4

บทที่ 4

บริเวณโรงประมูลที่เต็มไปด้วยผู้คน ขณะนี้สายตาของทุกคนต่างมองไปยังจุด ๆ เดียวกันอย่างกะทันหัน

“ดูนั่นดิ !! สงสัยเขาจะบ้าไปแล้วแน่ ๆ !!”

“ชู่ววว !! เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก !!”

“นี่เขายังไม่โลกวายอยู่ที่โรงประมูลอีกเหรอ !?”

แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของผู้เล่นคนนั้นจะค่อนข้างดูดี แต่ท่าทีของเขาแตกต่างจากคนปกติไปไกลพอสมควร

“นี่มันอะไรกันวะเนี่ย !!” คนบ้าที่ทุกคนกำลังมองดูอยู่ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือ ฮยอนอู ที่อยู่สภาพที่อารมณ์เสียอย่างมาก มันเป็นเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วที่เขาพลาดการประมูลไอเทมที่เขาต้องการ

ความจริงแล้ววัตถุดิบที่เขาต้องการไม่ใช่ของพิเศษอะไรเลย และมันแทบจะเป็นวัตถุดิบที่สามารถหาซื้อได้ทั่ว ๆ ไปด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็น หญ้า , รากไม้ หรือยางไม้ อย่างไรก็ตาม วัตถุดิบเหล่านี้คือสิ่งที่ ฮยอนอู ต้องการนำมาผสมเป็น น้ำยาเพิ่มค่าประสบการณ์ ( Rapid Growth Elixir ) ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขาอย่างมากในตอนนี้

แต่ทว่าปัญหาที่เขากำลังเผชิญอยู่ก็คือ ด้วยเหตุผลบางอย่าง วัตถุดิบที่เขาต้องการทั้งหมดกำลังถูกกว้านซื้อด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ และมันไม่ใช่เพียงแค่วัตถุดิบหนึ่งหรือสองชิ้น แต่มันถูกซื้อไปเป็นจำนวนหลายสิบชิ้นในแต่ละครั้ง

“ฉันต้องซื้อมันให้ได้ !!” ฮยอนอู กัดฟันแน่นด้วยความหงุดหงิด

.....

30 นาที ต่อมา ...

“เฮ้ย !! นายซื้อมันไปเหรอ !?”

“เปล่า !! ฉันยังกดซื้อไม่ทันเลย ไม่รู้มีไอ้บ้าที่ไหนมากวาดวัตถุดิบทั้งหมดนั่นไป”

“บ้าไปแล้ว !! ดูความเร็วนั่นดิ มันหายไปต่อหน้าต่อตาฉันด้วยซ้ำ !!”

“พวกนั้นบ้ากันไปหมดแล้ว ความเร็วขนาดนี้มันเร็วเกินกว่าการทำลายล้างของระเบิดนิวเคลียร์ด้วยซ้ำ คนปกติจะสามารถซื้อของได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง !?”

เสียงโวยวายดังขึ้นจากทุกทิศทาง เช่นเดียวกัน ฮยอนอู นี่คือเหล่าผู้คนที่ไม่สามารถซื้อวัตถุดิบที่ต้องการได้

“หึ !! ไอ้พวกบัดซบ ....” ฮยอนอู กัดฟันแน่น เป็นเพราะความผิดพลาดที่เกิดขึ้นหลายครั้งจากการซื้อวัตถุดิบ มันทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขากดซื้อวัตถุดิบทั้งหมดที่ต้องการอย่างบ้าคลั่ง นั่นเป็นผลให้ตอนนี้คลังเก็บของส่วนตัวของเขามากกว่าครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยวัตถุดิบจำนวนมาก

[ รากต้นโอ๊ค ] – 2344 ราก

[ ยางไม้โบราณ ] – 488 ขวด

[ ขนกระต่ายแดง ] – 1832 เส้น

[ น้ำค้างยามเช้า ] – 3212 หยด

ฮยอนอู ใช้เงิน 50 ทอง ไปกับการซื้อไอเทมวัตถุดิบจำนวนมาก แต่ทว่าปัญหาที่เขาพบในเวลานี้ก็คือ มีวัตถุดิบอีกหลายชนิดที่เขาไม่สามารถซื้อมาได้

“ฉันต้องทำยังไงทีนี้ !? ฉันคงต้องออกไปหามันด้วยตัวเองใช่ไหม !?”

.....

ชายคนหนึ่งพยายามปีนไปบนกิ่งไม้เล็ก ๆ ที่อยู่สูงขึ้นไปจากพื้นราวสี่เมตรด้วยความระมัดระวัง เขาพยายามจะเด็ดใบอ่อนที่ปลายยอดของกิ่ง

“อีกนิด !! อีกนิดเดียววว ....”

กร๊อบบบบ !!

ชายคนนั้นร่วงลงมาจากต้นไม้ที่สูงกว่าสี่เมตร

“อึก ... เอวฉัน !!”

เขาตกลงมาจากต้นไม้ แต่ในมือของ ฮยอนอู ยังมีใบไม้ที่ได้มาจากปลายกิ่งของต้นอามีร่าติดมาด้วย นี่ไม่เหมือนกับใบไม้ทั่ว ๆ ไป แต่คือใบไม้ที่มีพลังเวทมนตร์ และถือเป็นส่วนประกอบชั้นยอดสำหรับการปรุงยา

[ ใบอ่อนของต้นอามีร่า ] – 10 ใบ

“ฉันขาดวัตถุดิบอีกแค่อย่างเดียว ...”

ใบหน้าของ ฮยอนอู เต็มไปด้วยความพอใจขณะที่เขามองดูวัตถุดิบในคลังเก็บของส่วนตัวของเขา เขารีบก้าวออกไปเพื่อตามหาวัตถุดิบอย่างสุดท้ายที่ขาดอยู่ทันที

.....

“เฮ้อ !! ลองดูเจ้าหมอนั่นดิ เขาคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ”

“ฉันคิดว่าเขาคงไม่เคยเข้ามาเล่นในอารีน่ามาก่อนแน่”

“นายคิดว่าเจ้าหมอนั่นแค่ออกมาหยั่งเชิงดูหรือเปล่า !!?”

นี่เป็นคำพูดจากคนที่เห็น ฮยอนอู เดินทางออกจากประตูทางตะวันออกของอัสลาน ด้านนอกประตูทางตะวันออกของอัสลานเป็นสถานที่อันดับสิบที่ได้รับการโหวตจากผู้เล่นว่า มันเป็นสถานที่ที่ไม่เหมาะสำหรับการเก็บเลเวลสำหรับมือใหม่ เพราะมันยากเกินกว่าที่มือใหม่จะต่อสู้ด้วยตัวเองได้ และนั่นคือสถานที่ที่ ฮยอนอู กำลังมุ่งหน้าไปในเวลานี้

“จะพูดอะไรก็พูดกันไปเถอะ ฉันแค่ต้องทำในสิ่งที่ต้องทำแค่นั้น”

ฮยอนอู ไม่ได้ให้ความสนใจต่อคำนินทาต่าง ๆ รอบตัว ท้ายที่สุดแล้วไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่ และมันจะดีกว่าที่จะไม่สนใจกับคนที่เข้าใจเป้าหมายของตนเอง

......

ฮยอนอู เดินทางมาจนถึงทางเข้าของดันเจี้ยน ( Dungeon ) ที่เป็นจุดหมายของเขาได้อย่างราบรื่น แต่ทว่าเมื่อมาถึงที่นี่เขาก็ต้องพบกับความเป็นจริงที่โหดร้าย เพราะตอนนี้มีกลุ่มคนบางกลุ่มเข้ามาควบคุมดันเจี้ยนแห่งนี้ ซึ่งพวกเขาเป็นคนของกิลด์กะโหลกดำ ( Black Skull Guild )

ฮยอนอู ต้องพยายามอย่างหนักต่อความอดทนที่กำลังจะหมดของเขา เขาคิดว่าเขาจะสามารถผ่านเข้าไปและกลับออกมาได้อย่างเรียบง่าย แต่แล้วคนพวกนี้ก็ไม่ได้ปล่อยให้ความฝันของเขากลายเป็นจริงอย่างง่ายดาย

“ฉันแค่ต้องการเข้าไปเก็บวัตถุดิบนิดเดียว ... ให้ฉันเข้าไปเถอะ”

ฮยอนอู พยายามระงับความโกรธขณะที่เขาขอร้องสมาชิกกิลด์กะโหลกดำ “หลีกทางไปตอนที่ฉันยังพูดดี ๆ ดีกว่า”

“เฮ้อ !! ไอ้มือใหม่ ฉันจะอดทนกับแกสักครั้ง ไปจากที่นี่ซะ” สมาชิกกิลด์กะโหลกดำพูดพร้อมกับโบกมือไล่ ฮยอนอู ราวกับไล่สุนัขตัวหนึ่ง

“หลบไป ฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับแกหรอกนะ !!” ฮยอนอู ไม่แยแสท่าทีของคนคนนั้น เขายังคงยืนกรานให้อีกฝ่ายหลีกทางให้กับเขา

“ต้องให้พูดอีกครั้งเหรอวะ !? ดันเจี้ยนนี่เป็นของกิลด์กะโหลกดำของเรา !! นี่ไม่ใช่ที่ที่มือใหม่อย่างแกจะเข้าไปได้ตามที่ต้องการ !!”

คำพูดนี้ทำให้ความหงุดหงิดของ ฮยอนอู เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด และมันได้กลายเป็นความโกรธที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ตลอดเวลา “ไอ้สารเลวนี่ ... ไม่เห็นรึไงวะว่าคนกำลังรีบอยู่ !?”

ในสถานการณ์เช่นนี้ เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับ ฮยอนอู ที่จะระบายความโกรธของเขาออกมา และมันเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้อารีน่าคงความนิยมไว้บนจุดสูงสุดได้มาจนถึงปัจจุบัน นั่นคือการท้าดวล !!

“วันนี้ไม่แกก็ฉันต้องตายกันไปข้าง !!”

“มือใหม่งั้นเหรอ !? งั้นมาดวลลบตัวละครกันเอาไหม !? ไม่ใช่ว่าสมาชิกกิลด์กะโหลกดำจะปอดแหกจนไม่กล้ารับคำท้าดวลหรอกจริงไหม !?”

ปาร์ค จุนอู สมาชิกกิลด์กะโหลกดำมีความกังวลเล็ก ๆ ในใจ เขาคิดว่า ฮยอนอู อาจเป็นผู้เล่นเก่าที่สร้างตัวละครใหม่ขึ้นมาเพื่อแกล้งทำตัวเป็นแกะน้อยล่อเสือ แต่เมื่อเขากวาดตามองไปยังตัวละครของ ฮยอนอู เขาก็ต้องส่ายศีรษะสลัดความคิดนี้ทิ้งไปทันที คนเช่นนี้ไม่มีทางเป็นนักล่าในคราบลูกแกะได้แน่นอน

“เอาสิวะ !! การสั่งสอนมือใหม่ไร้น้ำยาแบบแกเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าการเคี้ยวหมากฝรั่งซะอีก”

“งั้นก็รับคำท้าซะ ฉันกำลังรีบ !!”

[ ผู้เล่น XXXXX ส่งคำท้าดวลแล้ว ]

ทันใดนั้น หน้าจอหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ปาร์ค จุนอู บนหน้าจอนี้จะแสดงชื่อของฝ่ายตรงข้ามด้วยตัวอักษรแบบสุ่มแทนที่จะเป็นการแสดงชื่อ คัง ฮยอนอู โดยตรง เพราะในอารีน่าหากไม่ได้เพิ่มชื่อของอีกฝ่ายเป็นเพื่อน หรือเป็นสมาชิกกิลด์เดียวกันแล้ว มันจะไม่สามารถดูชื่อของอีกฝ่ายได้ ในอารีน่าสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกของตัวละครได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนชื่อได้ ดังนั้น ชื่อของแต่ละคนจึงถือเป็นความลับขั้นสุดยอดก็ว่าได้

[ คุณต้องการรับคำท้าดวลหรือไม่ ]

“ฉันยอมรับ !! มือใหม่ไร้น้ำยาแบบแกคงจะชอบการปรับแต่งตัวละครมากใช่ไหม วันนี้ฉันจะให้โอกาสแกได้กลับไปปรับแต่งตัวละครอีกครั้ง”

ทันใดนั้น ครึ่งวงกลมก็วาดขึ้นมาจากพื้นเป็นโดมที่มีรัศมีห้าเมตรก็ปรากฏขึ้นปกคลุม ฮยอนอู และ ปาร์ค จุนอู เอาไว้

“นี่คือคำสั่งเสียของแกใช่ไหม !?”

[ ผู้เล่น XXXXX ได้ตั้งกฎในการดวล ]

[ กฎการดวลก็คือ ผู้ชนะได้ทุกอย่าง และ ผู้แพ้ลบตัวละคร ]

ผู้ชนะได้ทุกอย่าง คือการเดิมพันที่ฝ่ายชนะจะได้รับไอเทมทั้งหมดของฝ่ายแพ้ ขณะเดียวกัน ฝ่ายแพ้จะต้องลบตัวละคร ซึ่งตัวละครของฝ่ายที่แพ้จะถูกลบทันทีที่การดวลถูกตัดสิน อีกนัยหนึ่งก็คือ ฮยอนอู ได้เดิมพันลบตัวละคร ซึ่งมันเป็นความเสี่ยงครั้งใหญ่ในการสูญเสียตัวละคร และไอเทมทั้งหมดที่เขามี

ในอารีน่า การเดิมพันลบตัวละคร เป็นสิ่งที่พิเศษมาก มันเป็นสิ่งที่มีอยู่แต่ก็เหมือนไม่มีอยู่ในเวลาเดียวกัน ท้ายที่สุดแล้วจะมีสักกี่คนที่กล้าเอาตัวละครที่ตัวเองพยายามปลุกปั้นมาอย่างยากลำบากมาเดิมพัน แต่ทว่าในเวลานี้ ฮยอนอู ได้เสนอการเดิมพันลบตัวละครต่อ ปาร์ค จุนอู มันสามารถบอกได้ว่าเขามีความกล้าหาญอย่างแท้จริง

[ คุณต้องการยอมรับหรือไม่ ]

หน้าต่างแจ้งเตือนปรากฏขึ้นต่อหน้า ปาร์ค จุนอู

[ ตกลง ]

ปารูค จุนอู ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แม้ว่าเลเวลของเขาจะไม่สูงมากนักก็ตาม แต่เขาจะพ่ายแพ้ให้กับมือใหม่เลเวล 1 ได้ยังไง !?

“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าแกจะปากดีได้อีกนานสักแค่ไหน !? ฉันคิดว่าสัก 30 วิ คงจะพอ ฉันจะปิดปากแกใน 30 วิ”

การประกาศกร้าวของ ฮยอนอู เพียงพอที่จะทำให้ ปาร์ค จุนอู ปิดปากเงียบอย่างกะทันหัน

[ การต่อสู้จะกำลังจะเริ่มขึ้นใน ]

[ 5 ... 4 ... 3 ... 2 ... 1 ]

[ การประลองเริ่มได้ ]