97

บทที่ 97

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ !?ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังยุ่งอยู่ในเทือกเขาเฮจินหรอกเหรอ !?” เจ้าของเสียงนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เลอบรอน

“ท่านอาจารย์ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ !?”

“ข้าถามเจ้าก่อน ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ เจ้าต้องทำภารกิจในเทือกเขาเฮจินไม่ใช่รึ !?”

ดูเหมือน เลอบรอน จะไม่ต้องการตอบคำถามของ ฮยอนอู นั่นทำให้ใบหน้าของ ฮยอนอู บิดเบี้ยวไปทันที หากไม่ใช่เพราะเขากำลังสวมหน้ากากอยู่สีหน้าของเขาตอนนี้คงทำให้ เลอบรอน ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาแน่นอน

‘ให้ตายเถอะ มันยากนักเหรอแค่ตอบคำถามฉันเนี่ย !?’

“คุณการอน ส่งผมมาที่นี่ เขาขอให้ผมมารายงานสถานการณ์กับ เซอร์เฟด และรอรับคำตอบจากเขากลับไป”

“การอน !?นี่เจ้านั่นมันกล้าใช้งานศิษย์เพียงคนเดียวของข้ากับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ได้ยังไง !?ข้าอยากจะเล่นกับเขามานานแล้ว ... แต่เขากลับพยายามหนีไปจากข้าตลอด” เลอบรอน พูดเหมือนเสียดายอะไรบางอย่าง แต่แล้วเขาก็หันกลับมาที่ ฮยอนอู อีกครั้ง “เจ้าอยากรู้ไหมว่าทำไม การอน ถึงได้ส่งเจ้ามาแทนเขา !?เจ้านั่นเป็นคนที่ไม่เอาไหนเรื่องการเรียนหนังสือตั้งแต่เด็ก นอกจากนี้เขายังเลื่อนเวลาออกไปด้วยใช่ไหม !?ที่นี่เจ้าคงเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมเขาถึงส่งเจ้ามาที่นี่ !?”

‘เลื่อนเวลาออกไป !?ทำไมถึงส่งฉันมา !?’ เมื่อ ฮยอนอู ได้ฟังคำพูดเหล่านี้ มันก็ทำให้เขาปะติดปะต่อเรื่องราวได้

การเลื่อนระยะเวลาออกไปให้กับ ฮยอนอู เป็นเพราะการทดสอบในด่านที่หนึ่งและสองคือการอ่านหนังสือ และตอบคำถาม หนังสือจะเปลี่ยนไปทุก ๆ ครั้งที่มีคนเข้ามา เพียงเพราะมีคนเคยอ่านไปแล้ว นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะอ่านมันอีกครั้งเมื่อเขาเข้ามาใหม่

“เจ้าต้องการไปพบ เซอร์เฟด พร้อมกับข้าเลยไหม !?หรือเจ้าอยากจะเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ก่อน !?แต่ในฐานะนักผจญภัย ข้าแนะนำว่าดันเจี้ยนโบราณแห่งนี้เป็นสถานที่ที่เจ้าควรสัมผัสมันสักครั้ง”

คำพูดของ เลอบรอน เป็นเหมือนกับมอบทางเลือกให้กับ ฮยอนอู แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันคือการบังคับ ฮยอนอู มากกว่า อย่างไรก็ตาม หลังจากได้รับรางวัลจากการผ่านด่าน แม้จะไม่มีการกระตุ้นจาก เลอบรอน , ฮยอนอู ก็ตั้งใจที่จะเคลียร์ดันเจี้ยนแห่งนี้อยู่แล้ว

‘ถ้าฉันผ่านด่านได้มากพอล่ะก็ ...’

“นอกจากนี้รางวัลจะเปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากด่านที่สาม มันมีสิ่งประดิษฐ์ และเทคนิคโบราณของจักรวรรดิลูออสอยู่ด้วย หากเจ้าโชคดีพอบางทีเจ้าอาจจะได้ยาอายุวัฒนะก็เป็นได้” เลอบรอน พยายามเกลี้ยกล่อม ฮยอนอู ด้วยการนำเสนอรางวัลที่เขาอาจจะได้รับ

“ท่านอาจารย์ไปพบกับ เซอร์เฟด ก่อนเลย เดี๋ยวผมขอเดินดูรอบ ๆ ดันเจี้ยนนี้ก่อนก็แล้วกันครับ”

เลอบรอน พยักหน้าเบา ๆ อย่างพอใจกับคำตอบของ ฮยอนอู

“งั้นข้าไปก่อนล่ะ พยายามเข้าล่ะศิษย์ข้า” เลอบรอน ตบไหล่ ฮยอนอู สองสามครั้งก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

“เอาล่ะ รางวัลด่านที่สามจะเป็นอะไรกันนะ !?” ฮยอนอู คิดถึงรางวัลที่เขาจะได้รับ

.....

“เขาคือศิษย์ของเจ้ารึ !?เจ้าไปหาสัตว์ประหลาดแบบนี้มาจากไหน !?” ชายชราผมขาว เซอร์เฟด ถามไปทาง เลอบรอน

‘เจ้าบ่านี่มาถามเรื่องนี้ทำไม !?ไม่ใช่ว่างานวิจัยของเจ้ามันยังไม่คืบหน้าเลยไม่ใช่รึไง !?’ เลอบรอน มองกลับไปยัง เซอร์เฟด ด้วยความสงสัย

ถึงกระนั้น เลอบรอน ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาแต่อย่างใด เขาทำได้เพียงตำหนิ เซอร์เฟด ในใจอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

“ทำไม !?ศิษย์ข้าทำอะไรผิด !?หรือเขาทำดันเจี้ยนของเจ้าพัง !?”

“เขาเป็นนักผจญภัยจริงเหรอ !?เขาเป็นนักผจญภัยจริง ๆ ใช่ไหม ....”

“ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอ !?หรือเจ้าแก่เกินไปจนหูตาฝ้าฟางไปหมดแล้ว !?” เลอบรอน ตอบอย่างไม่แยแส

“ก็ลองดูนั่นสิ มีนักผจญภัยที่ไหนทำแบบนั้นได้ !?” เซอร์เฟด พูดพร้อมกับสะบัดปลายนิ้วเพื่อแสดงวีดีโอฉากที่ ฮยอนอู เขียนคำตอบของด่านที่หนึ่ง และด่านที่สองขึ้นมาในอากาศ “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าด่านหนึ่งกับด่านสองมีปากกาเหล็กที่เคลือบเวทมนตร์แหลมคมอยู่ !?แล้วเจ้าเคยเห็นใครที่ไหนทำแบบเจ้านั่นมาก่อนไหม !?”

“แน่นอน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับศิษย์ข้า ... !?หืม ... นั่นอะไรน่ะ !?”

ขณะที่ เลอบรอน พูด ฉากในวีดีโอก็เปลี่ยนไป โต๊ะและเก้าอี้หายไปพร้อมกับมีแท่นหินปรากฏขึ้น จากนั้น ฮยอนอู ก็ใช้ปลายนิ้วที่ห่อหุ้มไปด้วยออร่าดาบสลักคำตอบลงไปบนแท่นหิน

“นี่เจ้าสอนอะไรให้กับเจ้าบ้านั่น !?” แม้แต่ในขณะที่ตะโกนออกมา เซอร์เฟด ก็ไม่สามารถซ่อนความตกใจในแววตาของเขาได้แม้แต่น้อย มันไม่สมเหตุสมผลแม้แต่นิดเดียว เพราะอย่างไรแล้วก็ตาม มีอัศวินไม่ถึงร้อยคนเท่านั้นที่สามารถใช้ออร่าดาบแบบนี้ได้ แน่นอนว่าจำนวนจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีหากนับรวมอัศวินที่ใช้ออร่าดาบได้ด้วยหมัด หรืออาวุธเพิ่มเข้ามา

“ใช่ เขาเป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ นั่นแหละ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเป็นนักผจญอยู่ดี ข้าก็ประหลาดใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกันเมื่อข้าได้สอนเขาครั้งแรก” เลอบรอน รู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่ช้าความประหลาดใจของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจ

‘ศิษย์ข้าไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ’

เลอบรอน รู้จักพรสวรรค์ของ ฮยอนอู ดีกว่าใคร ๆ

“อะไรเนี่ย !?เขาผ่านด่านอีกแล้ว !!นี่เขายังเป็นนักผจญภัยอยู่จริง ๆ ใช่ไหม !?”

ในเวลาเดียวกัน ฮยอนอู ก็ผ่านการทดสอบของด่านที่สามแล้ว และนั่นยิ่งทำให้ เซอร์เฟด ตกตะลึงมากยิ่งขึ้น

‘แม้แต่ศิษย์ข้ากว่าจะผ่านด่านสามมาได้ก็แทบแย่ ...’

จู่ ๆ เซอร์เฟด ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงลูกศิษย์ของตัวเองที่กำลังออกผจญภัยทั่วทวีป

.....

ไม่นานหลังจากที่ เลอบรอน จากไป เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

-การทดสอบด่านที่สาม เป็นการทดสอบพื้นฐานพลังเวทมนตร์ กำหนดเวลาคือ 60 นาที

[เวลาที่เหลือ 59:59]

“หือ !?นี่มันเหมือนกับการทดสอบในแบทเทิลรอยัลเลยไม่ใช่เหรอ !?”

การทดสอบครั้งนี้เป็นสิ่งที่ ฮยอนอู รู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก อย่างไรก็ตาม ด้วยความไม่ประมาท ฮยอนอู จึงไม่กล้าผลีผลามมากเกินไป เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไปแตะลูกแก้วที่ตั้งอยู่ด้านหน้า จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ถ่ายพลังเวทมนตร์ของตัวเองเข้าไปจนรู้สึกว่ามันเริ่มเสถียร เขาก็ยื่นมือไปสัมผัสลูกแก้วลูกถัดไปต่อทันที

“อืม ... ประมาณนี้คงได้แล้ว”

หลังจากเข้าใจรูปแบบเวทมนตร์แล้ว ฮยอนอู ก็คว้าลูกแก้วทั้งหมดขึ้นมาพร้อมกับถ่ายพลังเวทมนตร์เข้าไป มันเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยไม่ต่างไปจากเพลงกล่อมเด็ก ดังนั้น เขาจึงสามารถทำการทดสอบได้อย่างราบรื่น โดยใช้เวลาไปเพียง 5 นาที 27 วินาที เท่านั้น

[เวลาที่เหลือ 54:33]

-คุณผ่านการทดสอบอย่างสมบูรณ์แบบ รางวัลจะถูกมอบให้ก่อนเข้าสู่ด่านที่สี่

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ ]

[ความชำนาญสกิลของคุณเพิ่มขึ้น ]

[ความสามารถของสกิลที่เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ทั้งหมดจะเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ ]

[ความชำนาญสกิล บีบอัดพลังเวทมนตร์ เพิ่มเป็นระดับ C-]

[ความชำนาญสกิล ควบคุมพลังเวทมนตร์ เพิ่มเป็นระดับ B]

[ความชำนาญสกิล เพิ่มพลังเวทมนตร์ เพิ่มเป็นระดับ C]

[ความชำนาญสกิล ผสานพลังเวทมนตร์ เพิ่มเป็นระดับ C]

[ความชำนาญสกิล ระเบิดพลังเวทมนตร์ เพิ่มเป็นระดับ D+]

[ความชำนาญสกิล ศาสตร์มืดปีศาจสวรรค์ เพิ่มเป็นระดับ 2 ดาว ]

การเพิ่มค่าความชำนาญสกิลที่เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์ทั้งหมดเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

‘ไม่ว่ายังไงฉันจะต้องลุยไปจนจบให้ได้ !!’

“นี่มันเยี่ยมกว่าที่คิดซะอีก”

ฮยอนอู เดินผ่านประตูไปยังด่านที่สีด้วยรอยยิ้มกว้าง

.....

ด่านที่สี่คือการทดสอบพื้นฐานของร่างกาย เป้าหมายของด่านที่สี่คือการต่อสู้กับชุดเกราะที่มีชีวิตสามชุด ฮยอนอู สามารถทำลายชุดเกราะเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายก่อนจะไปยังด่านที่ห้า

-คุณผ่านการทดสอบอย่างสมบูรณ์แบบ รางวัลจะถูกมอบให้ก่อนเข้าสู่ด่านที่ห้า

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ ]

[เลเวลอัพ ]

[พลังชีวิต และพลังเวทมนตร์ได้รับการฟื้นฟู ]

“171 แล้ว !!”

เขาเลเวลอัพในที่สุด

มันรวดเร็วจน ฮยอนอู ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้เล่นคนไหนในอารีน่า ที่จะสามารถเพิ่มระดับเลเวลจาก 170 มาเป็น 171 ได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน ... ยกเว้น ฮยอนอู

[ความชำนาญสกิลเพิ่มขึ้น ]

[ความชำนาญสกิลทางกายภาพทั้งหมดเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ ]

[ความชำนาญสกิล เสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย เพิ่มเป็นระดับ C+]

[ความชำนาญสกิล เลือดแลกเลือด เพิ่มเป็นระดับ B]

[ความชำนาญสกิล ปรมาจารย์การต่อสู้ เพิ่มเป็นระดับ B]

“ไม่ค่อยดีเท่าที่ควร ...”

เป็นเรื่องดีที่ค่าความชำนาญสกิลกายภาพของเขาเพิ่มขึ้น แต่ ฮยอนอู ไม่ได้มีคลาสอาชีพเป็นนักสู้ และไม่มีสกิลที่เกี่ยวข้องกับกายภาพมากนัก ดังนั้น ค่าความชำนาญสกิลที่เพิ่มขึ้นของเขาจึงมีเพียงไม่กี่สกิลเท่านั้น

‘แต่ก็ยังดีล่ะนะ’

ฮยอนอู ยิ้มอีกครั้งพร้อมกับก้าวสู่ชั้นต่อไป

.....

“ด่านที่เจ็ดแล้ว ... เขาจะเคลียร์ทุกด่านได้ในวันเดียวเลยหรือเปล่านะ ....” เซอร์เฟด เหลือบมองไปทาง เลอบรอน ก่อนจะพูด “เจ้าไม่กังวลเกี่ยวกับศิษย์ของเจ้าเลยเหรอ !?ตอนนี้เขากำลังมาเสียเวลาอยู่ในดันเจี้ยนของข้า ....”

เลอบรอน กำลังเพลิดเพลินอยู่กับคุกกี้ และเครื่องดื่มอย่างเงียบ ๆ ขณะที่เฝ้าดู ฮยอนอู ผ่านการทดสอบมาทีละด่าน “เขาทำได้ดีแล้ว !!ชารสชาติไม่เลว”

ถึงแม้ว่าสามด่านที่เหลือจะยากมากก็ตาม แต่มันไม่มีความหมายสำหรับศิษย์ของเขาแน่นอน “ทำไมเจ้าต้องกังวลด้วย มากินคุกกี้กับข้าดีกว่า”

เซอร์เฟด เหลือบมองไปยัง เลอบรอน อย่างไม่พอใจ ในอดีตเขาเป็นกังวลเกี่ยวกับศิษย์ของเขาอย่างมาก จนอยากจะพาตัวเองเข้าไปในด่านทดสอบ และสอนศิษย์ของเขาทีละขั้นอย่างช้า ๆ ด้วยซ้ำ

‘ศิษย์ข้า ...’

“เมสัน เจ้าเป็นยังไงบ้าง !?ข้าอยากเจอเจ้าจริง ๆ”

.....

-คุณผ่านการทดสอบอย่างสมบูรณ์ รางวัลจะถูกมอบให้ก่อนเข้าสู่ชั้นที่แปด

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ ]

[เลเวลอัพ ]

[พลังชีวิต และพลังเวทมนตร์ได้รับการฟื้นฟู ]

เมื่อเห็นหน้าต่างแจ้งเตือนการอัพระดับเลเวลอีกครั้ง ฮยอนอู ก็เปิดหน้าต่างค่าสถานะของตัวเองขึ้นมาทันที

[หน้าต่างสถานะ ]

[ชื่อตัวละคร : คัง ฮยอนอู ]

[เลเวล : 172 ]

[อาชีพ : อัศวินแห่งคิออน ]

[ฉายา : ศิษย์ของ เลอบรอน , นักรบที่ ข่าน ให้การยอมรับ , ดาวดวงใหม่ที่ เลอบรอน ให้การยอมรับ , คนแรกที่ได้เข้าสู่พระราชวัง , คนแรกที่ได้เข้าเฝ้าจักรพรรดิ , ชัยชนะ 100 ครั้ง ติดต่อกัน , โซโลเรดเดอร์ , นักล่ามังกรทะเลทราย , ผู้ครอบครองเหมืองแมงมุม , ผู้สังหารแวมไพร์วิสเคานท์ ]

[ค่าสถานะ : ความแข็งแรง : 350 (+550) , ความคล่องแคล่ว : 400 (+600) , ความอึด : 195 (+650) , พลังเวทมนตร์ : 180 (700) , จิตวิญญาณต่อสู้ : 197 (+300) ]

[แต้มสเตตัส : 5 ]

[คุณสมบัติธาตุ : ความมืด ]

‘ฉันเลเวล 172 แล้ว ตอนนี้ยังมีค่าประสบการณ์เหลืออยู่อีก 20% ด้วย’

รางวัลสำหรับด่านที่เจ็ดไม่มีอะไรพิเศษมากนัก มันเพียงแค่ให้ค่าประสบการณ์เป็นรางวัลเท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันเป็นสิ่งที่ ฮยอนอู ต้องการมากที่สุดเช่นกัน จากนั้นไม่นานเขาก็มาถึงด่านที่แปดของการทดสอบ

-ด่านที่แปด เป็นการทดสอบต่อสู้กับเผ่าพันธุ์ที่อาจเป็นภัยคุกคามต่อจักรวรรดิ

-ชนะคู่ต่อสู้ที่ถูกอัญเชิญออกมา

เมื่อสิ้นเสียงของระบบ ออร์คกล้ามใหญ่ที่มีความสูงกว่าสองเมตรก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า ฮยอนอู จากรูปลักษณ์ภายนอกมันทำให้ ฮยอนอู รู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก

“... !?”