บทที่ 182 การประพันธ์เพลง

ปัญหาที่ฉิวเฉียนเว่ยกลัดกลุ้มใจมาตลอดช่วงเช้า จู่ๆก็กระจ่างแจ้งราวกับฟ้าเปิด

คลิปวิดีโอสั้นนั้นถ่ายติดมือของผู้บรรเลง ทำให้เห็น 'เทคนิคการวางนิ้ว' ของ 'เทพบุตรเปียโน' ได้อย่างชัดเจน

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของฉิวเฉียนเว่ยทันที... ที่แท้เทคนิคการวางนิ้วสามารถพลิกแพลงแบบนี้ได้ด้วย!

เธอไม่รอช้า รีบลองเล่นเปียโนตามเทคนิคการวางนิ้วของ 'เทพบุตรเปียโน' ดู

เพียงไม่กี่นาที บทเพลงเปียโนคอนแชร์โตหมายเลข 3 อันแสนยากเย็นก็ถูกบรรเลงออกมาได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติ

สมบูรณ์แบบ!

ยอดฝีมือแฝงกายในหมู่ชนจริงๆ!

ฉิวเฉียนเว่ยไม่กล้าดูถูก 'เทพบุตรเปียโน' คนนี้อีกต่อไป ความรู้สึกชื่นชและศรัทธาเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เธอรีบเปิด App Store ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน Douyin ทันที

ปกติเธอไม่ใช่คนที่จะมานั่งเล่นแอปพวกนี้ แต่เพื่อที่จะทำความรู้จักกับ 'เทพบุตรเปียโน' ให้มากขึ้น เธอยอมแหกกฎตัวเอง

หลังจากติดตั้งเสร็จ เธอรีบพิมพ์คำค้นหา "เทพบุตรเปียโน" ลงในช่องค้นหา

แต่ทว่า... กลับไม่พบบัญชีทางการของเขา

คลิปต้นฉบับที่มียอดไลก์หลายล้านนั้นถูกโพสต์โดยบัญชีของเด็กสาวคนหนึ่ง

ชาวเน็ตต่างพากันกระหน่ำส่งข้อความหลังไมค์ไปถามเธอจนแทบระเบิดว่าเทพบุตรคนนี้คือใคร

เด็กสาวคนนั้นจึงต้องอัดคลิปชี้แจงว่าเธอเป็นแค่คนแอบถ่าย ไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว และไม่รู้ข้อมูลอื่นใดทั้งสิ้น

อย่างไรก็ตาม พลังชาวเน็ตนั้นน่ากลัวเสมอ

มีคนตาดีสังเกตเห็นป้ายร้านในคลิปว่าคือ "ร้านเปียโนเทียนฉี"

และร้านนี้... ตั้งอยู่ในเมืองชิงหลิง!

"ร้านเปียโนเทียนฉี..." ฉิวเฉียนเว่ยจดจำชื่อนี้ไว้ในใจ

เธอตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปที่นั่นเพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับ 'เทพบุตรเปียโน' คนนี้

ในคลิปแม้จะเซ็นเซอร์หน้า แต่ดูจากผิวพรรณที่หลังมือ เขาต้องเป็นชายหนุ่มที่อายุน้อยมากแน่ๆ

อายุน้อยขนาดนี้ แต่ฝีมือเปียโนกลับเหนือชั้นกว่าเธอ...

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉิวเฉียนเว่ยได้พบเจอกับ 'คู่แข่ง' ที่สมน้ำสมเนื้อ

เธออยากรู้จักเขา อยากเป็นเพื่อน หรือถ้าหากวาสนาต้องกัน... ก็อาจจะพัฒนาไปเป็นอย่างอื่น...

——

ยามค่ำ

ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง

เปียโนตัวใหม่ถูกส่งมาถึงตั้งแต่ช่วงกลางวัน

คืนนี้หวังฮ่าวหรานตั้งใจจะงดกิจกรรม ‘สังสรรค์’ ยามค่ำคืนชั่วคราวเพื่ออยู่ซ้อมเปียโนเงียบๆคนเดียว

แต่ทว่า... มีคนบางคนอดรนทนไม่ไหว เป็นฝ่ายติดต่อมาหาเขาเอง

สาวงามเสนอตัวมาถึงที่ มีหรือเขาจะปฏิเสธ?

แต่เขาคร้านจะออกไปข้างนอก คืนนี้เลยนัดมาเจอกันที่บ้านซะเลย

ยังไงพ่อแม่ของเขาก็ไม่ค่อยกลับบ้านอยู่แล้ว

หรือต่อให้กลับมาเจอก็คงไม่ว่าอะไร ดีไม่ดีอาจจะปรบมือเชียร์ลูกชายด้วยซ้ำที่หาลูกสะใภ้มาให้

ระหว่างรอสาวมาหา หวังฮ่าวหรานก็ฆ่าเวลาด้วยการซ้อมดนตรีในห้องเปียโน

ครั้งนี้เขาไม่ได้เล่นเพลงคลาสสิกชื่อดัง แต่กำลังบรรเลง 'เพลงที่แต่งขึ้นเอง'

ด้วยทักษะการประพันธ์ดนตรีระดับเทพเจ้า การแต่งเพลงสักเพลงสำหรับเขามันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

แต่ถึงจะง่าย งานศิลปะก็ยังต้องการการขัดเกลา

หวังฮ่าวหรานเล่นไป ปรับแก้ไป ตรงไหนไม่พอใจก็เปลี่ยน

หลังจากเล่นซ้ำไปประมาณสิบเที่ยว เพลงทั้งเพลงก็ลื่นไหลประดุจสายน้ำ เป็นอันว่าเสร็จสมบูรณ์

พอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เธอมาถึงแล้ว

หวังฮ่าวหรานเดินออกไปรับเธอที่หน้าประตูรั้ว แล้วพาเดินเข้ามายังห้องเปียโน

แขกผู้มาเยือนในค่ำคืนนี้คือ... หยางจิงว่าน

หยางจิงว่านดูตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย ท่าทางเหมือนกวางน้อยตื่นภัย

"ทำหน้าเหมือนจะไปขโมยของใครกินอย่างนั้นแหละ ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่มีใครอยู่" หวังฮ่าวหรานพูดปลอบ

"บ้านคุณใหญ่โตมโหฬารมากเลย..." หยางจิงว่านนึกถึงทางเดินที่เดินผ่านมาเมื่อกี้ อดทึ่งไม่ได้

"ก็งั้นๆแหละ ผมชินแล้ว" หวังฮ่าวหรานตอบอย่างไม่ใส่ใจ

แต่ในใจของหยางจิงว่านกลับเต็มไปด้วยความกังวล

พอเปรียบเทียบฐานะทางบ้านแล้ว เธอยิ่งรู้สึกต่ำต้อย

ถึงก่อนหน้านี้เธอจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่สถานะทางสังคมก็คือแม่ม่ายที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว แถมฐานะทางบ้านก็เทียบกับตระกูลหวังไม่ได้เลย ฝันที่จะได้แต่งงานเข้าบ้านตระกูลหวังคงเป็นไปไม่ได้

แต่โชคดีที่เธอเป็นคนมักน้อย แค่ได้อยู่กับคนที่รักก็พอใจแล้ว ไม่ได้หวังจะครอบครองสถานะอะไร

"ทำตัวตามสบายเถอะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง" หวังฮ่าวหรานเห็นสีหน้ากังวลของเธอ จึงยิ้มให้กำลังใจ

"อื้อ" หยางจิงว่านยิ้มตอบ ผ่อนคลายลงบ้าง สายตาเหลือบไปเห็นเปียโนหลังงามกลางห้อง "คุณเล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอ?"

"พอได้นิดหน่อย" หวังฮ่าวหรานตอบอย่างถ่อมตัว

"จริงสิ!" จู่ๆเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอให้เขาดู "คนในคลิปนี้รูปร่างเหมือนคุณเปี๊ยบเลย ใช่คุณหรือเปล่า?"

"ไหนดูหน่อย... เอ๊ะ! นั่นมันผมนี่นา..."

หวังฮ่าวหรานรับโทรศัพท์มาดู จำได้ทันทีว่าเป็นเหตุการณ์ตอนลองเปียโนที่ร้านเมื่อวาน

สงสัยโดนแอบถ่ายแล้วเอาไปลงเน็ต

แต่ยอดไลก์นี่มันอะไรกัน... หลายล้าน?!

"เป็นคุณจริงๆด้วย! คุณรู้ไหมว่าตอนนี้คุณดังระเบิดเลย! เปิดโต่วอินมา 10 คลิป ต้องเจอคลิปคุณสัก 8 คลิป!" หยางจิงว่านตื่นเต้นดีใจ

"แค่เล่นเปียโนไม่เห็นหน้ายังดังขนาดนี้ ถ้าเปิดหน้าด้วย โลกคงแตกแน่ๆ" หวังฮ่าวหรานพูดติดตลก

"โชคดีนะที่คนถ่ายเขาเซ็นเซอร์หน้าให้ ไม่งั้นสาวๆทั่วประเทศคงคลั่งตายแน่ๆถ้ารู้ว่า 'เทพบุตรเปียโน' หล่อขนาดนี้!" หยางจิงว่านหัวเราะคิกคัก

"ช่างเถอะ ผมชอบอยู่เงียบๆ ไม่ชอบเป็นคนดัง" หวังฮ่าวหรานส่ายหน้า ยืนยันวิถีตัวร้ายสายโลว์โปรไฟล์

"ฉันอยากฟังเทพบุตรเปียโนเล่นสดให้ฟังใกล้ๆจังเลย ได้ไหมคะ?" หยางจิงว่านอ้อน

"จัดไป"

หวังฮ่าวหรานหยิบกระดาษกับเทปกาวมาทำหน้ากากกระดาษแบบลวกๆ สวมปิดหน้า แล้วสมัครบัญชีโต่วอินใหม่ ยื่นโทรศัพท์ให้หยางจิงว่าน

"เพลงนี้ผมเพิ่งแต่งเสร็จหมาดๆ ช่วยถ่ายคลิปให้หน่อย เดี๋ยวผมจะลองอัปโหลดดูฟีดแบ็ก"

"ได้เลย!" หยางจิงว่านรับหน้าที่ตากล้องจำเป็น

หวังฮ่าวหรานนั่งลงหน้าเปียโน เริ่มบรรเลงเพลงที่เขาแต่งเอง

หยางจิงว่านมองดูด้วยความเคลิบเคลิ้ม มือถือกล้องถ่ายไป ใจก็ล่องลอย

ไม่กี่นาทีต่อมา เพลงก็จบลง

หยางจิงว่านกดหยุดอัดคลิป เอ่ยชมด้วยความตื่นเต้น "ทำนองเพราะมากเลย หวานซึ้งกินใจสุดๆ เพลงชื่ออะไรน่ะ?"

"ยังไม่ได้ตั้งชื่อเลย ขอเวลาคิดก่อนสักสองสามวัน" หวังฮ่าวหรานค่อนข้างพิถีพิถันเรื่องชื่อ

"ถ้าคิดออกแล้วต้องบอกฉันคนแรกเลยนะ"

"แน่นอน" หวังฮ่าวหรานพยักหน้า เหลือบมองนาฬิกาแล้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เธอ "ผมแสดงส่วนของผมจบแล้ว... ถึงตาคุณแสดงบ้างหรือยัง?"

"งั้น... งั้นไปกันเถอะ" หยางจิงว่านหน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุด

"ไปไหน?"

"ห้องนอนไง"

"ตรงนี้ก็บรรยากาศดีเหมือนกันนะ..."

"......"

*****