ตอนที่ 310: ประตูซานเจียว ในที่สุดก็ทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณ!

กระแสพายุหมุนสีขาวนวลกำลังแทรกซึมเข้าไปในรอยแยกนั้น ดูไปแล้วช่างเหมือนกับประตูจริง

นี่คือจุดตันเถียนล่าง ประตูวังม่วงเหรอ?

ดูท่าว่า ประตูบานแรกในบรรดาประตูซานเจียวอย่างประตูวังม่วงจะถูกเขาพุ่งชนจนเปิดออกแล้ว

หวงเต้าหลินเคยบอกไว้ว่า ในบรรดาประตูใหญ่ทั้งสาม ประตูวังม่วงบานแรกนี้คือบานที่เปิดได้ง่ายที่สุด

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง

ถึงจะเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็นับว่าไม่มีความท้าทายอะไรมากนัก

ทันทีที่ประตูวังม่วงเปิดออก สติย่อมสามารถเข้าสู่สภาวะสำรวจภายในได้

ในตอนนี้ เขาสามารถสำรวจภายในได้ ซึ่งเป็นหลักฐานว่าประตูวังม่วงได้เปิดออกแล้ว

กำแพงที่เคยอุดตันหรือจะเรียกว่าประตูวังม่วงก็ได้ ตอนนี้เมื่อถูกพลังงานพุ่งเข้าใส่ จึงตกอยู่ในสภาพที่แง้มเปิดไว้เพียงเล็กน้อย

เฉินหยางรีบรวบรวมพลังงาน เพิ่มแรงกระแทกเข้าไปทันที

"ปัง..."

จากการพุ่งชนซ้ำ ประตูวังม่วงก็ค่อยเปิดออกกว้างขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือปากถ้ำที่มืดมิดและลึกล้ำ

พลังงานต่างพากันพรั่งพรูเข้าไปในปากถ้ำนั้นอย่างรวดเร็ว

เฉินหยางลองส่งสติเข้าไปข้างใน แต่กลับเห็นเพียงความมืดมิดที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

นี่คือโลกแห่งจุดตันเถียนล่างเหรอ?

ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวผุดขึ้นมาในใจ ท่ามกลางความมืดมิดดูราวกับซุกซ่อนความน่าสะพรึงกลัวบางอย่างไว้ จนสติไม่กล้าล่วงล้ำเข้าไปลึกกว่านี้

พลังงานที่ปล่อยออกมาจากแก่นพลังเทียม หลงเหลืออยู่เพียงสองส่วนโดยประมาณ

พลังงานทั้งหมดพุ่งเข้าสู่ภายในวังม่วง เปลี่ยนสภาพเป็นพลังกายที่บริสุทธิ์เพื่อจัดเก็บไว้

เฉินหยางกวาดสายตามองไปรอบข้าง ในไม่ช้าเขาก็ค้นพบประกายแสงบางอย่างที่อยู่ด้านบนของวังม่วง

นั่นคือทางเชื่อมฟ้าดิน

ท่ามกลางความมืดมิด แสงวิเศษเส้นนี้ช่างสะดุดตายิ่งนัก มันคือรอยแยกเล็กที่มีแสงสว่างลอดออกมาจากด้านหลัง

หวงเต้าหลินเคยอธิบายเรื่องนี้ไว้แล้ว เฉินหยางจึงรู้ทันทีว่านั่นคือตำแหน่งของทางเชื่อมฟ้าดิน

ร่างกายมนุษย์มีจุดตันเถียนอยู่สามแห่ง คือ จุดตันเถียนบนจิตวิญญาณ จุดตันเถียนกลางทะเลลมปราณและจุดตันเถียนล่างวังม่วง

ด้านบนใช้เก็บพลังจิต ตรงกลางใช้เก็บลมปราณแท้จริง ด้านล่างใช้เก็บพลังกาย

ระหว่างจุดทั้งสามมีเส้นทางที่เชื่อมถึงกัน ผู้ที่มีตบะแก่กล้าสามารถใช้เส้นทางนี้เพื่อให้พลังงานทั้งสามชนิดเปลี่ยนสถานะกลับไปกลับมาได้

ซึ่งคือการเปลี่ยนพลังกายเป็นลมปราณ เปลี่ยนลมปราณเป็นพลังจิตนั่นเอง!

นี่คือข้อดีของการมีคนคอยชี้แนะ เพราะจะช่วยให้ไม่ต้องเสียเวลาลองผิดลองถูก

หากไม่มีคนช่วยบอกข้อมูล เฉินหยางในตอนนี้คงจะตกอยู่ในสภาวะมืดแปดด้าน แยกแยะทิศทางไม่ออก ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไป

"เริ่มเลย!"

พลังกายภายในวังม่วงเคลื่อนไหวตามเจตจำนง เปลี่ยนเป็นพลังงานเลือดลมที่บริสุทธิ์เพื่อพุ่งเข้ากระแทกทางเชื่อมฟ้าดินทันที

ที่จุดเชื่อมต่อระหว่างทางเชื่อมฟ้าดินและวังม่วง ดูราวกับมีเยื่อบางที่หนาเตอะปกคลุมไว้

หลังจากลองเชิงไปหนึ่งครั้ง เฉินหยางรวบรวมพลังงาน เปิดฉากจู่โจมอย่างรุนแรง

เพียงชั่วอึดใจ พันธนาการก็ถูกทำลายลง

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งลงมาจากทางเชื่อมฟ้าดินทันที ช่วยขับไล่ความมืดในตันเถียนวังม่วงจนสว่างไสว

รอบข้างเต็มไปด้วยไอปราณที่พัดวน มีหมอกบางบางแผ่กระจาย ดูราวกับอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ

ทางเชื่อมฟ้าดินเปรียบเสมือนหยกขาวที่ทอดข้ามผ่านท้องฟ้า ในสภาวะแห่งสติ มันมีความกว้างถึงสามสี่เมตร ประดุจถนนสายใหญ่ที่ทอดยาวออกไปไกลโดยไม่รู้จุดหมาย

ถึงแม้จุดเชื่อมต่อกับจุดตันเถียนล่างจะเปิดออกแล้ว แต่หนทางข้างหน้าไม่ใช่ทางที่ราบรื่น บนเส้นทางสู่จุดตันเถียนกลางยังคงมีด่านอีกหลายด่านรอให้เฉินหยางฝ่าฟันไปให้ได้

เฉินหยางยังไม่ทันจะดีใจนาน พลังงานเลือดลมที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าก็ถูกขัดขวางไว้อีกครั้ง

ในตอนนี้ เฉินหยางเริ่มมีความชำนาญแล้ว เขาจึงรวบรวมพลังงาน พุ่งทะลวงไปข้างหน้าอย่างไร้ความลังเล

หลังจากฝ่าฟันมาได้ระยะหนึ่ง กำแพงสูงใหญ่บานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา

เส้นทางข้างหน้าถูกปิดตายสนิทจนไม่อาจขยับต่อไปได้แม้แต่น้อย

นั่นคือประตูทะเลลมปราณ!

มาถึงจุดตันเถียนกลางแล้ว

พลังงานที่ได้จากแก่นพลังเทียม ตอนนี้ถูกใช้ไปจนเกือบจะหมดสิ้น

เมื่อเฉินหยางฝึกวิชาฝึกกายประสานลมปราณสำนักเอ๋อเหมยจนถึงท่าที่สิบห้า พลังงานเลือดลมในร่างกายก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมา

พลังงานเลือดลมเหล่านี้พรั่งพรูมาจากทุกส่วนของร่างกาย ไปรวมตัวกันที่จุดตันเถียนล่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไหลผ่านทางเชื่อมฟ้าดิน พุ่งเข้าสู่จุดตันเถียนกลางอย่างบ้าคลั่ง

เขารวบรวมกำลังพลจนพร้อมสรรพ เฉินหยางไม่พูดพล่ามทำเพลง เปิดฉากลงมือทันที

พลังงานเลือดลมรวมตัวเป็นหนึ่งเดียว พุ่งเข้าจู่โจมประตูทะเลลมปราณเบื้องหน้าอย่างรุนแรง

"ตูม!"

แรงกระแทกที่มหาศาล ทำเอาเฉินหยางรู้สึกจุกจนอยากจะกระอักเลือดออกมา

ความเจ็บปวดที่ไร้รูปลักษณ์แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทุกเซลล์ในร่างกายต่างพากันสั่นสะท้าน

พุ่งเข้าใส่ พุ่งเข้าใส่ พุ่งเข้าใส่!

บุกเข้าไป บุกเข้าไป บุกเข้าไป!

กำแพงเริ่มสั่นคลอน ปรากฏรอยร้าวเส้นเล็กขึ้นที่กึ่งกลาง

แต่การสูญเสียพลังเลือดลมก็เห็นผลชัดเจนเช่นกัน หลังจากจู่โจมอย่างหนักหน่วงไปหลายครั้ง พลังงานก็เริ่มเหือดแห้งลงอีกรอบ

เฉินหยางเริ่มสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่คืบคลานเข้ามา

นั่นเป็นผลมาจากการสูญเสียพลังเลือดลมในร่างกายไปมากเกินพิกัด

ในตอนนี้ จำเป็นต้องพึ่งพาโอสถแล้ว

หากไร้ซึ่งธาตุยามาช่วยเสริมทัพ ลำพังเพียงการใช้พลังเลือดลมของตนเองเข้าแลก เกรงว่าเพียงไม่กี่รอบร่างกายคงถูกสูบจนเหือดแห้งแน่นอน

เฉินหยางเองก็ดื้อรั้นไม่เบา เขาหยิบทั้งยาเม็ดบำรุงจิต ยาเม็ดเสริมกำลังและโลหิตสกัดที่เตรียมไว้ โยนเข้าปากไปพร้อมกันทีเดียว

ในสถานการณ์คับขัน เขาไม่สนใจแล้วว่าปริมาณจะมากน้อยเพียงใด

พลังงานมหาศาลพรั่งพรูออกมาจากท้อง ช่วยฟื้นฟูการสูญเสียพลังเลือดลมและพลังจิตของเฉินหยางได้อย่างรวดเร็ว

เฉินหยางรีบเข้าสู่การฝึกท่าที่สิบหกทันที พลังงานเหล่านั้นถูกกำราบได้อย่างรวดเร็ว เคลื่อนที่ตามเจตจำนงผ่านเส้นชีพจรไปรวมกันที่วังม่วง ก่อนจะไหลผ่านทางเชื่อมฟ้าดินมุ่งหน้าไปยังประตูทะเลลมปราณอย่างรวดเร็ว

"ตูม..."

"ตูม..."

……

...

หลังจากระดมกระแทกใส่หลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดประตูทะเลลมปราณก็เปิดออก พลังเลือดลมที่บ้าคลั่งจึงพุ่งทะลักเข้าไปด้านในทันที

เฉินหยางถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด

สติของเขาพลันล่วงล้ำเข้าไปตามกัน

ประกายแสงจางจากทางเชื่อมฟ้าดินสาดส่องเข้าสู่ทะเลลมปราณ ภายในนั้นดูค่อนข้างมืดสลัวแต่ยังพอมองเห็นภาพรวมได้บ้าง

รอบด้านเต็มไปด้วยกระแสลมที่พัดวน ทอดยาวไปไร้จุดสิ้นสุด

พลังงานเลือดลมเมื่อเข้ามาถึงที่นี่ ก็เปลี่ยนสภาพอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพลังงานที่ถูกเรียกว่าลมปราณแท้จริง

สัมผัสแห่งลมปราณ

เฉินหยางเริ่มรับรู้ถึงสัมผัสแห่งลมปราณได้ในไม่ช้า ราวกับว่าภายในร่างกายมีพลังงานที่แข็งแกร่ง ซึ่งเขาสามารถควบคุมได้ดั่งใจนึก

ประตูบานที่สอง ประตูทะเลลมปราณ ก็นับว่าจัดการได้สำเร็จแล้ว

พลังงานถูกใช้ไปจนเกือบจะหมดสิ้นอีกครั้ง

เฉินหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาค้นพบทางออกที่มุ่งหน้าสู่จุดตันเถียนบนได้อย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับจุดตันเถียนล่าง ทางออกของเส้นทางนี้อยู่บริเวณด้านบนของทะเลลมปราณ ซึ่งสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ทานยาเพิ่ม บุกเข้าไปต่อ!

เฉินหยางสูดลมหายใจเข้าลึก จัดการทานยาชุดสามอย่างเหมือนเดิม

เขาพุ่งผ่านทางเชื่อมฟ้าดิน มุ่งหน้าตรงไปยังจุดตันเถียนบนทันที

ระยะทางจากจุดตันเถียนกลางถึงจุดตันเถียนบน ในความรู้สึกของเฉินหยาง เกรงว่ายาวไกลนับพันเมตร

ทุกสามเมตรมีด่าน ทุกห้าเมตรมีสิ่งกีดขวาง ซึ่งผลาญพลังงานไปมหาศาลอย่างยิ่ง

เฉินหยางต้องทานยาไปหลายรอบ ถึงสามารถเปิดเส้นทางนี้จนทะลุปรุโปร่งและมาหยุดอยู่ต่อหน้าประตูจิตวิญญาณได้สำเร็จ

ประตูจิตวิญญาณแห่งนี้ จำเป็นต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด

ภายในนี้คือที่เก็บกักพลังจิต หากเกิดความผิดพลาดเพียงนิด ย่อมส่งผลกระทบถึงสมองได้

หากลงแรงหนักเกินไป ไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นคนปัญญาอ่อนหรือเสียสติไปเลยก็ได้

เฉินหยางจึงลองหยั่งเชิงกระแทกดูก่อน

"ปัง!"

เพียงแค่การปะทะเล็กน้อย เขากลับรู้สึกเหมือนถูกไม้ฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง เฉินหยางรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนเกือบวูบไป

มันคือความรู้สึกราวกับถูกลอบโจมตีทางจิตเข้าให้

"ให้ตายเถอะ น่ากลัวขนาดนี้เชียว?"

สมองเริ่มอื้ออึงไปหมด ในหูมีแต่เสียงก้องกังวาน

ราวกับเนื้อสมองกำลังจะแตกกระจาย

เฉินหยางเริ่มขมวดคิ้วแน่น

หวงเต้าหลินเคยเตือนเขาไว้แล้วว่า ประตูจิตวิญญาณที่จุดตันเถียนบนนั้นคือบานที่เปิดยากที่สุด

จะบุ่มบ่ามบุกตะลุยเหมือนที่ผ่านมาไม่ได้ เพราะมันจะทำลายจิตวิญญาณ สร้างความเสียหายที่ไม่อาจแก้ไขได้

แต่หากลงแรงเบาเกินไป ย่อมไม่มีทางเปิดประตูบานนี้ได้สำเร็จ

ระดับความพอดีนี้ เขาจำเป็นต้องกะเกณฑ์เอาด้วยตนเองเท่านั้น

ในตอนนี้ เฉินหยางนึกอิจฉาติงเส้าเฟิงขึ้นมาบ้าง เพียงแค่อุบัติเหตุครั้งเดียวและได้รับแรงกระตุ้นทางจิต ประตูจิตวิญญาณก็เปิดออกได้เองเสียอย่างนั้น

พลังงานจำนวนมากขึ้นกำลังรวมตัวกันอยู่ที่ทางเชื่อมฟ้าดิน

"ปัง ปัง..."

เฉินหยางทดสอบดูหลายรอบ แต่เขายังไม่กล้าลงมือรุนแรงนัก เขายังมีเวลาอีกมาก จึงค่อยทำและควบคุมน้ำหนักให้อยู่ในระดับที่เขาทนได้

พลังงานถูกใช้ไปไม่น้อย

แต่ประตูจิตวิญญาณกลับยังนิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหว

การสูญเสียพลังจิตนั้นน่ากลัวยิ่ง เฉินหยางรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง ปวดศีรษะจนแทบระเบิด

เขาจึงจัดการทานยาเม็ดบำรุงจิตเพิ่มเข้าไปประดุจมันไม่มีราคาค่างวด

จัดการยากจริงนะเนี่ย

เฉินหยางครุ่นคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจควบแน่นพลังงานเป็นพายุหมุน เล็งไปที่ตำแหน่งกึ่งกลางของประตูจิตวิญญาณ ค่อยกระแทกใส่จากบนลงล่าง

จากประสบการณ์ตอนเปิดประตูวังม่วงและประตูทะเลลมปราณ ขอเพียงทำให้เกิดรอยร้าวขึ้นมาได้ เรื่องหลังจากนั้นย่อมง่ายขึ้นมาก

รอยร้าวน่าจะเริ่มจากกึ่งกลางประตู การเน้นโจมตีไปที่จุดเดียว ย่อมช่วยประหยัดแรงไปได้มาก

เริ่มจากการกะเทาะให้เกิดรอย แล้วค่อยทุ่มสุดตัวจัดการปิดฉาก

"ปัง ปัง ปัง..."

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด พลังงานสูญเสียไปมหาศาลขนาดไหน ทานยาไปตั้งกี่รอบแล้ว แต่กลับยังไม่เห็นร่องรอยของความเสียหายบนประตูเลยสักนิด

เฉินหยางมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาคล้ายจะค้นพบต้นตอของปัญหาแล้ว

นั่นคือเขาระมัดระวังตัวและพะวักพะวงมากเกินไป

เป็นเพราะคำเตือนของหวงเต้าหลินที่ว่า หากจิตวิญญาณเสียหายจะส่งผลกระทบต่อสติปัญญาอย่างรุนแรงจนอาจกลายเป็นคนปัญญาอ่อนได้

เมื่อรวมกับนิสัยส่วนตัวที่รอบคอบ ย่อมทำให้เขารู้สึกขลาดกลัวจนไม่กล้าลงมืออย่างเต็มกำลัง เพราะเกรงว่าจะเกิดความเสียหายที่ไม่อาจย้อนคืนได้

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้พลังงานจะเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ก็ไม่มีทางเปิดประตูบานนี้ได้แน่นอน

"ท่านหวง ท่านอู๋"

เฉินหยางส่งเสียงเรียก อัญเชิญดวงจิตของต้นไทรและต้นสำโรงออกมาทันที

ทั้งคู่ต่างเป็นตัวตนที่ใกล้จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตวาสนา ในตอนนี้บางทีพวกเขาอาจช่วยเขาได้

เมื่อทราบสถานการณ์ที่เฉินหยางกำลังเผชิญ ต้นไทรจึงเอ่ยว่า "วิถีการฝึกฝนของพวกพฤกษาวิญญาณกับมนุษย์นั้นมีความแตกต่างกันมาก สถานการณ์ของนายในตอนนี้ พวกเราช่วยอะไรไม่ได้..."

ต้นสำโรงกล่าวเสริม "ท่านหวงพูดถูกแล้ว พฤกษาวิญญาณย่อมมีวิถีของพฤกษาวิญญาณ มนุษย์ย่อมมีวิถีของมนุษย์ พวกเราไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้เท่าไหร่นัก..."

"ไม่ต้องให้พวกท่านเข้าใจหรอกครับ"

เฉินหยางพูดขัดจังหวะ กล่าวว่า "ผมต้องการรบกวนให้พวกท่านทั้งสองคน ช่วยใช้พลังจิตคุ้มครองจิตวิญญาณของผมไว้ ผมเตรียมจะทุ่มสุดตัวเพื่อบุกทะลวงแล้ว!"

"เอ่อ เรื่องนั้นไม่มีปัญหา"

ต้นไม้ทั้งสองต้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

ทั้งสองท่านต่างอยู่ในขอบเขตวาสนา พลังจิตย่อมกล้าแกร่งเกินกว่าที่ขอบเขตวิญญาณจะเทียบได้ พวกเขาสามารถส่งพลังจิตแทรกซึมผ่านตราประทับซานอวี๋มาหาเฉินหยางได้โดยตรง

ทุกครั้งที่เฉินหยางตกอยู่ในอันตราย ต้นไทรมักจะใช้วิธีนี้เพื่อช่วยให้เขาพ้นวิกฤตมาได้เสมอ

หากเพียงต้องการให้ช่วยปกป้องจิตวิญญาณไว้ไม่ให้แตกสลาย ย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่ง

ยอดฝีมือขอบเขตวาสนาสองท่านร่วมมือกัน ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะทำเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ไม่ได้

ในวินาทีนั้น เฉินหยางสัมผัสได้ถึงพลังงานที่อบอุ่นและอ่อนโยนสองสายที่แผ่ออกมาจากตราประทับซานอวี๋ที่หน้าอก พุ่งไปรวมตัวกันที่ระหว่างคิ้วของเขา

ความรู้สึกที่ทั้งอุ่นและเย็นสบาย ดูราวกับมีมือที่นุ่มนวลสองข้างกำลังคอยลูบไล้เขาอย่างแผ่วเบา

"เอาละ นายเริ่มได้เลย!"

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของต้นไทรก็ดังขึ้น

"ขอบคุณท่านทั้งสองมากครับ"

เฉินหยางขานรับ

เมื่อมีทั้งคู่คอยคุ้มครองจิตวิญญาณไว้ เขาย่อมไม่มีเรื่องให้ต้องพะวงอีกต่อไป เขาจึงจัดการทานยาลูกกลอนปริศนาที่หวงเต้าหลินมอบให้ทันทีหนึ่งเม็ด

จากนั้นจึงเริ่มฝึกท่าที่สิบเจ็ดของวิชาฝึกกายประสานลมปราณต่อ

พลังงานมหาศาลเริ่มเผาไหม้จากภายในท้อง พุ่งเข้าสู่จุดตันเถียนล่างอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตา เฉินหยางก็สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เอ่อล้น ร่างกายของเขาดูราวกับลูกโป่งที่กำลังถูกสูบลมจนพองโต

พลังงานภายในวังม่วงเริ่มทวีคูณขึ้นประดุจลูกบอลหิมะที่กลิ้งตกจากเขา จากนั้นจึงพุ่งเข้าสู่จุดตันเถียนกลาง ทะยานมุ่งหน้าไปยังจิตวิญญาณประดุจฝูงม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน

โอ้โห นี่มันยาอะไรกัน ทำไมสรรพคุณถึงได้รุนแรงขนาดนี้?

เฉินหยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง

ยาที่หวงเต้าหลินมอบให้นี้ อัดแน่นไปด้วยพลังงานที่กล้าแกร่ง ซึ่งเห็นผลดีกว่ายาที่เขาเคยทานมาก่อนหน้านี้ถึงสิบเท่าเลยทีเดียว

ลำพังเพียงพลังจิตที่แฝงอยู่ภายใน ก็เหนือชั้นกว่ายาเม็ดบำรุงจิตไปไกลลิบแล้ว

"ตูม!"

ในครั้งนี้ เฉินหยางไม่ได้มีการยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป เขาปล่อยให้พลังงานเหล่านั้นพุ่งเข้ากระแทกประตูจิตวิญญาณอย่างสุดแรง

เสียงกัมปนาทดังสนั่น

เฉินหยางรู้สึกโลกทั้งใบมืดดับลง เกือบจะสิ้นสติไปในทันที

สมองเริ่มส่งเสียงระเบิดดังอื้ออึง ราวกับมีคนมาจุดระเบิดอยู่ที่ข้างหูจนเกิดอาการหูอื้ออย่างต่อเนื่อง

เขาเกือบหลุดออกจากสภาวะสำรวจภายในไปเสียแล้ว

ใช้เวลาอยู่นานกว่าที่เฉินหยางจะเริ่มดึงสติกลับคืนสู่ร่างกายได้

เขากวาดสายตามองไปเบื้องหน้า

ถึงแม้ประตูจิตวิญญาณจะยังคงดูมั่นคงแข็งแรง แต่ที่บริเวณกึ่งกลางกลับปรากฏรอยร้าวขนาดเล็กขึ้นมาให้เห็นเลือนรางแล้ว

"ยังลงแรงไม่มากพอสินะ"

เฉินหยางทำการตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเองในตอนนี้

พลังงานจากยาลูกกลอนปริศนาถูกใช้ไปกับการกระแทกครั้งเมื่อครู่ถึงสามส่วน

ถึงพลังงานที่เหลืออยู่จะยังคงดูหนาแน่น แต่หากต้องเปิดฉากจู่โจมอีกครั้ง ย่อมไม่มีทางรุนแรงเท่าครั้งแรกแน่นอน

เฉินหยางเริ่มหมดความอดทน เขาจึงหยิบยาลูกกลอนปริศนาออกมาทานเพิ่มอีกหนึ่งเม็ดทันที

เพียงไม่นาน พลังงานก็ระเบิดออกและพรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่ง

พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาประดุจน้ำทะเลที่ไหลบ่าเข้าท่วม

เฉินหยางรู้สึกราวกับร่างกายกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง

ท่วงท่าที่สิบเจ็ดของวิชาฝึกกายเริ่มจะควบคุมพลังงานเหล่านี้ไม่อยู่แล้ว เฉินหยางจึงรีบเปลี่ยนไปฝึกท่าที่สิบแปดต่อทันที

ผิวหนังทั่วร่างแดงก่ำประดุจเหล็กเผาไฟ มีไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากร่างกาย หยาดเหงื่อไหลพรั่งพรูออกมาประดุจสายน้ำที่ไร้ราคา

พลังงานที่บ้าคลั่งเหล่านี้เปรียบเสมือนม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน แต่ถูกดึงรั้งกลับมาได้อย่างหวุดหวิด เคลื่อนที่ตามเจตจำนงของเฉินหยางผ่านทางเชื่อมฟ้าดินไปรวมกันที่จิตวิญญาณ

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นสะเทือนเลือนลั่น

เฉินหยางที่นั่งอยู่บนเตียงเกิดอาการหน้ามืดจนเกือบจะล้มพับลงไป

สมองเริ่มมึนงง สติเริ่มเลอะเลือน ราวกับว่าตัวเขากำลังจะหลุดลอยไปจากโลกใบนี้

"เฉินหยาง..."

"เฉินหยาง ตื่นสิ..."

เสียงเรียกจากต้นไทรและต้นสำโรงดังแว่วมาข้างหู จากที่เคยแผ่วเบาก็ค่อยชัดเจนขึ้น

สติของเฉินหยาค่อยกลับคืนสู่ร่างกาย

"เร็วเข้า รวบรวมกำลังในคราวเดียว ย่อมต้องสำเร็จแน่นอน" ต้นไทรตะโกนบอกด้วยความร้อนรน

สติของเฉินหยางยังคงมีความมึนงงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่เขาก็ค่อยได้สติ นึกได้ว่าตนเองกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่

เขาเห็นว่าบนประตูจิตวิญญาณ ปรากฏรอยร้าวที่ชัดเจนขึ้นมาแล้ว

รอยร้าวนั้นลากยาวจากบนลงล่างพาดผ่านกึ่งกลางประตูใหญ่พอดี

พลังงานรอบข้างยังคงหนาแน่น เฉินหยางรู้สึกร้อนระอุไปทั้งตัวราวกับกำลังจะระเบิดออก

"เอาอีกรอบ"

เขาฝืนทนต่อความเจ็บปวดในร่างกาย รีบรวบรวมพลังงานเพื่อเปิดฉากโจมตีประตูจิตวิญญาณอีกครั้ง

ท่วงท่านั้น ดูองอาจราวกับขุนพลสวรรค์นับแสนที่กำลังบุกตะลุยเขาฮวากั่วซาน

"ตูม..."

"ตูม..."

……

...

ครั้งแล้วครั้งเล่า บนประตูที่เคยแข็งแกร่ง รอยร้าวเริ่มขยายกว้างและเห็นเด่นชัดขึ้นทุกที

เขาทานยาลูกกลอนปริศนาเพิ่มไปอีกหนึ่งเม็ด

ความสำเร็จหรือล้มเหลว ย่อมตัดสินกันที่การลงมือครั้งนี้

พลังงานมหาศาลรวมตัวกันเป็นหนึ่ง พุ่งเข้ากระแทกประตูจิตวิญญาณอย่างไม่คิดชีวิต

"ตูม…"

ประตูเปิดออกแล้ว!

พลังงานที่บ้าคลั่งพุ่งทะลวงทำลายประตูจิตวิญญาณจนแตกยับเยินประดุจเขื่อนแตก พรั่งพรูเข้าไปด้านในอย่างรุนแรง

เฉินหยางสิ้นสติไปในทันที ไม่รับรู้เรื่องราวใดอีกเลย

……

...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด

อาจจะเป็นเวลาหลายชั่วโมง หรืออาจจะเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

เฉินหยางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงของต้นไทรและต้นสำโรง

เมื่อเขาได้สติกลับมา ประตูจิตวิญญาณได้เปิดออกกว้างอย่างสมบูรณ์แล้ว พลังงานที่เคยปั่นป่วนภายในร่างกายก็สงบลงเรียบร้อย

ที่จุดตันเถียนล่างคือพลังกายสีขาวนวล

ที่จุดตันเถียนกลางคือลมปราณแท้จริงสีเทาหม่น

ที่จุดตันเถียนบนคือพลังจิตที่เกือบจะโปร่งใส

พลังงานทั้งสามชนิดต่างพัวพันกัน แต่ไม่ปะปนกัน

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพลังจิตได้แล้ว

ทางเชื่อมฟ้าดินได้เชื่อมโยงประตูซานเจียวเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์

ประตูซานเจียวเคลื่อนไหวตามเจตจำนง เขาสามารถเปิดหรือปิดพวกมันได้อย่างอิสระแล้ว

นี่คือการทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณงั้นเหรอ?

ตรากตรำมาเสียนาน ต้องทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อย แต่เฉินหยางกลับยังรู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยจะเป็นความจริงเท่าไหร่นัก

เขาจึงรีบเปิดหน้าต่างระบบออกมาตรวจสอบทันที

——

——

ชื่อ: เฉินหยาง

อายุ: 22 ปี

เลเวล: 6

ร่างกาย: [ภูมิคุ้มกันพิษงูระดับ A] [ภูมิคุ้มกันภาพลวงตาระดับ A] [ภูมิคุ้มกันพิษสิ่งมีชีวิตระดับ B]

วิชาลับ: [เคล็ดวิชาเลี้ยงและควบคุมแมลงพิษสำนักเอ๋อ (ขั้นสูง) (3420 / 10000)]

สมรรถภาพร่างกาย: 1001 / 5000

พลังจิต: 592 / 1000

พันธะสัญญา: 1. คางคกทัวร์มาลีน [ความสนิทสนม 100 แต้ม] 2. ราชาพังพอนเหลือง [ความสนิทสนม 100 แต้ม]

ค่าประสบการณ์: 28068 / 400000

คลัง: [ยาเม็ดระเบิดเลือด] *1 [ยาเม็ดซากบน] *1 [ยาเม็ดซากล่าง] *1 [พุทราแดงชั้นเลิศ] *1 [ยาเม็ดเสริมกำลัง] *5 [โลหิตวิญญาณ] *14 [เหล้าเบญจพิษ] *25 [น้ำยาเร่งการเจริญเติบโตพืช] *27 [สเปรย์ยาสมานแผล] *46...

——

——

มีหัวข้อ [พลังจิต] เพิ่มขึ้นมาเพียงอย่างเดียว

แต่พลังกายและลมปราณแท้จริงกลับไม่ได้ถูกระบุไว้

หรือเป็นเพราะระบบเห็นว่ามันไม่สำคัญ?

หรือจะบอกว่า พลังงานทั้งสามชนิดสามารถเปลี่ยนสถานะกลับไปกลับมาได้ จึงไม่มีความจำเป็นต้องแสดงให้เห็น?

เฉินหยางไม่เข้าใจว่าระบบคิดยังไง และเขาก็ไม่ได้สนใจด้วย

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หัวข้อความแข็งแกร่งของร่างกาย

ขีดจำกัดสูงสุดของร่างกาย พุ่งสูงขึ้นถึง 5000 แต้มแล้ว

แต่ว่า ค่าสมรรถภาพร่างกายของเขา กลับเพิ่มขึ้นมาเพียงหนึ่งแต้มเท่านั้น

จากเดิม 1000 เพิ่มขึ้นมาเป็น 1001

ดูท่าว่าเป็นเพราะเพิ่งทะลวงระดับได้สำเร็จ พลังงานในจุดตันเถียนทั้งสามจึงยังไม่ส่งผลสะท้อนกลับมา

การเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของร่างกายไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในพริบตา จำเป็นต้องอาศัยพลังงานมหาศาลในการขัดเกลา ต้องใช้เวลาในการดูดซับ

หลังจากทะลวงระดับได้แล้ว ภายในจุดตันเถียนทั้งสามจะมีการป้อนคืนพลังงานออกมาเป็นจำนวนมาก ยิ่งร่างกายก่อนการทะลวงแข็งแกร่งเพียงใด พลังงานที่สะท้อนกลับมาในภายหลังย่อมจะรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

อีกทั้ง มันจะไม่สนใจเลยว่าเจ้าจะทนทานไหวหรือไม่ แต่มันจะมอบให้ประดุจเป็นรางวัลที่ถาโถมเข้าใส่รวดเดียว ซึ่งกระบวนการนี้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ไม่มีทางให้คุณได้มีเวลาค่อยดูดซับเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น สำหรับเฉินหยางแล้ว กระบวนการทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณไม่ใช่สิ่งที่อันตรายที่สุด แต่สิ่งที่น่ากลัวอย่างแท้จริงกลับเป็นกระบวนการป้อนคืนพลังหลังจากนี้ต่างหาก

การป้อนคืนพลังจะเกิดขึ้นตอนไหนไม่มีเวลาที่แน่นอน บางทีอาจเกิดขึ้นทันทีหลังจากทะลวง หรืออาจจะเป็นภายในไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่วันหรือหลายสิบวัน ซึ่งมันจะจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันโดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า

เรื่องนี้จึงยิ่งเพิ่มปัจจัยที่ไม่อาจควบคุมได้ ทวีความเสี่ยงให้มากขึ้นไปอีก

หากจะพูดตามตรง กระบวนการนี้ก็นับว่าเป็นบททดสอบด่านเคราะห์ครั้งหนึ่งได้เลย

เมื่อผ่านพ้นเคราะห์ด่านนี้ไปได้ จึงจะนับว่าเป็นการทะลวงระดับที่สมบูรณ์อย่างแท้จริง

"ครืน ครืน..."

ในวินาทีนั้นเอง เฉินหยางสัมผัสได้ว่าพลังเลือดลมภายในร่างกายเริ่มปั่นป่วน ประตูซานเจียวเริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมาทันที

"ไม่จริงน่ะ มาเร็วขนาดนี้เชียว?"

เฉินหยางมีสีหน้าที่ตื่นตระหนก หน้าถอดสีไปทันที