แถมหน้าตายัง... หล่อเหลาเอาการขนาดนี้...

【ติ๊ง! โฮสต์เปิดเผยตัวตนยอดฝีมือ นางเอก 'ปู้เฟยเหยียน' รู้สึกประทับใจ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 50 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 50 (เริ่มมีใจ)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 1,800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -90, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +90!】

หวังฮ่าวหรานแปลกใจเล็กน้อยที่ค่าความชอบพุ่งพรวดเดียว 50 แต้ม แต่พอลองคิดดูดีๆก็สมเหตุสมผล

อย่างแรก ปู้เฟยเหยียนไม่ได้เป็นพวกตายด้านเรื่องหน้าตาเหมือนจี้สุ่ยเหยา ด้วยความหล่อระดับเทพของเขา ก็คงได้คะแนนพิศวาสไปสัก 20 แล้ว

บวกกับเหตุการณ์ช่วยชีวิตในตรอกมืดคืนนั้นหนึ่งครั้ง

ช่วยชีวิตบนเกาะวันนี้อีกหนึ่งครั้ง

และอีกครั้งที่เธอบอกว่า 'สาม'

รวมๆกันแล้วสามครั้ง ครั้งละ 10 แต้ม ก็ครบ 50 พอดี

เมื่อรู้ความจริงว่าหวังฮ่าวหรานคือยอดฝีมือที่เธอเฝ้าตามหา ท่าทีของปู้เฟยเหยียนก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นนอบน้อมถ่อมตนทันที

ส่วนเรื่องที่จะแก้แค้นแทนน้องเจ็ด... ลืมไปได้เลย!

หนึ่งคือเธอไม่ใช่คนเนรคุณ และสองคือ... เธอสู้เขาไม่ได้!

เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ผู้อาวุโสคะ ท่านฝึกวิชามาจากไหน? ช่วยสอนฉันบ้างได้ไหม?"

"ผมไม่รับศิษย์" หวังฮ่าวหรานตอบเสียงแข็ง

เขาไม่ได้คิดจะสอนใคร และที่สำคัญคือเขาสอนไม่เป็น

ปู้เฟยเหยียนหน้าสลดลง แต่ยังไม่ละความพยายาม "ไม่กล้าหวังให้รับเป็นศิษย์หรอกค่ะ แค่ช่วยชี้แนะสักนิดสักหน่อย... แค่นิดเดียวก็ได้ค่ะ!"

เห็นความมุ่งมั่นของเธอ หวังฮ่าวหรานจึงสั่งว่า "เอามีดสั้นที่ซ่อนอยู่บนต้นขามาให้ผม"

ปู้เฟยเหยียนสะดุ้ง เขารู้ได้ยังไง?

เธอใส่กางเกงขายาวทรงหลวมปิดมิดชิด แต่เขากลับมองทะลุปรุโปร่ง

"ผู้อาวุโส ท่านเก่งจริงๆ... ว่าแต่ท่านรู้ได้ยังไงกันคะ?"

เธอถามพลางดึงมีดสั้นออกมาส่งให้

หวังฮ่าวหรานทำหูทวนลม

เขารับมีดสั้นมา แล้วทำท่าชักออกจากฝัก แล้วเสียบกลับเข้าไปใหม่

ทำแค่นั้น... จบ

แล้วโยนคืนให้เธอ พร้อมถามด้วยมาดปรมาจารย์ "เข้าใจหรือยัง?"

ปู้เฟยเหยียนยืนงง "ไม่เข้าใจเเลยค่ะ"

หวังฮ่าวหรานถอนหายใจยาว "แค่นี้ยังไม่เข้าใจ พรสวรรค์ของเธอแย่เกินไป กลับไปคิดเอาเองเถอะ"

ปู้เฟยเหยียนพยักหน้าอย่างจริงจัง "รับทราบค่ะ!"

หวังฮ่าวหรานแอบขำในใจ อย่าว่าแต่เธอไม่เข้าใจเลย ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

จี้สุ่ยเหยาที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด เดินเข้ามาหา

เธอมองหน้าหวังฮ่าวหราน แล้วถามด้วยสีหน้าซับซ้อน "คุณกับน้องเจ็ด... คบกันอยู่จริงๆเหรอ?"

หวังฮ่าวหรานแอบถลึงตาใส่ปู้เฟยเหยียน

ยัยพี่สี่ตัวแสบดันไปเล่าเรื่องเขากับฉิวเฉียนเว่ยให้จี้สุ่ยเหยาฟังหมดเปลือก

ตอนนี้จี้สุ่ยเหยารู้ความจริงแล้ว การจะจีบเธอต่อคงยากขึ้นเป็นกอง

เว้นแต่ว่า... จะรอให้ค่าความชอบเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย

"ใช่ ผมคบกับน้องเจ็ดของคุณอยู่" หวังฮ่าวหรานยอมรับตามตรง

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้ 'จี้สุ่ยเหยา' เกิดความหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 400 แต้ม!】

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้ 'ปู้เฟยเหยียน' เกิดความหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

จี้สุ่ยเหยาเจ็บจี๊ดในใจ แต่ก็ฝืนยิ้ม "น้องเจ็ดทั้งสวย สง่า แล้วก็อ่อนโยน เหมาะสมกับคุณมาก ยินดีด้วยนะ"

ปู้เฟยเหยียนยืนเงียบ แต่ในใจกลับอิจฉาน้องสาวตาร้อนผ่าว

และเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคนระดับฉิวเฉียนเว่ยถึงยอมพลีกายถวายชีวิตให้ผู้ชายคนนี้

"ที่นี่ไม่ปลอดภัย รีบไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานตัดบท

เมื่อแผนจีบสาวล้มเหลว (ชั่วคราว) หวังฮ่าวหรานจึงพาจี้สุ่ยเหยาบินกลับประเทศในวันรุ่งขึ้น

ส่วนปู้เฟยเหยียนขออยู่ต่อเพื่อเก็บกวาดงาน

นอกจากแปดแกนนำที่ตายไป ยังมีลูกกระจ๊อกของแก๊งแบล็คแมมบาเหลืออยู่ เธอต้องจัดการถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก

——

หลังจากกลับมา จี้สุ่ยเหยาก็ไม่ติดต่อหวังฮ่าวหรานอีกเลย

ทางฝั่งหลินเฉินก็เงียบผิดปกติ

หวังฮ่าวหรานพยายามชวนจี้สุ่ยเหยาออกมาเจอ แต่เธอก็ปฏิเสธตลอด ดูเหมือนจะพยายามหลบหน้า

เขาเลยถือโอกาสนี้พักผ่อนยาวๆ

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันเปิดเทอมของมหาวิทยาลัยชิงหลิง

นักศึกษาจากทั่วทุกสารทิศทยอยเดินทางมารายงานตัว

หวังฮ่าวหรานเป็นคนในพื้นที่จึงไม่รีบร้อน มาถึงมหาวิทยาลัยเอาวันสุดท้ายของการลงทะเบียน

ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยมีจุดรับลงทะเบียนสำหรับเด็กปี 1

รุ่นพี่ที่มาคอยต้อนรับส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง

พอหวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปลงชื่อ... เหล่ารุ่นพี่สาวๆก็แทบจะกระโจนเข้าใส่เหมือนฝูงหมาป่าเจอเนื้อสด

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ พวกเธอก็แย่งกันเดินไปส่งเขาถึงหอพักด้วยความอาลัยอาวรณ์

แม้หวังฮ่าวหรานตั้งใจว่าจะพักอยู่นอกมหาลัย แต่การยื่นเรื่องขออนุญาตต้องใช้เวลา

ช่วงแรกๆนี้เลยต้องจำใจนอนหอไปก่อน

หอพักเป็นห้องมาตรฐานสำหรับ 4 คน

ตอนที่เขาเข้าไป เพื่อนร่วมห้องอีก 3 คนมาถึงกันหมดแล้ว

ทั้งสามคนล้วนเป็นลูกเศรษฐี

‘หลิ่วฮวา’ บ้านทำธุรกิจร้านอาหาร มีทรัพย์สินประมาณ 5,000 ล้านหยวน

‘หลี่หมิง’ บ้านเป็นเจ้าของเครือซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ มีทรัพย์สินประมาณ 3,500 ล้านหยวน

‘ผางจื่อหาง’ บ้านทำธุรกิจค้าสัตว์น้ำ มีทรัพย์สินประมาณ 1,000 ล้านหยวน

ด้วยฐานะทางบ้านที่ร่ำรวย ทั้งสามคนจึงมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง ดูทรงแล้ว... นี่มัน 'แก๊งตัวประกอบตัวร้ายเกรด B' ชัดๆ

แต่ด้วยออร่าตัวร้ายของหวังฮ่าวหรานที่สูงถึง 3,696 แต้ม นอกจากจะช่วยเรื่องโชคแล้ว ยังมีออร่าข่มขวัญที่ทำให้ตัวร้ายกระจอกๆยอมสยบแทบเท้า

ทั้งสามคนพร้อมใจกันยกให้หวังฮ่าวหรานเป็น "ลูกพี่ใหญ่"

ส่วนที่เหลือก็เรียงลำดับ พี่รอง พี่สาม น้องสี่ ตามความรวยของที่บ้าน

บรรยากาศในห้องพักจึงเป็นไปอย่างชื่นมื่น สามัคคีกลมเกลียว

หวังฮ่าวหรานก็ไม่รังเกียจที่จะคบค้าสมาคมกับพวกนี้

เพราะแก๊งหน้าตาหาเรื่องแบบนี้แหละ เวลาพาออกไปซ่าข้างนอก มักจะดึงดูด 'ตัวเอก' ให้เข้ามาหาเรื่องได้ดีนักแล

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน เขาไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีกแล้ว ต่อให้ตัวเอกดาหน้าเข้ามาพร้อมกันหลายคน เขาก็รับมือไหว!

*****