บทที่ 62: ตัวเอกนิ้วทองคำ

หลังจากกลุ่มวัยรุ่นสามคนนั้นจากไป ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาก็ยังคงไม่หายตระหนกจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ทั้งสองยังคงอยู่ในสภาวะขวัญเสีย

"พวกมันน่าจะเล็งมาที่ฉันมากกว่า พวกเธอไม่ต้องกังวลหรอก" หวังฮ่าวหรานปั้นน้ำเป็นตัว

จากนั้น เขาก็แสร้งทำเป็นโทรหาหวังเซียง เล่าเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง และบอกให้ช่วยจัดการให้เรียบร้อย

เมื่อหวังฮ่าวหรานวางสาย

อารมณ์ของฉินหยุนหานและมู่เจาเจาก็ค่อยๆสงบลง ฉินหยุนหานเอ่ยด้วยความประหลาดใจระคนยินดีว่า

"ว้าว! ฉันนึกว่านายจะเก่งแค่เรื่องเรียน ไม่คิดว่าจะสู้เก่งขนาดนี้ แต่ทำไมนายไม่ตามไปจับพวกมันล่ะ? ปล่อยให้หนีไปน่าเสียดายแย่เลย"

"ฉันตัวคนเดียว ถ้าพวกมันเกิดบ้าเลือดหันมาทำร้ายพวกเธอ ฉันกลัวจะปกป้องไว้ไม่ได้ ตัวฉันเจ็บไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าพวกเธอเป็นอะไรไปฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต" หวังฮ่าวหรานตอบพร้อมทำสีหน้าซึ้งกินใจ

ฉินหยุนหานฟังแล้วถึงกับอึ้ง จ้องมองหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนมู่เจาเจาที่เงียบมาตลอด ก็เริ่มมองสำรวจหวังฮ่าวหรานใหม่อีกครั้ง ราวกับต้องการทำความรู้จักเขาให้ดีขึ้น

[ติ๊ง! นางเอก 'ฉินหยุนหาน' เพิ่มค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์ +10 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 30 (สนิทสนม)]

[ติ๊ง! นางเอก 'มู่เจาเจา' เพิ่มค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์ +20 ปัจจุบันค่าความประทับใจรวมคือ 0 (คนแปลกหน้า)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม!]

เมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือน หวังฮ่าวหรานก็อดชื่นชมตัวเองในใจไม่ได้

ทักษะการแสดงระดับจักรพรรดิภาพยนตร์นี่มันสุดยอดจริงๆ!

แค่คำโกหกหน้าตาย กลับทำให้ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาเชื่อสนิทใจ

หวังฮ่าวหรานคุยกับฉินหยุนหานต่ออีกสองสามประโยค พอรู้สไตล์ความชอบของเธอคร่าวๆแล้วก็ขอแยกย้ายกันไปทำธุระชั่วคราว

ฉินหยุนหานและมู่เจาเจาเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าสตรี

ส่วนหวังฮ่าวหรานตรงดิ่งไปยังโซนเครื่องนอน

เมื่อมาถึง เขาก็เริ่มเลือกดูผ้าปูที่นอน หมอน และผ้าห่ม

เน้นสไตล์หวานแหววแบบสาวน้อย โทนสีชมพูเป็นหลัก

แต่ของสไตล์นี้มีให้เลือกเยอะแยะเต็มไปหมด หวังฮ่าวหรานเริ่มตาลาย เลือกไม่ถูกว่าจะเอาอันไหนดี

"นายน้อยหวัง?"

ในขณะที่เขากำลังลังเล เสียงใสที่คุ้นหูก็ดังขึ้นข้างๆ

เขาหันไปมอง พบหญิงสาวสวยในชุดทำงานออฟฟิศ ขายาวเรียวสวยภายใต้ถุงน่องสีดำดูน่ามองเป็นพิเศษ

เธอคือ 'ฟางเสวียน' เลขาส่วนตัวของเจิ้นหลี่ แม่ของเขานั่นเอง

ในมือของฟางเสวียนถือถุงเสื้อผ้าอยู่ใบหนึ่ง

แบรนด์บนถุงเป็นร้านขายชุดชั้นในสตรี แต่เป็นแบรนด์ระดับล่าง ราคาต่อชิ้นน่าจะไม่เกินห้าสิบหยวน

เรื่องนี้ทำให้หวังฮ่าวหรานแปลกใจไม่น้อย

ฟางเสวียนเป็นถึงเลขาท่านประธาน เงินเดือนอย่างต่ำก็น่าจะหลายหมื่น

ทำไมถึงใช้ของราคาถูกขนาดนี้?

ชุดชั้นในราคาถูกถ้าใส่บ่อยๆมันเสียทรงง่ายนะ...

ผู้หญิงที่มีต้นทุนดีทั้งรูปร่างหน้าตาและหน้าที่การงานขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลตัวเอง?

"เลขาฟางไม่มีงานเหรอครับ?" ถึงจะสงสัย แต่หวังฮ่าวหรานก็ไม่เสียมารยาทไปทักเรื่องของใช้ส่วนตัว จึงเปลี่ยนเรื่องคุย

"ฉันลางานชั่วคราวน่ะค่ะ พาน้องชายมาซื้อของ" ฟางเสวียนตอบยิ้มแย้ม

"น้องชายเหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นใครอยู่ข้างๆเธอ

"เขาไปเข้าห้องน้ำน่ะ" ฟางเสวียนอธิบาย

"งั้นแสดงว่าตอนนี้เลขาฟางพอจะมีเวลาว่างใช่ไหมครับ?" หวังฮ่าวหรานถามต่อ

"นายน้อยหวังมีธุระอะไรบอกฉันได้เลยค่ะ ฉันยินดีช่วยเต็มที่" อีกฝ่ายเป็นถึงลูกชายเจ้านาย ฟางเสวียนย่อมต้องเต็มใจบริการอยู่แล้ว

"พอดีผมอยากจะซื้อพวกผ้าปูที่นอน หมอน อะไรพวกนี้ให้ผู้หญิงใช้น่ะครับ สไตล์หวานๆหน่อย แต่ผมเลือกไม่ค่อยถูก เลขาฟางเป็นผู้หญิงน่าจะเลือกของพวกนี้เก่งกว่าผม"

"เรื่องเล็กน้อยค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยเลือกให้เอง" ฟางเสวียนรับปากทันที

เธอเดินเข้าไปในโซนเครื่องนอนและเริ่มคัดสรรอย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาเพียงห้านาทีก็ได้ของครบชุด

ของที่ฟางเสวียนเลือก เนื้อผ้าดีและลวดลายสวยงามมาก

หวังฮ่าวหรานมองดูแล้วก็รู้สึกพอใจ

คิดว่าฉินหยุนหานและมู่เจาเจาน่าจะชอบเหมือนกัน

"พี่!"

เด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบปีคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาฟางเสวียน

"มาแล้วเหรอ" ฟางเสวียนยิ้มให้ แล้วหันมาแนะนำกับหวังฮ่าวหราน

"นี่น้องชายฉันเองค่ะ ชื่อฟางเหิง"

หวังฮ่าวหรานพยักหน้ารับรู้ พลางปรายตามองฟางเหิงแวบหนึ่ง

เมื่อเทียบกับฟางเสวียนที่หน้าตาสะสวยโดดเด่นแล้ว ฟางเหิงดูธรรมดามาก

ถ้าฟางเสวียนไม่บอกว่าเป็นน้องชาย หวังฮ่าวหรานคงไม่มีทางเดาออกว่าเป็นพี่น้องกัน

"ดูจากอายุแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับผม ยังเรียนอยู่หรือเปล่าครับ?" หวังฮ่าวหรานถามตามมารยาท

"จบม.6 เมื่อปีที่แล้วน่ะ แต่ผลการเรียนไม่ค่อยดี เลยสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย" ฟางเสวียนตอบแทน

"อ๋อ ครับ" หวังฮ่าวหรานพยักหน้าเบาๆ

"พี่ หมอนี่ใคร ทำไมต้องไปเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังด้วย" ฟางเหิงมองหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาไม่พอใจ

เขาเป็นคนรักศักดิ์ศรี การถูกเอาเรื่องสอบไม่ติดมาพูดต่อหน้าคนอื่นทำให้เขาโกรธ

แต่เขาไม่ได้โกรธพี่สาว เขาโกรธหวังฮ่าวหรานต่างหาก

ก็หวังฮ่าวหรานเป็นคนถาม พี่สาวเขาถึงต้องตอบ

"อาเหิง ทำตัวดีๆหน่อยสิ นี่ลูกชายเจ้านายพี่นะ" ฟางเสวียนรีบดุน้องชาย กลัวจะไปล่วงเกินหวังฮ่าวหรานเข้า

"เหอะ ที่แท้ก็พวกลูกคนรวย" ฟางเหิงพูดจาประชดประชัน

"อาเหิง! ขอโทษนายน้อยเดี๋ยวนี้!" ฟางเสวียนสั่งเสียงเข้ม

"ลูกคนรวยแล้ววิเศษตรงไหน ทำไมผมต้องขอโทษมัน?" ฟางเหิงทำท่าไม่ยี่หระ

ฟางเสวียนร้อนใจจนแทบจะร้องไห้

เธอทำงานกินเงินเดือนเจิ้นหลี่อยู่ ถ้าเกิดทำลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเจ้านายไม่พอใจ แค่หวังฮ่าวหรานเอ่ยปากคำเดียว เธอคงได้เก็บของกลับบ้านเก่าแน่

"อาเหิง! ทำไมนิสัยเสียแบบนี้ พี่บอกอะไรไม่ฟังแล้วใช่ไหม?" ฟางเสวียนทำหน้าดุ

"พี่ ผมรู้นะว่าพี่กลัวโดนเจ้านายเล่นงานเลยบังคับให้ผมขอโทษ แต่มันไม่จำเป็นหรอก งานเลขานี่ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำสิ ไม่เห็นวิเศษตรงไหน ถ้าพี่ตกงานเดี๋ยวผมเลี้ยงพี่เอง" ฟางเหิงพูดหน้าตาเฉย

ฟางเสวียนโมโหจนอยากจะตบหน้าน้องชายสักฉาด แต่ก็ทำไม่ลง ได้แต่หันไปขอโทษหวังฮ่าวหรานแทน

"นายน้อยหวัง น้องชายฉันยังเด็กไม่รู้ความ นายน้อยโปรดเมตตา อย่าถือสาหาความเขาเลยนะคะ"

หวังฮ่าวหรานไม่ได้ตอบในทันที

เขาไม่ได้โกรธ แต่รู้สึกว่าฟางเหิงคนนี้มันแปลกๆ

เมื่อกี้ฟางเสวียนเพิ่งบอกหยกๆว่าฟางเหิงสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย

แล้วเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าบอกให้พี่สาวทิ้งงานเงินเดือนหลายหมื่น?

คิดว่าตัวเองเป็นตัวเอกหรือไง?

หวังฮ่าวหรานขำในใจ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งกับความคิดตัวเอง

เขารีบใช้ 100 แต้มวายร้ายตรวจสอบทันที

[ตัวเอก: ฟางเหิง]

[พลังต่อสู้: 76]

[เสน่ห์: 86]

[ออร่าตัวเอก: 387]

[ทักษะ: นิ้วทองคำ (ความสามารถด้านการประเมินสมบัติ: เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสก็สามารถรู้ข้อมูลปีที่ผลิต วัสดุ และมูลค่าของสิ่งของชิ้นนั้น)]

เป็นตัวเอกจริงๆด้วยแฮะ...

หวังฮ่าวหรานพิจารณาฟางเหิงใหม่อีกครั้ง

ออร่าตัวเอกแค่ 387

เมื่อเทียบกับเซียวอี้เฟิงแล้ว ตัวเอกคนนี้ถือว่า 'ไก่' มาก สกิลโกงก็มีไว้แค่หาเงิน

ด้วยออร่าตัวร้ายระดับ 456 ของเขา ถ้าจะขยี้ฟางเหิงให้จมดินก็คงไม่ใช่เรื่องยาก

แต่หวังฮ่าวหรานยังไม่คิดจะทำแบบนั้น

ตัวเอกที่ไม่มีพิษมีภัยแบบนี้ เก็บไว้ 'ฟาร์มเวล' ปั๊มรางวัลเล่นดีกว่า

หมอนี่มันค่าประสบการณ์เดินได้ชัดๆ

******