บทที่ 169 เทียนจีจื่อหนีตาย

หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศเริ่มทยอยเดินทางมาถึงเมืองชิงหลิง

คนเหล่านี้มีทั้งพันธมิตรของซูหลางและศัตรูคู่อาฆาตที่หวังจะมาคิดบัญชี

การเตรียมงานแต่งของซูหลางดำเนินไปอย่างราบรื่นตามแผน

เฉิงรุ่ยใช้เล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงอันแพรวพราว รวบเอาธุรกิจของหม่าหงเซิงมาอยู่ในมือได้หลายอย่าง

แม้จะมีเสียงคัดค้านจากผู้ถือหุ้นบ้าง แต่ด้วยการช่วยเหลือลับหลังของซูหลาง เสียงเหล่านั้นก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน เฉิงรุ่ยก็สามารถควบคุมทรัพย์สินของหม่าหงเซิงได้ถึง 50%

อิทธิพลของเธอแผ่ขยายออกไปอย่างกว้างขวาง

และแน่นอนว่า ทุกขั้นตอนของการเตรียมงานและการต้อนรับแขกเหรื่อของซูหลางล้วนต้องผ่านมือเฉิงรุ่ย

ข้อมูลข่าวสารทุกอย่างที่เฉิงรุ่ยได้รับ... จึงถูกส่งตรงถึงหูหวังฮ่าวหรานอย่างครบถ้วน

......

ตลาดสดแห่งหนึ่งในเมืองชิงหลิง

แผงลอยเล็กๆตั้งอยู่อย่างเงียบเหงา

ป้ายผ้าด้านข้างเขียนด้วยลายมือหวัดๆว่า:

"คนมีวาสนาไม่คิดเงินแม้แต่แดงเดียว คนไร้วาสนาจ่ายพันตำลึงทองก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยว"

ชายหน้าผีอัปลักษณ์นั่งเฝ้าแผงอย่างเบื่อหน่าย

เขาคือ 'เทียนจีจื่อ' เจ้าของฉายา 'เทพพยากรณ์หน้าผี'

ด้วยรูปลักษณ์ที่น่ากลัวทำให้ผู้คนต่างพากันเดินเลี่ยง ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้ามาใกล้

แต่วันนี้เขาเบื่อที่จะอุดอู้อยู่แต่ในโรงแรม จึงออกมาตั้งแผงหาความบันเทิงใส่ตัวด้วยการดูดวงให้ชาวบ้านเล่นๆ

แต่ก็นั่งตบยุงมาเกือบชั่วโมงแล้ว ยังไม่มีลูกค้าหลงเข้ามาสักคน

ซึ่งเขาก็ไม่ยี่หระ เพราะเขาเลือกดูดวงเฉพาะคนมีวาสนาเท่านั้น พวกที่กลัวจนหัวหดหนีไปย่อมเป็นพวกไร้วาสนา

เทียนจีจื่อนั่งหลับตาทำสมาธิ รอคอยผู้มีวาสนาต่อไป

ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินเข้ามาหยุดที่หน้าแผง

เขาลืมตาขึ้น เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา อายุไม่น่าเกินยี่สิบปี นั่งลงตรงข้าม

"พ่อหนุ่ม จะดูดวงเรื่องอะไรดีล่ะ?" เทียนจีจื่อถาม

"ผมไม่ได้มาดูดวง แต่มีเรื่องอยากจะถามคุณหน่อย" ชายหนุ่มตอบ

"เรื่องอะไร?"

"ตลอดชีวิตการเป็นหมอดูของคุณ เคยโกหกคำทำนายบ้างไหม?"

"ไม่เคย ข้าไม่เคยพูดปด"

"แน่ใจเหรอว่าไม่เคยเลยสักครั้งเดียว?"

เทียนจีจื่อชะงักไปครู่หนึ่ง นิ่งเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะตัดบทไล่แขก

"ถ้าไม่ได้มาดูดวงก็เชิญไปเถอะ ข้าไม่รับแขก"

"ผมไม่ได้มาดูดวงก็จริง แต่เพื่อนผมอยากดูดวงกับคุณมาก"

สิ้นเสียงชายหนุ่ม หญิงสาวสวยสะพรั่งคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม

พอเทียนจีจื่อเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวคนนั้น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด

ในชีวิตนี้ เขาเคยโกหกคำทำนายเพียงครั้งเดียว และคำโกหกนั้น... ได้หลอกลวงผู้หญิงคนหนึ่ง

และผู้หญิงคนนั้น... ก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง

ชายหนุ่มและหญิงสาวคู่นี้ไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาคือหวังฮ่าวหรานและหยางจิงว่าน

"คุณช่วยดูดวงให้เพื่อนผมหน่อยสิ ว่าดวงชะตาของเธอขัดแย้งกับพ่อแม่จริงหรือเปล่า?" หวังฮ่าวหรานถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา

เทียนจีจื่ออึกอัก พูดไม่ออก

"เป็นแกจริงๆใช่ไหม! ไอ้นักต้มตุ๋นที่หลอกพ่อแม่ฉัน!" หยางจิงว่านกำหมัดแน่น ตะคอกถามด้วยความโกรธแค้น

เทียนจีจื่อยังคงนิ่งเงียบ

"ทำไมไม่พูดล่ะ! แกสมรู้ร่วมคิดกับซูหลางมาทำลายชีวิตฉันทำไม?!" น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลรินอาบแก้มของหยางจิงว่าน

เทียนจีจื่อถอนหายใจยาว

ตอนนั้นเขาคำนวณดวงชะตาของทั้งคู่แล้ว พบว่ามีโอกาสสูงที่ทั้งสองจะครองคู่กันอย่างมีความสุข

เขาจึงยอมโกหกเพื่อช่วยซูหลาง โดยหวังว่าผลลัพธ์จะออกมาดี

แต่ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้แล้ว... เห็นได้ชัดว่าดวงชะตาพลิกผันไปในทางเลวร้าย

เขาได้สร้างบาปกรรมเข้าให้แล้ว

"เงียบทำไมล่ะ? ในเมื่อชอบดูดวงให้คนอื่น งั้นลองดูดวงให้ตัวเองหน่อยไหมว่าวันนี้จะ 'รอด' หรือ 'ร่วง'?" หวังฮ่าวหรานเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

เทียนจีจื่อมองสบตาหวังฮ่าวหราน แล้วก็ต้องขนลุกซู่

เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มคนนี้

แรงกดดันที่รุนแรงและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าซูหลางหลายเท่า

สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนว่า... ชายหนุ่มหน้าตาใสซื่อคนนี้ อันตรายยิ่งกว่าอสรพิษ!

เทียนจีจื่อรีบยกมือขึ้นนับนิ้วคำนวณดวงชะตาของตนเอง

เพียงไม่กี่วินาที เขาก็หน้าถอดสี

ดวงชะตาวันนี้... ถึงฆาต! มรณะภัยมาเยือน!

"คำนวณเสร็จหรือยัง?" หวังฮ่าวหรานถามย้ำ

"บุญคุณที่ข้าติดค้างซูหลาง ข้าได้ชดใช้ไปหมดแล้วนับตั้งแต่โกหกพ่อแม่ของแม่หนูคนนี้ บัดนี้ข้าตัดสินใจแล้ว ข้ากับซูหลางขาดกัน! ข้าจะรีบออกจากเมืองชิงหลิงเดี๋ยวนี้ และจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกชั่วชีวิต!" เทียนจีจื่อประกาศจุดยืน

แม้ดวงจะถึงฆาต แต่ก็ยังมีทางรอด... ทางรอดเดียวคือต้องหนีให้ไกลที่สุด!

【ติ๊ง! โฮสต์ข่มขู่สำเร็จ ทำให้ 'เทียนจีจื่อ' ถอนตัวออกจากกลุ่มพันธมิตรของตัวเอกซูหลาง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม, ออร่าตัวเอกของซูหลาง -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20!】

"สมกับเป็นหมอดูจริงๆ รู้ทางหนีทีไล่" หวังฮ่าวหรานหัวเราะในลำคอ

ตอนแรกเขากะว่าจะเชือดเทียนจีจื่อทิ้งซะ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยอมถอย เขาก็ไม่จำเป็นต้องลงมือให้เปื้อนเลือด

"แม่หนู... ข้าติดหนี้บุญคุณซูหลาง เลยต้องช่วยเขา ที่ข้าหลอกพ่อแม่เจ้าเพราะข้าเห็นว่าดวงพวกเจ้าสมพงศ์กัน แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะลงเอยแบบนี้ ข้าขอโทษจริงๆ" เทียนจีจื่อหันไปขอขมาหยางจิงว่าน

ความสงสัยทั้งหมดกระจ่างแจ้งแล้ว ความโกรธแค้นในใจหยางจิงว่านปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด

เธอคว้าผักกาดขาว ไข่ไก่ และข้าวของจากแผงข้างๆขว้างปาใส่เทียนจีจื่ออย่างบ้าคลั่ง

เทียนจีจื่อไม่หลบ ยอมนั่งนิ่งให้เธอระบายอารมณ์จนพอใจ

เมื่อเธอหมดแรง เขาก็รีบเก็บข้าวของแล้วเผ่นหนีไปทันที

หยางจิงว่านไม่ได้ตามไป

คนร้ายตัวจริงไม่ใช่หมอดู... แต่เป็นซูหลาง!

ตอนนี้เธออยากจะแล่เนื้อเถือหนังไอ้คนลวงโลกนั่นให้สาสม

"ฉันจะไปเอาเรื่องมัน! ฉันจะแจ้งตำรวจจับมันข้อหาฉ้อโกง!" หยางจิงว่านทำท่าจะพุ่งตัวกลับบ้าน

"ใจเย็นๆก่อน การจับเข้าคุกมันง่ายเกินไปสำหรับสิ่งที่เขาทำกับคุณ" หวังฮ่าวหรานดึงตัวเธอไว้

"ให้ผมจัดการเถอะ ผมจะช่วยคุณแก้แค้นเอง แต่คุณต้องเชื่อฟังและทำตามแผนของผมนะ"

"อื้อ... ฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง" หยางจิงว่านค่อยๆสงบสติอารมณ์ลง ซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของเขาอย่างหมดแรง

——

ยามค่ำ

'เทียนอิ่ง' (เงาสวรรค์) มือขวาคนสนิทของซูหลางเข้ามารายงานตัว

"ท่านเทพสงคราม เทียนจีจื่อหายตัวไปแล้วครับ ทิ้งจดหมายลาไว้สั้นๆ ไม่ระบุสาเหตุ"

"หายตัวไป?" ซูหลางเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

"ช่างเถอะ คนอย่างเทียนจีจื่ออารมณ์แปรปรวน เอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่แล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ" ซูหลางเปลี่ยนเรื่อง "แล้วพวกนั้นล่ะ? มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหม?"

"พวกมันยังกบดานเงียบครับ ยังไม่มีทีท่าจะลงมือ ดูเหมือนกำลังรอจังหวะอยู่"

"ดี... ดูเหมือนงานแต่งของฉันจะคึกคักน่าดู" ซูหลางยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเปล่งประกายอำมหิต

"ไม่ได้ออกแรงมานานแล้ว ชักคันไม้คันมือ พวกมันกล้าโผล่หัวมาเมื่อไหร่ พ่อจะเชือดทิ้งให้หมด!"

"กระผมจะรอชมบารมีไร้เทียมทานของท่านเทพสงครามครับ!" เทียนอิ่งก้มหัวสดุดีด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

*****