บทที่ 20 จดหมายปริศนา

เมื่อเห็นฉู่ไป๋เดินจากไป สวี่มู่เหยียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอยิ้มให้หวังฮ่าวหรานพลางเอ่ยถาม

"นายจะถามโจทย์ข้อไหนเหรอ?"

ระดับความประทับใจที่เธอมีต่อหวังฮ่าวหรานอยู่ที่ 20 แต้ม (เป็นมิตร) ดังนั้นเธอจึงเต็มใจเสมอที่จะช่วยเหลือเขาเรื่องการเรียน

"จริงๆแล้วฉันไม่มีโจทย์อะไรจะถามหรอก" หวังฮ่าวหรานส่งยิ้มบางๆให้

"อ้าว..." สวี่มู่เหยียนชะงักไป

"คนเรียนเก่งในห้องก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ทำไมฉู่ไป๋ถึงเจาะจงมาถามแต่เธอล่ะ?" หวังฮ่าวหรานเปรยขึ้น

"เรื่องนั้น... ฉันจะไปรู้ได้ยังไง" สวี่มู่เหยียนส่ายหน้าปฏิเสธ ทั้งที่ในใจลึกๆก็พอเดาออก แต่ด้วยความเป็นกุลสตรีจึงไม่กล้าพูดออกมา

หวังฮ่าวหรานจึงพูดแทงใจดำไปตรงๆ

"หมอนั่นไม่ได้ตั้งใจจะมาถามโจทย์จริงๆหรอก แค่หาข้ออ้างมาตีสนิทกับเธอเฉยๆ"

"เธออย่าใจดีเกินไปนักเลย รู้จักปฏิเสธซะบ้าง อย่ามัวแต่เอาเวลาอ่านหนังสือที่มีค่าไปช่วยคนอื่นพร่ำเพรื่อ เธอไม่ได้ติดค้างอะไรใครสักหน่อย"

ได้ฟังดังนั้น สวี่มู่เหยียนก็พยักหน้าเห็นด้วย เธอยอมรับคำแนะนำของหวังฮ่าวหรานและตั้งปณิธานไว้ในใจ

คราวหน้าถ้าฉู่ไป๋มาเซ้าซี้อีก ถ้าเธอไม่ว่างจริงๆ เธอจะปฏิเสธให้เด็ดขาดไปเลย

"นี่นาย... ตั้งใจมาบอกฉันเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยเหรอ?" สวี่มู่เหยียนจ้องมองหวังฮ่าวหราน พยายามค้นหาความนัยในแววตาคู่นั้น

เขา... กำลังเป็นห่วงฉันอยู่หรือเปล่านะ?

"มองฉันแบบนั้นหมายความว่าไง? เห็นฉันมาคุยเรื่องเรียนบ่อยๆ อย่าบอกนะว่าหลงตัวเองคิดว่าฉันแอบชอบ?" หวังฮ่าวหรานสวนกลับทันควัน

"ฉันเป็นถึงหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนนะ รู้ไหมว่าสาวๆส่งจดหมายรักมาให้ฉันวันละกี่ฉบับ? อย่าคิดว่าตัวเองสวยแล้วฉันจะต้องชอบเธอเสมอไปสิ

ฉันบอกไปชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอว่า 'กระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง' ต้องให้พูดย้ำอีกกี่รอบ?"

หวังฮ่าวหรานงัดสกิลปากจัดออกมาดับฝันสวี่มู่เหยียนอย่างไม่ไยดี

ใช่... เขาเล็งเธอไว้จริงๆนั่นแหละ

แต่จะให้เธอรู้ตัวไม่ได้เด็ดขาด

ขืนเธอรู้ว่าเขามีใจ เธอจะเริ่มระวังตัวและตีตัวออกห่าง

กลยุทธ์ที่ถูกต้องคือ... จีบเธอให้ตาย แต่ต้องทำให้เธอเชื่อสนิทใจว่า 'ฉันไม่ได้จีบเธอ'

"ปากคอเราะร้ายจริงนายนี่... ช่างเถอะ! ฉันจะทำการบ้านแล้ว ไม่คุยด้วยแล้ว!"

สวี่มู่เหยียนหน้าแดงก่ำด้วยความอายปนโกรธ สะบัดหน้าหนีไปทางอื่นทันที

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของนางเอก 'สวี่มู่เหยียน' ที่มีต่อโฮสต์ +10... ค่าความประทับใจรวม 30 (สนิทสนม)]

[ติ๊ง! ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม]

"เฮ้ย... แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

หวังฮ่าวหรานถึงกับงง

อะไรกันเนี่ย? เขาไม่ได้หยอดคำหวานเลยสักนิด แถมยังพูดจาถากถางใส่ด้วยซ้ำ

ไหงค่าความชอบถึงเพิ่มขึ้นได้?

ยิ่งแสดงออกว่าไม่สนใจ เธอยิ่งสนใจงั้นเหรอ?

สรุปว่ายัยนี่แพ้ทางมุก 'ตบจูบ' เอ้ย มุก 'พ่อแง่แม่งอน' สินะ?

หวังฮ่าวหรานรู้สึกเหมือนค้นพบคัมภีร์พิชิตใจสวี่มู่เหยียนเข้าให้แล้ว

อีกด้านหนึ่งของห้อง

ฉู่ไป๋คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของทั้งคู่อย่างไม่วางตา

เนื่องจากในห้องเรียนค่อนข้างเงียบ เขาจึงไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน เพราะหวังฮ่าวหรานพูดเสียงเบา

แต่ฉู่ไป๋เห็นปฏิกิริยาของสวี่มู่เหยียนชัดเจน

"สวี่มู่เหยียนดูเหมือนจะโกรธ... ไอ้ชั่วหวังฮ่าวหรานมันพูดอะไรวะ? หรือว่าพูดจาลามกใส่เธอ?"

ฉู่ไป๋กำหมัดแน่น อยากจะลุกไปตะบันหน้าหวังฮ่าวหรานให้คว่ำ

เรื่องต่อยตีเขาถนัดนัก

ไอ้คุณหนูสำอางอย่างหวังฮ่าวหรานจะเอาแรงที่ไหนมาสู้เขาได้

แต่พอนึกถึงผลที่จะตามมา เขาก็จำต้องข่มใจ

ต่อยมันไปก็สะใจแป๊บเดียว แต่ปัญหาใหญ่ตามมาเป็นขบวน

บ้านมันรวย อิทธิพลคับฟ้า

"รอสอบเสร็จก่อนเถอะ... ปิดเทอมตั้งสองสามเดือน เดี๋ยวบิดาจะไปทัวร์บ่อนพนันหยกต่างเมือง โกยเงินให้รวยล้นฟ้า แล้วค่อยกลับมาคิดบัญชี!"

ฉู่ไป๋วาดฝันถึงอนาคตอันรุ่งโรจน์

เหตุการณ์เมื่อบ่ายทำเอาฉู่ไป๋หงุดหงิดไปทั้งวัน

กว่าอารมณ์จะเริ่มเข้าที่เข้าทางก็ปาเข้าไปช่วงหลังมื้อเย็น

พอกลับมาถึงโต๊ะเรียน...

ฉู่ไป๋พบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆสอดอยู่ในลิ้นชักโต๊ะ

ข้อความเขียนว่า:

"ฉู่ไป๋... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเมินนายนะ แต่สถานการณ์มันบังคับจริงๆ เห็นนายซึมไปทั้งบ่ายฉันเองก็ไม่สบายใจเลย

จริงๆกะว่าจะรอให้สอบเสร็จค่อยบอก แต่ฉันทนเห็นนายไม่มีความสุขแบบนี้ไม่ได้

หมดเรียนภาคค่ำคาบแรกไปเจอกันที่หอพักหญิงห้องฉันนะ ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะบอกนาย

จำไว้นะ... อย่าให้หวังฮ่าวหรานเห็นเด็ดขาด!"

ไม่มีลงชื่อผู้เขียน

แต่ลายมือสวยงามเป็นระเบียบแบบนี้ ผู้หญิงเขียนชัวร์

"สวี่มู่เหยียน!" ฉู่ไป๋ฟันธงในใจทันที

ลายมือแบบนี้ สำนวนการเขียนแบบนี้ จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากเธอ?

หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบทะลุอก สมองเริ่มมโนไปไกลลิบ

สวี่มู่เหยียนนัดเจอเรา? แถมยังกลัวหวังฮ่าวหรานรู้?

หรือว่า... จริงๆแล้วเธอชอบเรา?

ที่ผ่านมาแกล้งทำเป็นเย็นชา แล้วไปสนิทกับหวังฮ่าวหราน ก็เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ให้หวังฮ่าวหรานมาหาเรื่องเรา?

ใช่! ต้องใช่แน่ๆ! นางเอกยอมเสียสละเพื่อพระเอกชัดๆ!

ถ้าไม่ใช่แบบนี้จะอธิบายเรื่องที่ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือได้ยังไง?

ฉู่ไป๋ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น แต่ก็พยายามเก๊กขรึมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาฉีกกระดาษโน้ตเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วยัดเข้าปากเคี้ยวกลืนลงท้องไป

อาจเป็นเพราะคิดว่าเป็นจดหมายรักจากสวี่มู่เหยียน รสชาติกระดาษเลยดูหวานอร่อยพิกล

เขาไม่ลืมคำกำชับ... ห้ามให้ใครรู้!

ต้องทำลายหลักฐานให้สิ้นซาก!

ในห้องนี้มีสายสืบของหวังฮ่าวหรานอยู่เพียบ ขืนมีคนเห็นแล้วเอาไปฟ้อง แผนคงแตกแน่

หลังจากดีใจจนเนื้อเต้นอยู่พักใหญ่ ฉู่ไป๋ก็เริ่มเอะใจ

เดี๋ยวนะ... สวี่มู่เหยียนเป็นนักเรียนไปกลับไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้อยู่หอพักนี่นา?

แล้วทำไมถึงนัดเจอที่หอพักหญิงล่ะ?

โรงเรียนตั้งกว้าง มีที่ลับตาคนตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นหอพัก?

ฉู่ไป๋อยากจะถามสวี่มู่เหยียนให้รู้เรื่อง

แต่เธอไม่พกมือถือมาโรงเรียน จะไลน์หาก็ไม่ได้

จะเดินไปถามตรงๆก็เสี่ยงเกินไป หูตาหวังฮ่าวหรานมีอยู่รอบทิศ

ตลอดคาบเรียนค่ำ ฉู่ไป๋นั่งกระสับกระส่าย จ้องนาฬิกานับถอยหลังวินาทีต่อวินาที

รอเวลาที่จะได้ไขปริศนาหัวใจ

และในขณะเดียวกัน... ก็มีอีกคนหนึ่งที่กำลังรอเวลาเลิกเรียนอย่างใจจดใจจ่อ

ใกล้หมดเวลาภาคคาบค่ำคาบแรก...

อีกด้านหนึ่งของห้องเรียน

"โอ๊ย..." เหวินจิงกุมท้องน้อย หน้านิ่วคิ้วขมวดแสดงอาการเจ็บปวด

"จิงจิง เป็นอะไรไป? ไม่สบายเหรอ?" สวี่มู่เหยียนเพื่อนร่วมโต๊ะถามด้วยความเป็นห่วง

"อื้อ... ปวดท้องมากเลย"

"ไปห้องพยาบาลไหม? เดี๋ยวฉันพาไป"

"ไม่เป็นไรหรอก... แค่... วันนั้นของเดือนน่ะ"

"งั้นให้ฉันไปลาครูซ่งให้ไหม? จะได้โทรบอกที่บ้านมารับกลับ"

"อย่าเลย ฉันอายเขา... ขอไปนอนพักที่หอหญิงสักแป๊บดีกว่า นอนสักครึ่งชั่วโมงคงดีขึ้น"

"งั้นเดี๋ยวฉันไปขอยืมกุญแจห้องจากเพื่อนที่อยู่หอให้นะ"

"ยืมของจางลี่ละกัน ยัยนั่นใจดีคุยง่าย... เอ้อ อย่าบอกใครนะ ฉันอายจริงๆ"

"ได้เลย"

สวี่มู่เหยียนรับคำ แล้วลุกเดินย่องไปหา 'จางลี่' เพื่อนร่วมห้องที่เป็นเด็กหอ

กระซิบกระซาบกันสองสามคำ จางลี่ก็ล้วงกุญแจห้องส่งให้แต่โดยดี

*****