บทที่ 17 อุตส่าห์มาส่งถึงห้อง... จะไม่ชวนดื่มน้ำสักแก้วเลยเหรอ?

"ครูซ่ง ออกมาสักทีนะครับ ผมรอตั้งนานแล้ว เราไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานเอ่ยทักทาย

"ครูซ่ง... นี่มันหมายความว่าไง?" ฉู่ไป๋ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"ขอโทษทีนะฉู่ไป๋ พอดีหวังฮ่าวหรานเขานัดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะไปส่งครูวันนี้" ซ่งเจินอวี่ตอบด้วยความเกรงใจ

อันที่จริง... เธอเลิกงานตั้งนานแล้ว แต่ที่ต้องโอ้เอ้อยู่ในห้องพักครูก็เพื่อรอเวลาให้ปลอดคน

การให้หวังฮ่าวหรานไปส่งที่บ้าน ขืนมีคนเห็นเข้าจะเป็นขี้ปากชาวบ้านเอาได้

"รอนานไหม?" ซ่งเจินอวี่ถามหวังฮ่าวหรานด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่นานหรอกครับ แค่ประมาณยี่สิบนาทีเอง" หวังฮ่าวหรานยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

เขาไม่ได้นั่งรอเฉยๆให้รากงอกหรอกนะ ระหว่างนั้นเขาแว้บขับรถไปส่งเหวินจิงที่บ้านมาแล้วต่างหาก

สภาพร่างกายเหวินจิงตอนนี้ ขืนให้ปั่นจักรยานกลับมีหวังทรมานสังขารแย่

ถึงเหวินจิงจะเป็นแค่ 'แฟนลับๆ' ที่เขาใช้เป็นหมาก แต่เขาก็ดูแลเทคแคร์ตามสมควร

ไหนๆก็ว่างอยู่แล้ว...

แถมระหว่างทาง... มือไม้ของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย ได้กำไรจากเหวินจิงมาพอสมควรเลยล่ะ

"เชิญครับครูซ่ง"

หวังฮ่าวหรานเปิดประตูรถอย่างสุภาพบุรุษ ผายมือเชิญให้เธอขึ้นรถ

"จะ... จะให้นั่งคันนี้เหรอ?" ซ่งเจินอวี่ชะงัก ตาค้างไปเล็กน้อย

ถึงเธอจะไม่ใช่กูรูเรื่องรถ แต่สัญลักษณ์นางฟ้าหน้ารถแบบนี้... โรลส์รอยซ์คัลลิแนน! ใครๆก็รู้จัก

เกิดมาจนโตป่านนี้ อย่าว่าแต่รถระดับสิบล้านเลย แค่เบนซ์ บีเอ็ม เธอยังแทบไม่เคยได้สัมผัส

นี่มัน... เหมือนฝันไปชัดๆ

"ครับ ผมนั่งคันนี้มาเรียนทุกวัน ถ้าครูไม่ชอบหรือกลัวอึดอัด... งั้นผมเดินไปส่งก็ได้นะครับ" หวังฮ่าวหรานแกล้งหยอก

จริงๆเดินไปส่งก็ดี ได้ใช้เวลาด้วยกันนานขึ้น

"มะ... ไม่เป็นไร นั่งรถดีกว่า" ซ่งเจินอวี่รีบปฏิเสธข้อเสนอเดินเท้าทันที

มีรถหรูให้นั่งสบายๆ ใครจะบ้าเดินให้เมื่อย

อีกอย่าง... เธอก็อยากลองนั่งรถระดับซูเปอร์ลักชัวรี่ดูสักครั้งในชีวิตเหมือนกัน

ซ่งเจินอวี่ก้าวขึ้นรถไปนั่งอย่างเรียบร้อย

จังหวะนั้น หวังฮ่าวหรานหันหลังให้เธอ แล้วส่งนิ้วโป้งให้ฉู่ไป๋...

ก่อนจะค่อยๆคว่ำนิ้วลงอย่างช้าๆ 180 องศา!

เป็นท่าทางที่ยียวนกวนประสาทที่สุด

ไม่กี่อึดใจ...

รถโรลส์รอยซ์คัลลิแนนก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างนิ่มนวล ทิ้งให้ฉู่ไป๋ยืนมองตามตาละห้อยด้วยความอิจฉาริษยาและคับแค้นใจ

"รวยแล้วไงวะ! คอยดูเถอะ สักวันฉันจะรวยกว่าตระกูลหวังของแกเป็นร้อยเท่าพันเท่า แล้วฉันจะเหยียบแกให้จมดิน! เหยียบให้แหลกคาตีนเลยคอยดู!"

ฉู่ไป๋ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา ระบายความแค้นด้วยการเตะจักรยานคู่ชีพไม่ยั้ง ราวกับมันเป็นตัวแทนของหวังฮ่าวหราน

[ติ๊ง! โฮสต์โจมตีจิตใจพระเอก 'ฉู่ไป๋' อย่างรุนแรงจนเสียศูนย์... ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม, ออร่าตัวเอก -20, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +20]

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวหวังฮ่าวหรานที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเบาะหนังนุ่มๆ

โธ่เอ๊ย... เป็นถึงพระเอก จิตใจเปราะบางขนาดนี้เชียว? แค่นี้ก็สติแตกแล้ว?

แต่พอลองคิดดูดีๆก็เข้าใจได้

ฉู่ไป๋เพิ่งจะอายุสิบแปด เลือดร้อน ขี้โมโห แถมชอบใช้กำลัง

โดนเขาขัดขาเรื่องจีบหญิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่บ้าตายก็บุญแล้ว

ที่พักของซ่งเจินอวี่เป็นโฮมสเตย์ใกล้โรงเรียน ขับรถแป๊บเดียวก็ถึง

รถจอดสนิทที่หน้าตึก

ซ่งเจินอวี่ก้าวลงจากรถ

"ขอบใจมากนะหวังฮ่าวหราน ครูขึ้นห้องก่อนนะ"

"เอ่อ... ครูซ่งครับ ผมอุตส่าห์มาส่งถึงที่ จะไม่ชวนขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้วหน่อยเหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานท้วงหน้าตาย

"อ่า... งั้นตามมาสิ"

ซ่งเจินอวี่พาเขาเดินขึ้นบันได

พอเปิดประตูห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆก็ลอยมาแตะจมูก

ห้องพักขนาดกะทัดรัด แต่ครบครันด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก

การตกแต่งเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน บ่งบอกรสนิยมและความเป็นระเบียบของเจ้าของห้อง

ที่ระเบียงห้อง มีเสื้อผ้าผู้หญิงตากอยู่... รวมถึงชุดชั้นในด้วย

หวังฮ่าวหรานเผลอเหลือบไปมองแวบหนึ่ง ทำเอาซ่งเจินอวี่หน้าแดงด้วยความขัดเขิน

แต่เธอก็โล่งใจที่เขาไม่ได้จ้องนาน รีบละสายตาไปทางอื่นอย่างสุภาพ

ถ้าเป็นพวกพระเอกหื่นกามในนิยาย คงจ้องตาเป็นมันไปแล้ว

แต่หวังฮ่าวหรานคือคุณชายผู้ดี(?) เรื่องพรรค์นี้เขาไม่ทำหรอก

ซ่งเจินอวี่เดินไปกดน้ำที่ตู้กดน้ำ

หวังฮ่าวหรานมองแผ่นหลังของเธอ พลางครุ่นคิด

ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าซ่งเจินอวี่คือนางเอกคนหนึ่ง

จะใช้กำลังรวบหัวรวบหางเลยดีไหม?

เป็นตัวร้ายทั้งทีต้องใจเด็ดสิ ไม่งั้นจะไปสู้พระเอกได้ยังไง

ทางลัดมีให้เดิน จะมัวมานั่งปั่นค่าความประทับใจอยู่ทำไม

"ระบบ ถ้าฉันใช้กำลังขืนใจนางเอกตอนนี้ล่ะ?"

คิดชั่วได้ แต่ต้องถามความเสี่ยงก่อน

[ตอบโฮสต์ การกระทำดังกล่าวถือเป็นวิถีตัวร้ายชั้นต่ำ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ จะส่งผลให้ออร่าตัวร้ายลดลงทันที 100 แต้ม... และเมื่อพิจารณาจากค่าพลังต่อสู้ปัจจุบันของโฮสต์ที่ต่ำกว่าเกณฑ์ อัตราความสำเร็จถือว่าต่ำมาก ไม่แนะนำให้ทำ]

"งั้นเหรอ... งั้นช่างมันเถอะ"

หวังฮ่าวหรานพับโครงการทันที

กว่าจะเก็บแต้มออร่ามาได้แต่ละแต้มเลือดตาแทบกระเด็น จะเอาไปละลายแม่น้ำกับการกระทำเสี่ยงๆแบบนี้ไม่คุ้ม

แถมถ้าพลาดมา... โดนครูซ่งสวนกลับหน้าหงายจะเสียฟอร์มเปล่าๆ

ระหว่างที่เขากำลังฟุ้งซ่าน ซ่งเจินอวี่ก็เอาน้ำมาเสิร์ฟ

พอดื่มน้ำหมดแก้ว ก็หมดข้ออ้างที่จะอยู่ต่อ หวังฮ่าวหรานเตรียมตัวจะกลับ

ทันใดนั้น...

พรึ่บ!

หลอดไฟในห้องกระพริบสองสามทีแล้วดับวูบลง ทิ้งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด พร้อมกลิ่นไหม้จางๆลอยมา

"ว้าย!"

ซ่งเจินอวี่ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ มือคว้าหมับเข้าที่แขนเสื้อของหวังฮ่าวหรานโดยสัญชาตญาณ

"สงสัยหลอดไฟจะขาดครับ" หวังฮ่าวหรานพูดเรียบๆ

"คงงั้นมั้ง... เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยดูละกัน" ซ่งเจินอวี่เสียงสั่น

"ครูซ่ง... ครูดูจะกลัวความมืดนะครับ แน่ใจเหรอว่าจะรอถึงพรุ่งนี้?" หวังฮ่าวหรานอดขำไม่ได้

มือที่เกาะแขนเขาอยู่เนี่ย... จิกแน่นจนเล็บแทบเข้าเนื้ออยู่แล้ว

ซ่งเจินอวี่รู้ตัวว่าเสียอาการ จึงรีบปล่อยมือแล้วทำเสียงแข็ง

"บ้า... ใครกลัวความมืดกัน"

"มีหลอดสำรองไหมครับ?" หวังฮ่าวหรานไม่เซ้าซี้ ถามเข้าเรื่อง

"ไม่มีหรอก"

"งั้นรอแป๊บครับ"

หวังฮ่าวหรานเปิดไฟฉายมือถือ ส่องดูรุ่นหลอดไฟ แล้วโทรสั่งคนขับรถ

สิบนาทีต่อมา คนขับรถก็เอาหลอดไฟใหม่มาส่งถึงหน้าห้อง

หวังฮ่าวหรานรับของมา แล้วไล่คนขับรถกลับไป

คนขับรถเปลี่ยนหลอดไฟเป็นไหม? แน่นอนว่าเป็น

แต่เรื่องอะไรจะให้คนอื่นทำ... โอกาสโชว์เท่แบบนี้ต้องทำเองสิ!

การเปลี่ยนหลอดนีออนธรรมดาๆไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหวังฮ่าวหราน

ไม่นานนักแสงสว่างก็กลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง

"โห... ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่านายน้อยไฮโซอย่างเธอจะเปลี่ยนหลอดไฟเป็นด้วย นึกว่าทำอะไรไม่เป็นซะอีก" ซ่งเจินอวี่มองเขาด้วยสายตาทึ่งๆราวกับเพิ่งค้นพบสิ่งมหัศจรรย์

[ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงมุมมองที่นางเอก 'ซ่งเจินอวี่' มีต่อโฮสต์... ค่าความประทับใจ +10... ค่าความประทับใจรวม 30 (สนิทสนม)]

[ติ๊ง! ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 200 แต้ม]

หวังฮ่าวหรานตีหน้านิ่งตอบกลับ

"ครูซ่งเห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย? เป็นลูกแหง่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเหรอครับ?"

จริงๆแล้วสกิลนี้เขาได้มาจากชีวิตในชาติก่อนที่ต้องปากกัดตีนถีบต่างหาก

"เปล่าๆๆ ครูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น อย่าเข้าใจผิดนะ" ซ่งเจินอวี่รีบแก้ตัว

"นี่ก็อยู่นอกโรงเรียนแล้ว เลิกเรียกผมว่า 'นักเรียนหวัง' เถอะครับ ฟังแล้วมันห่างเหินพิกล เรียกชื่อเฉยๆดีกว่า"

"เอ่อ... ก็ได้... ฮ่าวหราน" ซ่งเจินอวี่ไม่ได้ขัดข้อง

ถ้าถอดหัวโขนความเป็นครูออกไป พวกเขาก็เหมือนพี่สาวน้องชาย อายุห่างกันแค่หกปีเอง

"ค่อยรื่นหูหน่อย งั้นต่อไปผมก็จะไม่เรียกครูว่า 'ครูซ่ง' แล้วนะ... ขอเรียกว่า 'พี่สาวเจินอวี่' ละกัน... ตกลงตามนี้นะครับพี่สาว!" หวังฮ่าวหรานสรุปเองเออเองเสร็จสรรพ พร้อมส่งสายตาวิบวับให้

ในนิยายหลายเรื่อง พระเอกมักจะเริ่มสานสัมพันธ์กับนางเอกรุ่นพี่ด้วยมุก 'พี่สาวครับ' นี่แหละ

หวังฮ่าวหรานเลยขอลอกการบ้านหน่อย

แต่ลึกๆในใจเขาก็แอบกระดากปากเหมือนกัน

รวมอายุชาติก่อนด้วย เขาปาเข้าไปสามสิบแล้วนะ...

ต้องมาเรียกเด็กสาวอายุยี่สิบสี่ว่า 'พี่สาว'

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแอ๊บหลอกกินเด็กยังไงไม่รู้

เอาเถอะ... เพื่อภารกิจพิชิตใจนางเอก ยอมหน้าด้านหน่อยจะเป็นไรไป

ไว้จีบติดเมื่อไหร่... ค่อยบังคับให้เธอเรียกเขาว่า 'ป๋า' เอ้ย 'พี่' คืนละกัน!

*****