บทที่ 42: ความกลัดกลุ้มของสวี่มู่เหยียน

หลังจากทนายอันขอตัวกลับไป

ถังปิงหยุนก็หันมาคุยธุระสำคัญกับหวังฮ่าวหรานทันที

"ที่เธอถ่อมาหาฉันถึงที่นี่ มีธุระอะไรกันแน่?"

"น้าถังดูนี่ก่อนครับ" หวังฮ่าวหรานพูดพลางหยิบรูปถ่ายที่เตรียมไว้ออกมาวาง

ภาพเหล่านั้นคือภาพถ่ายระยะประชิดของฟ่านเจี้ยน ฟ่านทง และฉินโซ่วเซิง ในสภาพใบหน้าบวมปูดฟกช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

"คนพวกนี้เป็นใคร? ทำไมถึงโดนซ้อมจนเละขนาดนี้?" ถังปิงหยุนมองภาพ 'หัวหมู' เหล่านั้นด้วยความตกตะลึง

"คนพวกนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมเองครับ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของฉู่ไป๋"

"ใช่เจ้าเด็กหัวเกรียนนั่นหรือเปล่า?"

"คนนั้นแหละครับ หมอนั่นมีพฤติกรรมนิยมความรุนแรงขั้นสุดเลยล่ะ"

ถังปิงหยุนพยักหน้าเห็นด้วยในประเด็นนี้ทันที ก่อนหน้านี้ตอนที่หัวขโมยถูกรปภ.จับมัดจนหมดทางสู้ไปแล้ว เจ้าฉู่ไป๋นั่นยังพุ่งเข้าไปกระทืบซ้ำอย่างบ้าคลั่ง คนปกติเขาคงไม่ทำกันขนาดนั้น

"ทำคนเจ็บหนักขนาดนี้ โรงเรียนไม่ไล่ออกเหรอ?"

"แค่จ่ายค่าเสียหายไปสามหมื่นหยวนก็จบเรื่องแล้วครับ"

"ซ้อมคนปางตายแต่จ่ายแค่สามหมื่นเนี่ยนะ? บทลงโทษมันจะเบาเกินไปหน่อยไหม" ถังปิงหยุนส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ "ผู้อำนวยการออกหน้าปกป้องมันใช่ไหม?"

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า แล้วจึงเข้าประเด็นโดยไม่อ้อมค้อม

"ที่ผมมาหาคุณน้าวันนี้ ความจริงคืออยากให้น้าใช้อำนาจในฐานะคณะกรรมการบริหารโรงเรียน สั่งย้ายผู้อำนวยการไปประจำตำแหน่งอื่นครับ ถ้าฉู่ไป๋ไม่มีผู้อำนวยการคอยให้ท้าย ต่อไปมันคงไม่กล้ากร่างขนาดนี้"

"ได้สิ" ถังปิงหยุนตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล

ผู้อำนวยการคนปัจจุบันอายุมากแล้ว พักหลังแทบไม่ได้บริหารจัดการเรื่องราวในโรงเรียนมัธยมสุ่ยเจ๋อเลย การจะย้ายเขาไปแขวนไว้ตำแหน่งอื่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับโรงเรียน อีกอย่างในเมื่อหวังฮ่าวหรานเป็นคนเอ่ยปากขอ เธอจะปฏิเสธได้ยังไง

ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็รู้สึกว่าการที่ผู้อำนวยการลำเอียงเข้าข้างฉู่ไป๋ขนาดนี้ มันไม่ยุติธรรมจริงๆ

"ส่วนค่าหยก เดี๋ยวฉันจะรีบโอนเข้าบัญชีให้นะ" ถังปิงหยุนขอเลขบัญชีจากชายหนุ่ม

"เรื่องเงินผมไม่รีบครับ"

หวังฮ่าวหรานก้มมองนาฬิกา

"น้าถัง! ผมไปก่อนนะครับ ไว้คุยกันใหม่"

เมื่อได้ยินคำเรียกขานว่า 'น้า' อีกครั้ง ใบหน้าสวยของถังปิงหยุนก็กระตุกวูบ แต่นึกคำด่าไม่ออก ได้แต่ยืนมองหวังฮ่าวหรานเดินขึ้นรถโรลส์รอยซ์คัลลิแนนจากไปตาปริบๆ

เธอยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติ

เจิ้นหลี่โทรมา

"ปิงหยุน คุยธุระกับลูกชายฉันเป็นไงบ้าง?"

"ฉันตกลงตามที่เขาขอแล้วค่ะ"

"ขอบใจมากนะ ไว้ว่างๆฉันจะเลี้ยงคอร์สเสริมสวยชุดใหญ่ให้เลย" เจิ้นหลี่เข้าใจว่าที่ถังปิงหยุนยอมตกลงช่วยหวังฮ่าวหรานเป็นเพราะเห็นแก่หน้าเธอ

"ได้เลยค่ะ!" ถังปิงหยุนรับคำทันที แต่แล้วจู่ๆปากเจ้ากรรมก็พลั้งพูดออกไปว่า

"พี่เจิ้นหลี่คะ ความจริงพี่ก็รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อแม่ฉัน ถ้าจะนับญาติกันจริงๆ ฉันควรจะเรียกพี่ว่า 'น้าเจิ้น' มากกว่า ต่อไปฉันเรียกพี่ว่าน้าเจินนะคะ"

เจิ้นหลี่เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอได้ยินแบบนั้นก็ของขึ้นทันที

"ถังปิงหยุน เธอหมายความว่ายังไง? ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือไง ถึงมาหลอกด่าว่าฉันแก่เนี่ย? อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย คิดว่าช่วยลูกชายฉันแค่นี้แล้วฉันต้องยอมก้มหัวให้เหรอ

บุญคุณครั้งนี้ฉันจะชดใช้ให้ เรื่องธุรกิจที่เราดีลกันอยู่ ฉันยอมลดกำไรให้สิบล้านหยวน ถือว่าเจ๊ากัน!"

"พี่เจิ้นหลี่คะ! ฉันล้อเล่นค่ะ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ" ถังปิงหยุนรีบละล่ำละลักขอโทษ

เธอต้องใช้เวลาคุยสายอยู่อีกพักใหญ่กว่าจะทำให้เจิ้นหลี่หายโกรธได้

หลังจากวางสาย ถังปิงหยุนก็ได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียด ดูท่าการจะลดลำดับอาวุโสตัวเองลงมานี่ มันไม่ง่ายเลยแฮะ

บนรถโรลส์รอยซ์ ระหว่างทางกลับโรงเรียน

หวังฮ่าวหรานนั่งว่างๆไม่มีอะไรทำ จึงเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

[โฮสต์: หวังฮ่าวหราน]

[พลังต่อสู้: 289]

[เสน่ห์: 268]

[ออร่าตัวร้าย: 319]

[แต้มวายร้าย: 1700]

[ทักษะ: ทักษะการคัดลอกระดับปรมาจารย์, มวยหย่งชุนสายต่อสู้จริงระดับปรมาจารย์, การร้องเพลงระดับเทพเจ้า, การแสดงระดับจักพรรดิภาพยนตร์, ตาทิพย์]

แต้มวายร้ายปาเข้าไป 1,700 แต้มแล้วเหรอเนี่ย?

หวังฮ่าวหรานเปิดเข้าไปในร้านค้าของระบบ แล้วค้นหา 'ยาคงโฉมระดับต่ำ'

[ยาคงโฉมระดับต่ำ: ราคา 1,100 แต้มวายร้าย (หลังรับประทานจะหยุดอายุขัยของรูปลักษณ์ภายนอกไว้ ผลลัพธ์คงอยู่ 30 ปี) ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่?]

"แลกเปลี่ยน!"

หวังฮ่าวหรานสั่งการระบบ

ทันทีที่แลกมาได้ เขาก็โยนยาคงโฉมเข้าปากอย่างไม่รอช้า

ตัวยามีรสหวานนิดๆ เมื่อกลืนลงไปแล้ว เขากลับไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในร่างกาย

ตามคำอธิบายของตัวยา ผลลัพธ์จะต้องดูกันในระยะยาว

ตอนนี้หวังฮ่าวหรานอายุ 18 ปี นั่นหมายความว่าต่อให้เขาอายุ 48 ปี รูปร่างหน้าตาของเขาก็จะยังคงเหมือนเด็กหนุ่มอายุ 18 ปีไม่เปลี่ยนแปลง

และกระบวนการแก่ชราจะเริ่มนับหนึ่งใหม่หลังจากอายุ 48 ปี โดยเริ่มนับความแก่จากสภาพร่างกายตอน 18 ปี

พูดง่ายๆก็คือ หวังฮ่าวหรานจะมีช่วงเวลาวัยรุ่นที่ยาวนานกว่าคนปกติถึง 30 ปี!

ตอนนี้เหลือแต้มอยู่อีก 700 แต้ม ยังพอจะสุ่มรางวัลได้อีกรอบ

คราวก่อนสุ่มได้สกิลมองทะลุแบบเดียวกับฉู่ไป๋มา ไม่รู้ว่ารอบนี้จะได้อะไรดีๆอีกไหม?

หวังฮ่าวหรานเริ่มรู้สึกตื่นเต้น

[น่าเสียดาย โฮสต์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ]

เวรเอ๊ย!

คาบเรียนศึกษาด้วยตนเองช่วงค่ำ

หวังฮ่าวหรานเปิดลิ้นชักโต๊ะเรียน แล้วก็พบชานมแก้วหนึ่งวางอยู่

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นสวี่มู่เหยียนซื้อมาฝากแน่ๆ

เขาเจาะหลอดดูดไปหนึ่งอึก

หวาน...

หวานเจี๊ยบเลย

ของหวานพวกนี้กินเยอะๆแล้วอ้วนง่ายมาก

แต่สำหรับหวังฮ่าวหรานแล้วหายห่วง เพราะ 'ยาคงโฉม' ไม่ได้แค่ช่วยเรื่องหน้าตา แต่ยังช่วยตรึงสภาพหุ่นให้ฟิตเปรี๊ยะอยู่เสมอด้วย

ระหว่างที่ดูดชานมอย่างสบายใจ หวังฮ่าวหรานก็แอบชำเลืองมองไปทางสวี่มู่เหยียน

เขาเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ

แต่ก็สังเกตได้ชัดเจนว่าเธอดูใจลอย เหมือนมีเรื่องให้คิดหนักจนไม่มีสมาธิกับการเรียนเลย

ช่วงพักเบรก

หวังฮ่าวหรานส่งข้อความเรียกเหวินจิงให้ออกมาคุย

ณ ทางเดินสวนหย่อมในโรงเรียน

มีนักเรียนมาเดินเล่นกันประปราย บ้างก็จับกลุ่มคุยกัน บ้างก็เป็นคู่รัก

แสงไฟสลัวๆ บรรยากาศเงียบสงบ บวกกับกลิ่นหอมจางๆของดอกไม้ในอากาศ

ช่างเป็นบรรยากาศที่ 'เป็นใจ' เสียจริง

พวกคู่รักวัยใสจึงชอบมาพลอดรักกันแถวนี้หลังเลิกเรียน

เหวินจิงที่ถูกหวังฮ่าวหรานเรียกตัวออกมา หัวใจเต้นรัวด้วยความดีใจ

"สวี่มู่เหยียนดูไม่มีความสุขเลย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?" หวังฮ่าวหรานเอ่ยถามทันทีที่เจอหน้า

เหวินจิงรู้สึกหน้าชาไปเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง ที่แท้เธอก็คิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเขาเรียกออกมาเดต...

"เมื่อตอนเย็น เหยียนเหยียนออกไปซื้อชานมแล้วบังเอิญเจอพ่อเข้าค่ะ พ่อของเธอสั่งห้ามไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับคุณ เหยียนเหยียนไม่เข้าใจเหตุผลก็เลยมีปากเสียงกันนิดหน่อย"

ในฐานะเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมโต๊ะ เหวินจิงย่อมรู้ทุกเรื่องของสวี่มู่เหยียนอยู่แล้ว

"ฉันกับพ่อของสวี่มู่เหยียนยังไม่เคยเจอหน้ากันเลยนะ ทำไมพ่อเขาถึงมีอคติกับฉันล่ะ"

"พ่อเขาคงไม่อยากให้เหยียนเหยียนมีแฟนล่ะมั้งคะ เลยเข้มงวดเป็นพิเศษ"

"ไม่น่าใช่นะ" หวังฮ่าวหรานปฏิเสธสมมติฐานนี้ทันที

คราวก่อนที่ฉู่ไป๋ท้าพนันกับสวี่มู่เหยียนว่าถ้าสอบติดท็อปเท็นจะขอให้เธอเป็นแฟน

ตอนนั้นพ่อของสวี่มู่เหยียนยังเป็นคนรับคำท้าแทนลูกสาวด้วยซ้ำ

แสดงว่าพ่อของเธอต้องเป็นคนหัวสมัยใหม่และเปิดกว้างเรื่องลูกสาวมีแฟนพอสมควร

เชียร์ฉู่ไป๋ แต่กีดกันเรา?

หรือว่าพ่อของสวี่มู่เหยียน... จะเป็นตัวละครสมทบฝั่งตัวเอก?

หวังฮ่าวหรานคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก

"คุณ... คุณเป็นห่วงเหยียนเหยียนขนาดนี้ คุณคิดจะจีบเธอเหรอคะ?" เหวินจิงอดถามไม่ได้ น้ำเสียงเจือความน้อยใจ

"ใช่" หวังฮ่าวหรานพยักหน้ารับตรงๆ

สวี่มู่เหยียนเป็นหนึ่งในนางเอก ถ้าเขาไม่จีบ ตัวเอกก็จะคาบไปกิน

แล้วถ้าตัวเอกได้แอ้มเธอ ออร่าตัวเอกก็จะยิ่งเจิดจรัส ส่วนออร่าตัวร้ายของเขาก็จะริบหรี่ลง

ถึงตอนนั้น จุดจบของเขาก็คงอยู่ไม่ไกล

คำตอบที่ชัดเจนของหวังฮ่าวหราน ทำให้เหวินจิงรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ

เธอพอจะดูออกอยู่แล้ว แต่ก็ไม่นึกว่าเขาจะยอมรับออกมาตรงๆ แบบนี้

*****