บทที่ 192 จากความหวานสู่การพังทลาย

"หมายความว่ายังไง... คุณคงเข้าใจแล้วมั้ง?" หวังฮ่าวหรานจ้องมองฉิวเฉียนเว่ยด้วยสายตาหวานล้ำ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในหัวใจของเธอ

ฉิวเฉียนเว่ยสบตาเขาได้เพียงไม่กี่วินาที ก็ต้องรีบหลบสายตาด้วยความเขินอาย

"คุณ... ปล่อยมือเถอะ เดี๋ยวเสี่ยวเสี่ยวมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี" น้ำเสียงของเธอเจือความน้อยใจและหึงหวงนิดๆ

"เว่ยเว่ย... ระหว่างผมกับชุยเสี่ยว มันไม่มีอะไรจริงๆนะ"

"ทั้งจับมือ ทั้งเช็ดปากให้... แบบนี้เรียกว่า 'ไม่มีอะไร' เหรอ?" ฉิวเฉียนเว่ยถามเสียงขุ่น

"ผมไม่ได้คิดอะไรกับชุยเสี่ยวเลยจริงๆ แต่เป็นเธอต่างหากที่ตามตื๊อผมไม่เลิก เห็นแก่ที่เธอเป็นลูกศิษย์ของคุณ ผมเลยไม่อยากหักหาญน้ำใจ ก็เลยต้องแกล้งทำดีด้วยไปงั้นเอง" หวังฮ่าวหรานตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอย่างน่าสงสาร

"ที่ผมมาหาคุณตอนนี้ก็เพื่อจะขอให้คุณช่วยไปพูดเตือนสติเธอหน่อย ให้เธอเลิกยุ่งกับผมสักที"

"จริงเหรอ?" ดวงตาของฉิวเฉียนเว่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที

หวังฮ่าวหรานเห็นปฏิกิริยาของเธอก็ลอบถอนหายใจในใจ

ผู้หญิงเวลามีความรักนี่... หลอกง่ายชะมัด

เหตุผลฟังไม่ขึ้นขนาดนี้ยังจะเชื่ออีก

"จริงแน่นอน เพราะคนที่ผมชอบจริงๆก็คือ... คือ..." หวังฮ่าวหรานแกล้งทำเป็นพูดไม่ออก

"คือ...?" ฉิวเฉียนเว่ยถามด้วยความตื่นเต้น

หวังฮ่าวหรานขยับเข้าไปนั่งชิดเธอ กุมมือเธอแน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตา

"จริงๆคุณก็รู้อยู่แล้วนี่... จะให้ผมพูดทำไมอีก?"

"ฉะ...ฉันไม่รู้หรอก" ฉิวเฉียนเว่ยเชิดหน้าแกล้งงอน

"ถ้าคุณไม่รู้... งั้นผมจะทำให้คุณรู้เอง"

พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็คว้าไหล่เธอ แล้วขยับใบหน้าเข้าไปใกล้...

ฉิวเฉียนเว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

แต่ยังไม่ทันได้ร้องออกมา ริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครอง

【ติ๊ง! นางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' รู้สึกประทับใจ ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 5 แต้ม ค่าความชอบรวมปัจจุบันคือ 75 (รักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย)】

【ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม!】

ผ่านไปหลายอึดใจ ฉิวเฉียนเว่ยที่เริ่มขาดอากาศหายใจก็ผละออกมากอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หัวใจของนางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' หวั่นไหวอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หัวใจของนางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' หวั่นไหวอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

【ติ๊ง! โฮสต์ทำให้หัวใจของนางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' หวั่นไหวอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!】

"ทีนี้รู้หรือยัง? ถ้ายังไม่รู้... ผมทำต่อได้นะ" หวังฮ่าวหรานมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"รู้แล้ว! รู้แล้ว!" ฉิวเฉียนเว่ยหน้าแดงก่ำ รีบตอบรับ กลัวใครจะเปิดประตูเข้ามาเห็น

"รู้แล้วก็ดี งั้นคุณซ้อมต่อเถอะ ผมไม่กวนแล้ว" หวังฮ่าวหรานยิ้มหวาน แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฉิวเฉียนเว่ยนั่งเขินอยู่คนเดียว

เธอนั่งเหม่อลอย นึกถึงรสสัมผัสอันหอมหวานเมื่อครู่ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

ผ่านไปสิบกว่านาที เธอถึงตั้งสติได้ และเริ่มกลับมาซ้อมเปียโนอย่างจริงจังอีกครั้ง

คราวนี้ ฝีมือของเธอกลับมาเข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม

หลังจากซ้อมไปได้หนึ่งชั่วโมง ฉิวเฉียนเว่ยก็ตัดสินใจหยุดพัก เดินออกจากห้องซ้อม ตรงไปเคาะประตูห้องพักของชุยเสี่ยว

"เสี่ยวเสี่ยว อาจารย์ขอคุยด้วยหน่อย"

"ค่ะอาจารย์ เชิญเลยค่ะ" ชุยเสี่ยวเปิดประตูให้เข้ามา

ทั้งสองนั่งลง สรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ

"เธอชอบหวังฮ่าวหรานเหรอ?" ฉิวเฉียนเว่ยตัดสินใจเปิดประเด็นตรงๆ

"ใช่ค่ะ! เขาหล่อ แล้วก็เก่งมาก หนูชอบเขาค่ะ" ชุยเสี่ยวตอบอย่างเปิดเผย ไม่มีปิดบัง

"อาจารย์เข้าใจความรู้สึกของเธอนะ แต่เธอเคยคิดบ้างไหมว่าความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน บางอย่างเราก็ฝืนใจกันไม่ได้" ฉิวเฉียนเว่ยพยายามเกลี้ยกล่อม

"แต่เขาก็ดีกับหนูนะคะ" ชุยเสี่ยวแย้ง

"เขาแค่ไม่อยากทำร้ายจิตใจเธอ"

ชุยเสี่ยวขมวดคิ้ว นิ่งเงียบไป

"ลองเก็บไปคิดดูนะ" ฉิวเฉียนเว่ยทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเพื่อให้ลูกศิษย์ได้ไตร่ตรองเอง แล้วเดินออกจากห้องไป

——

หลายวันต่อมา

ฉิวเฉียนเว่ยใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการซ้อมเปียโน แต่พอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ เธอก็จะรีบไปขลุกอยู่กับหวังฮ่าวหราน

ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อและสวีทหวานกันจนมดแทบขึ้น

ส่วนหลินเฉินเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่

ฉิวเฉียนเว่ยเองก็ยุ่งจนไม่ได้สนใจน้องชายตัวแสบมากนัก

คืนก่อนวันงานเทศกาลศิลปะแห่งเกรียรติยศ

ฉิวเฉียนเว่ยซ้อมเปียโนรอบสุดท้ายเสร็จสิ้น

เธอทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว แม้จะยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปนิดหน่อย แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงต้องปล่อยวางและพึ่งพาโชคชะตา

เธอกลับห้องพักเพื่อเตรียมตัวนอน

แต่ก่อนนอน เธอส่งข้อความไปหาหวังฮ่าวหรานตามความเคยชิน

"ทำอะไรอยู่หรอ?"

"เวียนหัวนิดหน่อย กำลังนอนพัก" หวังฮ่าวหรานตอบกลับ

"เป็นอะไรมากไหม?" ฉิวเฉียนเว่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"สงสัยจะไม่ชินกับอากาศที่นี่ น่าจะเป็นหวัดนิดหน่อย"

"เดี๋ยวฉันเอายาไปให้นะ"

"ไม่ต้องลำบากหรอก พรุ่งนี้คุณมีงานสำคัญ ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ อย่าห่วงผมเลย"

ตัวเองไม่สบายแท้ๆ ยังจะเป็นห่วงฉันอีก...

ฉิวเฉียนเว่ยอ่านข้อความแล้วยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโตด้วยความสุข

เธอไม่ได้ตอบข้อความ แต่รีบไปหายาแก้หวัด แล้วเดินไปที่ห้องของหวังฮ่าวหราน

ในฐานะแฟนสาวที่ดี แฟนหนุ่มป่วยอยู่จะให้นิ่งดูดายได้ยังไง?

เมื่อมาถึงหน้าห้อง เธอจะเคาะประตู แต่พบว่าประตูแง้มอยู่เล็กน้อย

"สะเพร่าจริงๆเลย" เธอบ่นเบาๆ แล้วถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป

เธอเดินย่องเบาๆไปที่โต๊ะ ชงยาแก้หวัดใส่น้ำอุ่น แล้วถือแก้วเดินตรงไปที่ห้องนอน

แต่ทันทีที่ก้าวเท้ามาถึงหน้าประตูห้องนอน ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอช็อกจนตัวแข็งทื่อ

เพล้ง!

แก้วน้ำหลุดจากมือ ตกแตกกระจายเต็มพื้น

"อาจารย์?!"

เสียงแก้วแตกทำให้สองร่างบนเตียงสะดุ้งตื่น

ชุยเสี่ยวรีบดึงผ้าห่มคลุมโปงหนีความผิด

"คุณ... คุณกับเสี่ยวเสี่ยว..." ฉิวเฉียนเว่ยเจ็บปวดจนพูดไม่ออก หัวใจเหมือนถูกบีบจนแหลกละเอียด

"ใช่... อย่างที่เห็น และอย่างที่คุณคิดนั่นแหละ" หวังฮ่าวหรานผายมือยอมรับหน้าตาเฉย

"ถ้า... ถ้ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ... คุณขอโทษฉันดีๆ... ฉัน... ฉันจะถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น"

ด้วยค่าความชอบระดับ 70 ฉิวเฉียนเว่ยจึงยอมกล้ำกลืนฝืนทน ยอมให้อภัยเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้

"เราเลิกกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานตัดบทเย็นชา

"ถ้าฉันมีตรงไหนไม่ดี... คุณบอกมาได้เลย... ฉัน... ฉันจะปรับปรุงตัว" ฉิวเฉียนเว่ยยังคงพยายามยื้อ ทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

"บอกว่าเลิกกันไง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? ยังจะหน้าด้านยืนอยู่ตรงนี้อีก จะรอให้ผมแสดงหนังสดให้ดูหรือไง?"

คำพูดที่โหดร้ายเกินจะรับไหวทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของฉิวเฉียนเว่ยขาดผึง

"ฉัน! เกลียด! คุณ!"

น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก เธอร้องไห้โฮแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไป

【ติ๊ง! โฮสต์ทำร้ายจิตใจนางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' อย่างแสนสาหัส ได้รับแต้มวายร้าย 600 แต้ม!】

【ติ๊ง! โฮสต์ทำร้ายจิตใจนางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' อย่างแสนสาหัส ได้รับแต้มวายร้าย 700 แต้ม!】

......

【ติ๊ง! โฮสต์ทำร้ายจิตใจนางเอก 'ฉิวเฉียนเว่ย' อย่างสาหัส ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม!】

เมื่อฉิวเฉียนเว่ยจากไปแล้ว ชุยเสี่ยวก็ค่อยๆโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม

เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบทุกชิ้น ถอดเพียงรองเท้าออกเท่านั้น

"ฉันแสดงเป็นไงบ้างคะ?" เธอถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

"มืออาชีพมาก" หวังฮ่าวหรานยกนิ้วให้

"แล้ว... มันจะได้ผลจริงๆเหรอคะ?"

"พรุ่งนี้เดี๋ยวก็รู้" หวังฮ่าวหรานตอบพร้อมรอยยิ้มลึกลับ

*****