บทที่ 194 ร้อนรนดั่งไฟเผา

ยามเย็น

เครื่องบินแตะรันเวย์ หวังฮ่าวหรานเดินทางกลับถึงประเทศจีน

แต่เมื่อเขาได้รู้เรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง

เรื่องบัญชีโต่วอินโดนแบนถาวร... อันนั้นช่างหัวมัน เขาไม่ได้ใส่ใจ

ที่เปิดบัญชีนั้นขึ้นมาก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบ

แต่ไอ้เรื่อง "ค่าหัว 5 ล้าน ตัดขาที่สาม" นี่สิ...

มันจะเกินไปหน่อยมั้งเฮ้ย!

เมื่อทราบข่าว หวังฮ่าวหรานรีบส่งชุยเสี่ยวไปตามหาฉิวเฉียนเว่ยทันที ส่วนตัวเขาเอง... ตรงดิ่งไปยังร้านอินเทอร์เน็ตที่ใกล้ที่สุด

——

โทรศัพท์ของฉิวเฉียนเว่ยปิดเครื่องติดต่อไม่ได้

ชุยเสี่ยวต้องใช้วิธีโทรหาเพื่อนๆของอาจารย์ทีละคนเพื่อสืบข่าวคราว

เพื่อนส่วนใหญ่รู้จักชุยเสี่ยวในฐานะลูกศิษย์คนโปรด จึงยินดีให้ข้อมูล

แต่คำตอบที่ได้ก็เหมือนกันหมด...

หลังจากได้รับรางวัล เพื่อนๆพยายามติดต่อเพื่อจะจัดงานฉลองให้ แต่ฉิวเฉียนเว่ยปฏิเสธทุกคน และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ชุยเสี่ยวร้อนใจมาก เธอเริ่มออกตามหาอาจารย์ตามสถานที่ต่างๆที่ฉิวเฉียนเว่ยชอบไป

ค้นหาตั้งแต่เย็นยันเช้า จากเช้าจรดเย็นอีกวัน โดยไม่ได้หยุดพักแม้แต่นาทีเดียว

ในที่สุด... ฟ้าก็เห็นใจ

ช่วงพลบค่ำของวันที่สอง ชุยเสี่ยวพบฉิวเฉียนเว่ยอยู่ที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในเขตภูเขาห่างไกล ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ฉิวเฉียนเว่ยให้ทุนสนับสนุนอยู่

"อาจารย์! ในที่สุดก็เจอตัวสักที!" ชุยเสี่ยวร้องด้วยความดีใจ

"เธอมาทำไม? ไม่ไปอยู่กับ 'แฟน' ของเธอหรือไง?"

ไม่ได้เจอกันแค่สองสามวัน ฉิวเฉียนเว่ยดูซูบผอมลงถนัดตา ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำมีเส้นเลือดฝอยขึ้นจางๆ

บ่งบอกชัดเจนว่าเธอนอนไม่หลับมาหลายคืนติดต่อกัน

"อาจารย์เข้าใจผิดแล้วค่ะ! หนูกับหวังฮ่าวหรานไม่ได้เป็นอะไรกันเลย! เรื่องทั้งหมดเป็นการแสดงเพื่อหลอกอาจารย์ต่างหาก!" ชุยเสี่ยวรีบแก้ต่าง

"อะไรนะ?" ฉิวเฉียนเว่ยชะงัก

"ถ้าอาจารย์ไม่เชื่อ ดูนี่สิคะ!" ชุยเสี่ยวเปิดคลิปวิดีโอจากมือถือให้ดู

คลิปบันทึกเหตุการณ์ในห้องนอนวันนั้นทั้งหมด... ตั้งแต่ตอนซ้อมบท ตอนที่ฉิวเฉียนเว่ยเข้ามาเห็นแล้วเข้าใจผิดวิ่งหนีไป จนกระทั่งชุยเสี่ยวลุกออกมาจากผ้าห่มในสภาพเสื้อผ้าครบชุด...

ดูจบ ฉิวเฉียนเว่ยเหมือนตื่นจากฝันร้าย

"อาจารย์คะ เพลง 'ซางซือ' ของอาจารย์ถือเป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบที่สุด ยินดีด้วยนะคะที่ความฝันเป็นจริง! ในฐานะลูกศิษย์คนเดียวของอาจารย์ หนูภูมิใจมากๆเลยค่ะ" ชุยเสี่ยวยิ้มกว้าง

ได้ยินดังนั้น ความเจ็บปวดและความเศร้าหมองที่เกาะกินใจฉิวเฉียนเว่ยมาหลายวันก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ความสุขเอ่อล้นเข้ามาแทนที่ในพริบตา

【ติ๊ง! นางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' รู้สึกซาบซึ้งและรักใคร่อย่างสุดหัวใจ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 15 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 90 (รักชั่วนิรันดร์)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 1,600 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินเฉิน -80, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +80!】

"รางวัลนี้... เธอก็มีส่วนช่วยเหมือนกันนะ ขอบใจมาก" รอยยิ้มสดใสกลับคืนสู่ใบหน้าของฉิวเฉียนเว่ยอีกครั้ง "แต่จะว่าไป... นอกจากพรสวรรค์ทางดนตรีแล้ว ฝีมือการแสดงของเธอก็ไม่เบาเลยนะเนี่ย"

"อาจารย์คะ... จริงๆแล้ว... มันไม่ใช่การแสดงทั้งหมดหรอกค่ะ"

ฉิวเฉียนเว่ยเลิกคิ้วสงสัย

"ที่จริงแล้วหนูชอบหวังฮ่าวหรานจริงๆค่ะ" ชุยเสี่ยวสารภาพเสียงอ่อย ก่อนจะยิ้มเศร้าๆ "แต่หนูรู้ดีว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขา ผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์อย่างอาจารย์เท่านั้นถึงจะเหมาะสมกับเขาที่สุด"

"เสี่ยวเสี่ยว..." ฉิวเฉียนเว่ยอยากจะปลอบใจลูกศิษย์ แต่ก็พูดไม่ออก

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาจารย์ ได้แกล้งเป็นแฟนเขาตั้งหลายวัน หนูมีความสุขมากแล้ว ถือเป็นความทรงจำดีๆค่ะ" ชุยเสี่ยวยิ้มร่าเริง พยายามทำตัวเข้มแข็ง

"แล้ว... ตอนนี้เขาอยู่ไหน?" ฉิวเฉียนเว่ยถามหน้าแดงระเรื่อ

"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ป่านนี้คงต้องหลบๆซ่อนๆอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่เลย" ชุยเสี่ยวทำหน้าเครียด

"ทำไมต้องหลบด้วย?" ฉิวเฉียนเว่ยที่ปิดมือถือตัดขาดจากโลกภายนอกมาตลอด ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย

"อาจารย์ดูข่าวนี่สิคะ" ชุยเสี่ยวเปิดหน้าข่าวบันเทิงให้ดู

พาดหัวข่าวตัวโต: "ล่าค่าหัว 5 ล้าน! เด็ดขา 'เทพบุตรเปียโน' ไอ้สารเลวที่ทำร้ายฉิวเฉียนเว่ย!"

ฉิวเฉียนเว่ยหน้าซีดเผือดในทันที

เธอไม่เคยคิดเลยว่าประโยคขอบคุณสั้นๆบนเวทีรับรางวัลจะกลายเป็นไฟลามทุ่งเผาผลาญชายคนรักจนต้องตกอยู่ในอันตรายขนาดนี้

ความร้อนรนแผดเผาจิตใจ เธอรีบคว้ามือถือของชุยเสี่ยวโทรหาหวังฮ่าวหราน

แต่ปลายสายแจ้งว่า "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้..."

"กลับเข้าเมือง! ต้องรีบกลับเดี๋ยวนี้!" ฉิวเฉียนเว่ยร้อนรน

"แต่อาจารย์คะ ฟ้ามืดแล้ว ขับรถลงเขาอันตรายนะคะ"

"ช่างหัวมันสิ! เอากุญแจมา เดี๋ยวฉันขับเอง!"

"งั้นกลับด้วยกันเถอะค่ะ หนูขับเอง" ชุยเสี่ยวเห็นท่าไม่ดี รีบอาสา

ถึงฝีมือขับรถของเธอจะงั้นๆ แต่ก็ยังดีกว่าให้คนสติแตกอย่างอาจารย์ขับแน่นอน

——

กลางดึก

หวังฮ่าวหรานเดินออกมาจากร้านอินเทอร์เน็ตด้วยสภาพอิดโรยเล็กน้อย

การทำงานหน้าคอมพิวเตอร์อย่างหนักหน่วงต่อเนื่อง 24 ชั่วโมง แม้แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งอย่างเขาก็ยังรู้สึกอ่อนล้า

ในยุคข้อมูลข่าวสาร การจะสืบหาตัวตนของใครสักคนจากร่องรอยบนอินเทอร์เน็ตไม่ใช่เรื่องยาก

ถ้าปล่อยทิ้งไว้ อีกไม่นานตัวตนที่แท้จริงของ 'เทพบุตรเปียโน' ต้องถูกเปิดโปงแน่

โชคดีที่เขามี 'ทักษะการแฮกระดับเทพเจ้า'

เขาใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆเขียนโค้ดสร้าง 'ซูเปอร์ไวรัส' ขึ้นมา

และเมื่อกี้... ไวรัสได้เริ่มทำงานแล้ว

มันจะไล่ลบข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับ 'เทพบุตรเปียโน' ออกจากโลกอินเทอร์เน็ตอย่างหมดจด

ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางสืบสาวเรื่องราวหาตัวเขาเจอผ่านทางออนไลน์ได้อีกต่อไป

เว้นเสียแต่ว่า... จะมีคนใกล้ตัวออกมาแฉ

แต่คนที่รู้ความลับนี้มีแค่พวกนางเอก

ด้วยระดับความชอบที่สูงลิบลิ่ว พวกเธอไม่มีทางทรยศเขาแน่นอน

เรื่องค่าหัว 5 ล้าน น่าจะจบลงได้แล้ว

แต่เพื่อความไม่ประมาท หวังฮ่าวหรานตัดสินใจใช้แต้มวายร้าย 12,000 แต้ม แลก 'กำลังภายใน 24 ปี'

เมื่อรวมกับของเดิม ทำให้เขามี 'กำลังภายใน 50 ปี'!

ที่ระดับ 50 ปี ลมปราณจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ สามารถสร้าง 'เกราะคุ้มกาย' (กังชี่) ที่ทำให้ตีรันฟันแทงไม่เข้า

ประสาทสัมผัสเฉียบคมขึ้น พลังต่อสู้พุ่งกระฉูด

ค่าพลังต่อสู้บนหน้าจอระบบพุ่งจาก 1,369 เป็น 2,449!

ระดับนี้... นอกจากพวกตาเฒ่าสัตว์ประหลาดที่มีกำลังภายในเกิน 50 ปีแล้ว ไม่มีใครทำอันตรายเขาได้

และพวกระดับปรมาจารย์เหล่านั้นคงไม่ลดตัวลงมาเป็นนักฆ่ารับจ้างเพื่อเงินแค่ 5 ล้านหรอก

หันไปดูแต้มวายร้ายที่เหลืออยู่... หดเหลือแค่ 9,500 แต้ม

หวังฮ่าวหรานรู้สึกปวดใจเล็กๆ

*****