บทที่ 200 จ้าวสมุทร

เหล่านักสำรวจโดยสารเรือดำน้ำกลับขึ้นสู่เรือวิจัย

"พี่หก เป็นไงบ้าง ชุดดำน้ำที่ผมให้ไปสุดยอดเลยใช่ไหมล่ะครับ?" หลินเฉินรีบวิ่งหน้าบานเข้าไปหาจี้สุ่ยเหยาทันทีที่เห็นเธอ

"ก็เหมือนชุดปกตินั่นแหละ ไม่เห็นจะต่างตรงไหน" จี้สุ่ยเหยาตอบเสียงเรียบ สีหน้าเจือความผิดหวังเล็กน้อย

พูดจบ เธอก็เดินผ่านเขาไปเพื่อจัดการงานต่อ ทิ้งให้หลินเฉินยืนงง

เฮ้ย! เป็นไปได้ไง?

อุตส่าห์แลกมาด้วยแต้มตั้งเยอะ ทำไมมันถึงกลายเป็นชุดธรรมดาไปได้?

【ติ๊ง! โฮสต์สับเปลี่ยนสุดยอดชุดดำน้ำของหลินเฉิน ส่งผลให้แผนการเอาใจนางเอกจี้สุ่ยเหยาล้มเหลว ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!】

บนดาดฟ้าเรือ หวังฮ่าวหรานที่ยืนปะปนอยู่กับกลุ่มนักสำรวจ ยิ้มมุมปากเมื่อได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

"ทุกคน รายงานผลการสำรวจ" จี้สุ่ยเหยาสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เขต A ปลอดภัยครับ"

"เขต B ปลอดภัยค่ะ"

"เขต C เคลียร์ครับ"

......

เสียงรายงานความปลอดภัยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ใบหน้าเคร่งขรึมของจี้สุ่ยเหยาเริ่มผ่อนคลายลง รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้น

หากพื้นที่สำรวจปลอดภัย พรุ่งนี้ก็สามารถเริ่มเก็บตัวอย่างสิ่งมีชีวิตได้ทันที

ระหว่างการสำรวจเมื่อครู่ เธอได้เห็นสิ่งมีชีวิตแปลกตาที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในสารบบชีววิทยามาก่อน

นั่นหมายถึงการค้นพบสปีชีส์ใหม่!

ถ้าเก็บตัวอย่างไปวิจัยได้สำเร็จ วงการวิทยาศาสตร์ต้องสั่นสะเทือนแน่ๆ

แต่ท่ามกลางความหวังอันเรืองรอง เสียงรายงานสุดท้ายกลับดับฝันลงอย่างจัง

"เขต P อันตรายครับ" หวังฮ่าวหรานรายงานเสียงเข้ม

"ขอรายละเอียดด้วย" จี้สุ่ยเหยาหุบยิ้มทันที

"เขต P มีฉลามชุกชุมครับ"

ได้ยินคำว่า 'ฉลาม' จี้สุ่ยเหยาก็ถอนหายใจโล่งอก

ฉลามโดยทั่วไปไม่ได้ดุร้ายพร่ำเพรื่อ พวกมันเลือกเหยื่อและมักจะไม่โจมตีมนุษย์ถ้าท้องอิ่ม

และต่อให้เจอตัวที่หิวโซ ทีมงานก็มีปืนฉมวกยาสลบแรงสูงเตรียมไว้อยู่แล้ว ไม่น่ากังวลเท่าไหร่

"โธ่เอ๊ย... นึกว่าอะไร แค่ฉลามเนี่ยนะ?" นักดำน้ำคนหนึ่งหัวเราะเยาะ "พวกเราดำน้ำมา 8 ปี เจอฉลามมาจนเบื่อ บางทีจับเล่นด้วยซ้ำ ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้"

"ฮ่าๆๆๆ"

......

เสียงหัวเราะขบขันดังไปทั่ว

"ฉลามมันก็มีหลายไซส์นะครับ" หวังฮ่าวหรานแค่นหัวเราะ "พวกคุณเคยเจอฉลามยาว 20 เมตรไหมล่ะ?"

เสียงหัวเราะเงียบกริบลงทันควัน ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ฉลามวาฬที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยทั่วไปยาวไม่เกิน 13 เมตร คุณแน่ใจนะว่าเห็นฉลามยาว 20 เมตรจริงๆ?" จี้สุ่ยเหยาถามด้วยความกังขา

"ผมไม่ใช่มืออาชีพ แยกสายพันธุ์ไม่ออกหรอก แต่ผมกล้ายืนยันเลยว่าไอ้ตัวที่เห็นน่ะมันยาว 20 เมตรแน่นอน" หวังฮ่าวหรานย้ำเสียงหนักแน่น

"ผมขอเสนอให้เปลี่ยนจุดเก็บตัวอย่างเพื่อความปลอดภัย"

จี้สุ่ยเหยาเริ่มลังเล

น่านน้ำแถบนี้เต็มไปด้วยแนวปะการังและกระแสน้ำวนอันตราย จุดสำรวจนี้เป็นจุดเดียวที่ค่อนข้างปลอดภัยและหาเจอยากมาก

ถ้าต้องเริ่มหาจุดใหม่ ไม่รู้ต้องเสียเวลาอีกกี่วัน

แต่ถ้าสิ่งที่หวังฮ่าวหรานพูดเป็นเรื่องจริง... การดันทุรังลงไปก็เท่ากับฆ่าตัวตาย

"แสงใต้น้ำมันหลอกตา นายอาจจะตาฝาดก็ได้ ใครจะไปเชื่อว่ามีฉลามยาว 20 เมตร"

"ใช่ๆ ฉลามพันธุ์ปัจจุบันไม่มีทางใหญ่ขนาดนั้นหรอก"

"ถ้าใหญ่ขนาดนั้นก็มีแต่เมกาโลดอนแล้วล่ะ"

"เพ้อเจ้อ! เมกาโลดอนมันสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ 1.5 ล้านปีก่อนแล้ว!"

......

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง

"พรุ่งนี้ดำเนินการตามแผนเดิม"

จี้สุ่ยเหยาตัดสินใจเด็ดขาดในที่สุด

หวังฮ่าวหรานเป็นแค่มือสมัครเล่น ประสบการณ์น้อย อาจจะตื่นเต้นจนประเมินขนาดผิดพลาดไปเอง

ส่วนเรื่องเมกาโลดอน... ในทางวิทยาศาสตร์มันคือสิ่งมีชีวิตที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ความเป็นไปได้เท่ากับศูนย์

"แยกย้าย! ไปกินข้าวได้!"

ลูกเรือต่างเห็นด้วยกับหัวหน้า ต่างพากันแยกย้ายไปพักผ่อนด้วยความโล่งใจ

วันรุ่งขึ้น

เรือดำน้ำพาทีมงานกลับลงไปสู่จุดเดิมอีกครั้ง

คราวนี้ระดมพลชุดใหญ่ นอกจากนักดำน้ำมืออาชีพแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายอื่นๆบนเรือมาร่วมด้วย รวมทั้งหมด 35 คน พร้อมอุปกรณ์ครบมือ

จี้สุ่ยเหยาวางแผนแบ่งทีมเป็นคู่ๆ กระจายกันไปเก็บตัวอย่างใน 17 เขตที่สำรวจไว้แล้ว

"คุณจี้ครับ ให้ผมคู่กับคุณไหม?" หวังฮ่าวหรานอาสา

"ไม่ค่ะ ฉันต้องการมืออาชีพที่ไว้ใจได้มาเป็นลูกมือ"

จี้สุ่ยเหยาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ความปลอดภัยในการทำงานต้องมาก่อน

"งั้นก็... ขอให้โชคดีนะครับ" หวังฮ่าวหรานยักไหล่ ไม่เซ้าซี้

การแบ่งกลุ่มเสร็จสิ้น มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่มีสมาชิก 3 คน

กลุ่มนั้นประกอบด้วยจี้สุ่ยเหยาและลูกมืออีก 2 คน

จี้สุ่ยเหยาพาทีมของเธอ ซึ่งติดอาวุธหนักครบมือ มุ่งหน้าไปยังเขต P จุดที่หวังฮ่าวหรานอ้างว่าเจอฉลามยักษ์

เมื่อมาถึงเขต P... ทุกอย่างดูเงียบสงบ

ไม่มีแม้แต่เงาของปลาใหญ่สักตัว

"เห็นไหมล่ะ? ผมบอกแล้วว่าไอ้หมอนั่นมันมั่ว ไม่ก็จงใจปั่นประสาทพวกเรา" ลูกมือคนหนึ่งบ่นอุบ

"ชัวร์เลย มันคงแค้นที่ต้องมาทำงานงกๆ ก็เลยกุเรื่องขู่ให้พวกเรากลัว ดีนะที่รองผู้อำนวยการฉลาด ไม่หลงกลมัน"

"รองผู้อำนวยการจี้สุดยอด!"

"เดี๋ยวขึ้นไปต้องสั่งสอนไอ้เด็กนั่นซะหน่อยแล้ว!"

"ใช่ๆ จับมาตีก้นซะให้เข็ด!"

สองลูกมือคุยกันอย่างออกรส

แต่จี้สุ่ยเหยากลับไม่ได้ร่วมวงนินทา คิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากันแน่น

สายตากวาดมองไปรอบๆภายใต้แสงไฟสปอตไลท์

สัญชาตญาณนักวิจัยบอกเธอว่า... ที่นี่มันผิดปกติ

จากภาพรวมของน่านน้ำแถบนี้ ความหนาแน่นของประชากรปลาควรจะมากกว่านี้

แต่เขต P กลับเงียบเหงาจนน่าขนลุก ปลาเล็กปลาน้อยแทบไม่มีให้เห็น

หรือว่า...

"แย่แล้ว! รีบหนีเร็ว!"

สมมติฐานผุดขึ้นในหัว จี้สุ่ยเหยาตะโกนสั่งลูกทีมเสียงหลง

พร้อมกันนั้น เธอกดวิทยุสื่อสาร ส่งสัญญาณฉุกเฉินถึงทุกทีม

"ยกเลิกภารกิจ! ทุกคนกลับไปที่เรือดำน้ำเดี๋ยวนี้! ด่วนที่สุด!"

คำสั่งกะทันหันทำให้ทุกคนชะงัก

"รองผู้อำนวยการ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมต้องยกเลิก..." ลูกมือคนหนึ่งถามอย่างงุนงง

"ปลามันน้อยผิดปกติ! เป็นไปได้ว่าพวกมันถูก..." จี้สุ่ยเหยากำลังจะอธิบาย

แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงามหึมาเคลื่อนตัวเข้ามาในระยะสายตา

คำอธิบายถูกกลืนหายไปในลำคอ เธอชี้นิ้วสั่นระริกไปที่ด้านหลังของลูกมือทั้งสอง

"มะ...มอง... มองข้างหลังพวกนายสิ!"

สองหนุ่มหันขวับกลับไปมอง

ภาพตรงหน้าทำเอาวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

"มะ...เมกาโลดอน?!!"

สัตว์ประหลาดจากยุคดึกดำบรรพ์... กำลังแสยะยิ้มรอพวกเขาอยู่!

*****