บทที่ 10 ต่อรองราคา, คัมภีร์ทักษะเวทน้ำแข็ง

###

จากข้อมูลที่ได้รับ เฉาซิงทราบว่าตอนนี้มีคนตายไปแล้วไม่น้อย

ส่วนใหญ่ตายเพราะสภาพอากาศที่หนาวเย็น อีกส่วนหนึ่งตายเพราะถูกมอนสเตอร์ในป่าทำร้าย

สภาพแวดล้อมของมนุษย์โดยรวมตกอยู่ในความหวาดกลัวและไม่มั่นคง

ใน【ช่องสนทนาทั่วโลก】ยังมีผู้รอดชีวิตที่ค่อนข้างใจเย็นอยู่บ้าง และกำลังแชร์ประสบการณ์ของตนเอง

จางหวายหยุน: “พี่น้องทุกคน ต้องรีบสร้างกระท่อมผู้นำให้เสร็จก่อน เพราะหากไม่มีกระท่อมผู้นำจะปลดล็อกสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ ไม่ได้!”

เอ็ดสตาฟฟอร์ด: “ผมแนะนำให้ทุกคนรีบไปเก็บรวบรวมหินและไม้ใกล้ๆ บริเวณเขตแดน แล้วค่อยอัปเกรดกองไฟ”

หวังเซิง: “ถ้าเจอมอนสเตอร์ในป่า อย่าพยายามโจมตีมัน ให้รีบวิ่งกลับมาที่กองไฟ มอนสเตอร์จะไม่โจมตีคุณในรัศมีกองไฟ!”

...

เป็นอย่างที่เฉาซิงคาดไว้ ในจำนวนประชากรกว่า 7 พันล้านคน ย่อมมีคนที่ปรับตัวได้ดีอยู่บ้าง

แต่หากเปรียบเทียบกับเฉาซิง พวกเขาก็ยังช้ากว่า

พวกเขาไม่เพียงไม่ได้เล่นเกมนี้มาก่อนเหมือนเฉาซิง แต่ยังไม่มีพรสวรรค์ลับระดับ SSS อีกด้วย

ในเวลาเพียงสี่ชั่วโมง เฉาซิง ไม่เพียงสร้างกระท่อมผู้นำและกระท่อมชนขั้วโลก แต่ยังสร้างโรงงานตัดไม้, ตลาด, และอัปเกรดกองไฟเป็นระดับ 3 แล้ว

นอกจากนี้ หลังผ่านการต่อสู้สองครั้ง ทรัพยากรที่เฉาซิงมีอยู่ในมือก็เพิ่มขึ้นจนกลายเป็นระดับที่อุดมสมบูรณ์

เฉาซิง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงโพสต์ข้อความเสริมในช่องสนทนาทั่วโลก

เฉาซิง: “ตอนกลางคืน อุณหภูมิต่ำสุดอาจลดลงถึง -60℃ อย่าออกไปข้างนอกโดยไม่จำเป็น หากยังสร้างกระท่อมผู้นำไม่เสร็จ ให้ใช้แผ่นไม้และหินสร้างที่พักพิงง่ายๆ แทน เพื่อพอทนความหนาวของคืนแรกได้”

เฉาซิง กล่าวจบก็ปิดช่องสนทนาทั่วโลก

เขาไม่รู้ว่าจะมีคนเห็นข้อความของเขามากน้อยแค่ไหน

และไม่รู้ว่าจะมีใครนำวิธีของเขาไปใช้เพื่อทนผ่านคืนแรกได้หรือไม่

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ถือว่าได้เตือนด้วยความหวังดีแล้ว

จากนั้นเขาเปิด【ช่องสนทนาในเขต】ขึ้นมา

ตามที่ระบบอธิบาย เขตนี้มีขนาด 500 กิโลเมตร x 500 กิโลเมตร

บนจอแสดงผลขึ้นว่า

【ช่องสนทนาเขต 174】

【จำนวนคนออนไลน์: 38,224/40,173】

เฉาซิง เงียบไปครู่หนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าเพียงแค่วันแรก คนก็ตายไปแล้วไม่น้อย

ในเขตของเขาเพียงแห่งเดียวก็ตายไปเกือบสองพันคนแล้ว

จึงไม่ยากที่จะจินตนาการถึงอัตราการตายของผู้รอดชีวิตทั่วโลกว่ามีมากแค่ไหน

แต่เรื่องนี้ก็เลี่ยงไม่ได้ ในเกมเอาชีวิตรอดย่อมมีคนจำนวนมากถูกกำจัดออกไป

และตราบใดที่สามารถรอดผ่านวันแรกไปได้ หลังจากนั้นทุกคนจะปรับตัวได้ดีขึ้น อัตราการตายก็จะไม่สูงมาก

แน่นอนว่า เมื่อพ้นช่วงการป้องกันผู้เริ่มต้นไปแล้ว มอนสเตอร์ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกอาจจะเริ่มโจมตีค่ายเอง อัตราการตายก็อาจเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

ดังนั้นไม่เพียงแต่ผู้รอดชีวิตคนอื่น เฉาซิงเองก็ต้องใช้ช่วงการป้องกันผู้เริ่มต้นให้คุ้มค่าและเร่งพัฒนาเขตแดนของตนเอง

เมื่อเปิด【ช่องสนทนาในเขต】ขึ้น ข้อความจำนวนมากก็ถูกส่งเข้ามา

หวังเหวินเจี๋ย: “ทุกคน พวกเธอเป็นคนจากเซียงเจียงหรือเปล่า?”

กู้ปั๋วเหริน: “ฉันไม่ใช่คนเซียงเจียง แต่เป็นคนเมืองเซินกังที่อยู่ข้างๆ”

เฉียวผิงเวย: “ฉันเป็นคนเซียงเจียง”

พานเฟย: “ฉันก็เป็นคนเซียงเจียง”

หลังจากเห็นการสนทนาเหล่านี้ เฉาซิง ก็พยักหน้าเข้าใจ

การแบ่งเขตน่าจะสุ่มให้คนจากเมืองใกล้เคียงอยู่ด้วยกัน

ตอนนั้นเอง หวังเหวินเจี๋ย พูดต่อว่า “พี่น้องทั้งหลาย ฉันเจอปัญหาแล้ว น้องสาวของฉันเป็นลมหมดสติไปเพราะความหนาวเย็น ตอนนี้เธอมีไข้สูง ใครมียาลดไข้หรือยาปฏิชีวนะช่วยเธอที!”

ฉีเฉียง: “ครอบครัวฉันก็ป่วย พ่อแม่ของฉันล้มป่วยลงหมดแล้ว เหลือแค่ฉันกับน้องชาย ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะทำอย่างไรกันดี?”

ลู่จี้จง: “ลำบากแล้ว พรุ่งนี้ก็จะไม่มีอาหารพอ อีกทั้งยังไม่มีเสื้อผ้ากันหนาวอีก...”

ฟางหลง: “ฉันคือ ฟางหลง จากสมาคมซานอิง สมาชิกของสมาคมโปรดติดต่อฉันโดยเร็ว”

ในช่องสนทนานี้ หลายคนกำลังพูดถึงปัญหาที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ หวังจะได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่น

แน่นอนว่า ในเขตนี้ยังมีผู้รอดชีวิตบางส่วนที่เริ่มพัฒนาขึ้นแล้ว

เฉินเทียนหาว: “ฮ่าๆ พวกขี้ขลาดทั้งหลาย พวกแกก็อยู่แต่ใกล้กองไฟเถอะ ข้าเจอหีบสมบัติในหิมะแล้วยังได้ดาบเหล็กกับอาหารกองโตด้วย”

จี้เหวินหลง: “ฉันก็เปิดหีบสมบัติและได้ชุดพยาบาลมาหนึ่งชุด ใช้รักษาไข้และหวัด ใครอยากได้ก็เอาอาหารหรืออาวุธมาแลก!”

เฉิงเล่ย: “ขายเสื้อโค้ทกันหนาว ต้องการอาหาร จำนวนมาก!”

...

จากข้อความของคนเหล่านี้ก็พอจะเห็นได้ว่า ทุกคนขาดแคลนทรัพยากร

เฉาซิง ปิดช่องสนทนาในเขต ตอนนี้เขาต้องไปที่ตลาดเพื่อทำการแลกเปลี่ยนทรัพยากรบ้าง

เฉาซิง เปิด【ตลาด】ในสิ่งปลูกสร้างของเขตแดน

เมื่อเปิดขึ้น ก็เห็นข้อความการซื้อขายจำนวนมากปรากฏอยู่

【สินค้า: หิน *20】

【สินค้าที่ต้องการ: อาหาร *10 หรือชุดพยาบาล *1】

【ผู้ขาย: จ้าวเจียซิง】

(หมายเหตุจากผู้ขาย: ราคาต่อรองได้)

...

【สินค้า: หอกสนิม (สีขาว) *1】

【สินค้าที่ต้องการ: อาหาร *20】

【ผู้ขาย: ไม่ระบุชื่อ】

(หมายเหตุจากผู้ขาย: หอกเหล็ก ถึงแม้จะมีสนิมแต่ก็ยังดีกว่าอาวุธเริ่มต้นที่ระบบให้ ต้องการอาหาร! อาหาร!)

...

【สินค้า: หีบสมบัติทองสัมฤทธิ์ที่เปิดแล้ว *1】

【สินค้าที่ต้องการ: เสื้อผ้ากันหนาว】

【ผู้ขาย: หวังเหวิน】

(หมายเหตุจากผู้ขาย: แม้หีบจะเปิดไปแล้ว แต่สามารถสลายเป็นทองแดงซึ่งเป็นวัสดุที่หายาก เอาเสื้อผ้ากันหนาวมาให้ฉันหน่อย ฉันจะหนาวตายอยู่แล้ว!)

...

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เป็นวันแรกที่ทุกคนถูกส่งมายังโลกนี้

ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายแบบนี้ สิ่งที่ขาดแคลนมากที่สุดย่อมเป็นอาหาร เสื้อผ้ากันหนาว และยา

ทุกคนจึงใช้ทรัพยากรที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเพื่อแลกเปลี่ยน

เฉาซิง มีชุดพยาบาลเพียงหนึ่งชุด และเสื้อผ้ากันหนาวก็ขาดแคลน

ดังนั้นแน่นอนว่าเขาไม่สามารถนำของเหล่านี้ออกมาแลกเปลี่ยนได้

เขาจึงยังคงเลื่อนดูต่อไป เพื่อดูว่ามีของที่เขาต้องการหรือไม่

ในขณะนั้นเอง เขาเห็นข้อความการขายหนึ่งรายการ

【สินค้า: คัมภีร์ทักษะเกราะเวทน้ำแข็ง (สีขาว) *1】

【สินค้าที่ต้องการ: อาหาร *50 หรือชุดพยาบาล *5】

【ผู้ขาย: ไมล์เล่อเซ่อ】

(หมายเหตุจากผู้ขาย: คัมภีร์ทักษะสำหรับนักเวทน้ำแข็งช่วงต้น สามารถต่อรองได้ สนใจรีบซื้อ!)

เฉาซิง มีประกายในตา

ไม่นึกว่าจะเป็น【เกราะเวทน้ำแข็ง】ของนักเวทน้ำแข็ง!

ทักษะนี้สามารถเพิ่มค่าพลังเกราะตามระดับจิตวิญญาณของผู้ใช้ มีผลนาน 20 วินาที แต่ใช้พลังงานมาก

สำหรับนักเวทน้ำแข็งทั่วไป อาจจะเป็นทักษะที่ไม่ค่อยมีประโยชน์นัก แต่สำหรับเฉาซิง นี่คือทักษะเทพ!

เพราะทักษะนี้สามารถประสานกับพรสวรรค์ของเขา ทำให้กลายเป็นทักษะที่เพิ่มค่าพลังเกราะได้ถาวร

นอกจากนี้ ยังสามารถใช้ร่วมกับ【เกล็ดป้องกัน】ของอีเลนาได้ ทำให้ค่าพลังป้องกันของเฉาซิง สูงจนถึงระดับที่น่ากลัว!

ในชั่วขณะนั้น เฉาซิงเกือบอยากจะซื้อคัมภีร์ทักษะนี้ทันที

แต่ชัดเจนว่าผู้ขายคนนี้กำลังตั้งราคาสูงเกินไป ตั้งราคาถึง 50 หน่วยอาหาร

แต่ก็ยังดีที่ผู้ขายบอกว่าสามารถต่อรองได้ แสดงว่ายังมีที่ว่างให้พูดคุยได้

ดังนั้น เฉาซิงจึงเปิดหน้าต่างสนทนาส่วนตัวกับผู้ขายคนนั้น

เฉาซิง: “อาหาร 10 หน่วยแลกคัมภีร์ทักษะเกราะเวทน้ำแข็ง”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ไมล์เล่อเซ่อ ส่งสัญลักษณ์แสดงความไม่พอใจมา

ไมล์เล่อเซ่อ: “ให้ต่อรองราคา ไม่ใช่ให้กดราคา 10 หน่วยอาหารจะแลกคัมภีร์ทักษะ? ทำไมไม่ไปปล้นเอาล่ะ?”

“ไป ไป ไป เล่นไกล ๆ ไป!”

เฉาซิง ตอบกลับ: “ฉันรู้ว่านายรีบ แต่ใจเย็นก่อน ถ้าฉันบอกว่าสิ่งที่ฉันเสนอไม่ใช่อาหารธรรมดา แต่เป็นเนื้อสัตว์ล่ะ?”

ไมล์เล่อเซ่อ: “เนื้อ? นายหาเนื้อได้เร็วขนาดนี้เลย?”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายแสดงความประหลาดใจอย่างมาก

เฉาซิง รู้ว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อ เพราะในสถานการณ์ปัจจุบัน เนื้อสัตว์หาได้จากมอนสเตอร์เท่านั้น

แน่นอนว่าในวันแรกนี้ ไม่มีใครสามารถเอาชนะมอนสเตอร์ได้

เฉาซิง ส่งข้อมูลสินค้าให้ดูทางหน้าต่างสนทนาส่วนตัว แต่เขาส่งข้อมูลเนื้องู

เมื่อถึงจุดนี้ ไมล์เล่อเซ่อ ก็เชื่อว่าเฉาซิง มีเนื้อจริง ๆ

“เป็นไปได้เหรอพี่ชาย! นายหาเนื้องูมาได้จริง ๆ”

เฉาซิง ถามทันที: “ว่าไง ขายไหม?”

ไมล์เล่อเซ่อ: “ขายแน่นอน แต่ที่นายให้นี่น้อยไปไหม อย่างน้อยก็ 40 หน่วยอาหาร หรือ 8 ชิ้นเนื้องู ไม่งั้นไม่คุย!”

เฉาซิง พูดว่า: “นายคิดอะไรอยู่? 8 ชิ้นเนื้องู ฉันยังไม่มีมากขนาดนั้น สูงสุดได้แค่ 3 ชิ้นเท่านั้น”

ไมล์เล่อเซ่อ ยืนกรานว่าอย่างน้อยต้องไม่ต่ำกว่า 6 ชิ้นเนื้องู

เฉาซิง ตอบทันที: “งั้นไม่เอาแล้ว นายเก็บไว้เองเถอะ”

“เวทเกราะน้ำแข็งเป็นแค่ทักษะช่วงต้นเท่านั้น อัตราการดรอปก็ไม่ได้ต่ำมากนัก หลังจากพรุ่งนี้ นายอยากจะเอาไปแลกอาหารก็อาจจะไม่มีใครเอาด้วยซ้ำ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อีกฝ่ายก็มีท่าทีลังเล

ไมล์เล่อเซ่อ ถามด้วยความสงสัย: “นายพูดจริงเหรอ?”