บทที่ 206 คนเดียวกัน?

บทความถูกเขียนเสร็จสิ้นเรียบร้อย ขั้นตอนต่อไปคือการเผยแพร่

แต่ทว่า... ทันทีที่หลินเฉินคลิกเข้าเว็บไซต์ 'Global Discovery' ยังไม่ทันจะได้ล็อกอินเข้าสู่ระบบ สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยบทความพาดหัวที่กินพื้นที่เต็มหน้าแรก

ผู้เขียนบทความนี้คือ "เว่ยเสี่ยวเป่า"

หลินเฉินรู้สึกหงุดหงิดกับเจ้าของนามปากกานี้ไม่น้อย

เพราะถ้าไม่มี 'เว่ยเสี่ยวเป่า' ป่านนี้ชื่อเสียงของเขาในวงการวิทยาศาสตร์คงโด่งดังเปรี้ยงปร้างยิ่งกว่านี้ไปแล้ว

หลังจากบ่นอุบอิบในใจ เขาก็กลับมาสนใจบทความหน้าหนึ่งอีกครั้ง

เดิมทีเขาตกลงกับทางเว็บไซต์ไว้ดิบดีแล้วว่า บทความ 'สารภาพรัก' ของเขาจะต้องได้ขึ้นหน้าหนึ่งอย่างน้อย 3 วัน

แต่นี่ทางเว็บกลับผิดคำพูด! ถอดบทความสารภาพรักของเขาออกดื้อๆ แล้วเอาบทความใหม่ของ 'เว่ยเสี่ยวเป่า' มาเสียบแทนเฉยเลย

แบบนี้มันหยามกันชัดๆ!

ด้วยความโมโห หลินเฉินจึงกวาดสายตาอ่านบทความนั้นอย่างลวกๆ

ไหนดูซิว่าไอ้เว่ยเสี่ยวเป่ามันเขียนอะไรดีนักหนา ถึงทำให้เว็บยอมผิดสัญญากับฉันได้!

ผ่านไปสิบกว่านาที...

ความไม่พอใจบนใบหน้าของหลินเฉินค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

แม้เขาจะแลกเปลี่ยนแม่แบบ 'นักชีววิทยาทางทะเล' มาเป็นหลัก แต่ความรู้ในสาขาวิทยาศาสตร์อื่นๆก็พอมีติดตัวบ้าง

เขาจึงพอดูออกว่าบทความของ 'เว่ยเสี่ยวเป่า' ชิ้นนี้... มีระดับความรู้ที่สูงส่งมาก

เก่ง... เก่งโคตรๆ

ระดับความลึกซึ้งไม่ด้อยไปกว่าบทความใหม่ที่เขาเพิ่งเขียนเสร็จเลยแม้แต่น้อย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบทความชิ้นนี้จะทำให้วงการวิทยาศาสตร์สั่นสะเทือนอีกครั้งแน่นอน

ช่วงนี้หลินเฉินรู้สึกเหมือนกำลังแข่งกับ 'เว่ยเสี่ยวเป่า' อยู่กลายๆ

ในเมื่ออีกฝ่ายปล่อยของออกมาโชว์พาว เขาก็จะยอมน้อยหน้าไม่ได้

เขาคลิกไปที่หน้าล็อกอิน เตรียมอัปโหลดบทความใหม่ของตัวเองเพื่อเกทับทันที

ป้อนไอดี... ใส่รหัสผ่าน... กดล็อกอิน

แจ้งเตือน: ชื่อบัญชีหรือรหัสผ่านไม่ถูกต้อง

หลินเฉินคิดว่าคงพิมพ์ผิด เลยลองใหม่

...ยังผิดเหมือนเดิม

เขาเริ่มหงุดหงิด ลองซ้ำไป 5-6 รอบ ก็ยังเข้าไม่ได้

ปัง!

หลินเฉินทุบแป้นพิมพ์ระบายอารมณ์ด้วยกำปั้นเล็กๆ

โดนแฮกแน่ๆ!

เขารีบกดเข้าไปที่หน้า 'กู้คืนรหัสผ่าน' กรอกข้อมูลส่วนตัวของพี่เจ็ดที่ใช้สมัครลงไปเพื่อยืนยันตัวตน

กดส่งคำร้อง... ไม่ถึง 10 นาที ระบบก็ตอบกลับมา

"ไม่พบข้อมูลยืนยันตัวตนของบุคคลนี้ในระบบ"

หลินเฉินไม่เชื่อสายตา คิดว่าระบบคงรวนหรือแอดมินทำงานพลาด

เขาลองส่งคำร้องไปใหม่

...โดนตีกลับ

ส่งอีก...

...โดนตีกลับอีก

ทำซ้ำๆจนในที่สุด IP ของเขาก็โดนบล็อกถาวร

ตอนนี้แม้แต่จะเข้าหน้าเว็บยังทำไม่ได้ อย่าว่าแต่จะติดต่อซัพพอร์ตเลย

"ไอ้แอดมินเฮงซวย! คอยดูนะ ถ้าฉันติดต่อผู้บริหารได้เมื่อไหร่ แกโดนเด้งแน่!" หลินเฉินกัดฟันกรอดด้วยความแค้น

ตอนนี้เขาคือซูเปอร์สตาร์แห่งวงการวิทยาศาสตร์นะเว้ย! ผู้บริหารเว็บยังต้องเกรงใจยอมให้ลงบทความสารภาพรัก

แค่แอดมินกระจอกๆกล้าดีมาขัดใจเขา... ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!

ด้วยความร้อนใจ หลินเฉินจึงแอบหนีออกจากบ้านกลางดึก ตรงดิ่งไปร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อเปลี่ยน IP

เขาเปิดหน้าเว็บ Global Discovery ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะหาช่องทางอื่นติดต่อทีมงาน

แต่ยังไม่ทันได้เริ่มทำอะไร... ประกาศหน้าเว็บก็ทำให้เขาแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ประกาศ:

"ทางเว็บไซต์ได้รับการยืนยันจากเจ้าตัวแล้วว่า 'หลินเสี่ยวเป่า' และ 'เว่ยเสี่ยวเป่า' คือบุคคลเดียวกัน

ตามความประสงค์ของผู้เขียน ผลงานทั้งหมดภายใต้นามปากกาทั้งสอง จะถูกรวมเข้าด้วยกันภายใต้นามปากกา 'เว่ยเสี่ยวเป่า' เพียงชื่อเดียว"

หลินเฉินแทบกระอักเลือดตายคาเก้าอี้

นี่มันไม่ใช่แค่โดนแฮกรหัส... แต่โดนขโมยไอดี! โดนขโมยผลงาน!

ผลงานที่เขาอุตส่าห์ทุ่มเทสร้างมากลายเป็นของคนอื่นไปหมดแล้ว!

......

【ติ๊ง! โฮสต์โอนย้ายผลงานของตัวเอกหลินเฉินมาเป็นของตนเองได้สำเร็จ และขัดขวางการโชว์เทพของตัวเอก ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!】

"ยิ้มอะไรน่ะ? มีเรื่องดีๆเหรอ?"

ฉิวเฉียนเว่ยเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ เห็นหวังฮ่าวหรานนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็เอ่ยถาม

"พอนึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวจะได้ดูเธอเต้น... ผมก็ต้องมีความสุขสิ" หวังฮ่าวหรานแถไปเรื่อย

"อยากดูฉันเต้นเหรอ? ได้สิ งั้นรอแป๊บนะ ขอไปเปลี่ยนชุดก่อน" ฉิวเฉียนเว่ยกระชับผ้าขนหนู เตรียมเดินไปห้องแต่งตัว

"ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก... แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว"

"เอ๋?"

"ไม่ได้เหรอ?"

"ปะ...เปล่า... ตามที่นายต้องการเลย"

——

สถาบันวิจัย

จี้สุ่ยเหยากำลังง่วนอยู่กับการทดลองในห้องแล็บ

"รองผู้อำนวยการคะ! รองผู้อำนวยการ.!"

นักวิจัยสาวคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ตะโกนลั่นห้อง

"ห้ามส่งเสียงดังในห้องแล็บ! เธอเพิ่งมาทำงานวันแรกหรือไง?" จี้สุ่ยเหยาขมวดคิ้วดุ

"ขอโทษค่ะ แต่มันเรื่องใหญ่จริงๆ! ดูนี่สิคะ!"

นักวิจัยสาวยื่นมือถือให้ดูหน้าประกาศของเว็บ Global Discovery

จี้สุ่ยเหยามองดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"หลินเสี่ยวเป่ากับเว่ยเสี่ยวเป่า... เป็นคนเดียวกัน?!"

ช่วงที่ผ่านมา สองนามปากกานี้ผลัดกันสร้างความฮือฮาในวงการวิทยาศาสตร์

แม้จะเชี่ยวชาญคนละสาขา แต่ด้วยความเก่งกาจระดับเทพ ทำให้ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นคนคนเดียวกัน

แต่นี่... ทางเว็บไซต์ยืนยันเองว่ารวมผลงานเข้าด้วยกันแล้ว

แปลว่าเป็นเรื่องจริง!

นักวิทยาศาสตร์ที่เก่งกาจในสาขาเดียวก็หายากแล้ว แต่คนที่อัจฉริยะแบบก้าวกระโดดในสองสาขาพร้อมกันแบบนี้...

นี่มันระดับ 'ตำนาน' ชัดๆ!

จี้สุ่ยเหยาที่มั่นใจในความเป็นอัจฉริยะของตัวเองมาตลอด พอมาเจอแบบนี้ ถึงกับรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเด็กอนุบาลไปเลย

ขณะที่จี้สุ่ยเหยายังอึ้งอยู่ เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆก็เริ่มทยอยเข้ามามุง

เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหม่

คราวนี้จี้สุ่ยเหยาไม่ได้ห้ามปราม เพราะเธอก็ยังช็อกไม่หาย

ผ่านไปครู่ใหญ่ ชายชราท่าทางภูมิฐาน สวมแว่นตา อายุราว 80 ปี เดินถือไม้เท้าเข้ามาในห้องแล็บด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความตื่นเต้น

"สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ" เหล่านักวิจัยรีบทำความเคารพ

จี้สุ่ยเหยาได้สติ รีบเข้าไปประคองชายชรา

"อาจารย์... ค่อยๆเดินสิคะ ระวังล้ม... แล้วทำไมจู่ๆอาจารย์ถึงมาที่นี่คะ?" เธอถามด้วยความแปลกใจ

ปกติท่านผู้อำนวยการอายุมากแล้ว วางมือจากงานบริหารแทบทุกอย่าง นานทีปีหนถึงจะโผล่มาสักครั้งถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ

"เธอรู้ข่าวแล้วใช่ไหม?" ชายชราถามเสียงสั่นด้วยความปิติ

*****