ตอนที่ 286: ตระกูลกู่แห่งเหมยลี่ วิชากายทองคำควบคุมปราณ!

"เอาไหม?"

ฉินโจวหันหน้ามามองเฉินหยาง

เฉินหยางส่ายหน้าเล็กน้อย

หากราคาเพียงสองสามล้านหยวน เขายังพอพิจารณาดูได้บ้าง แต่ว่าพอมันพุ่งเกินห้าล้านหยวนแล้ว จะซื้อไปทำซากอะไร

น้ำพุเย็น ตามที่ระบุในข้อมูลนั้น ของสิ่งนี้ผลิตจากดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว แฝงไปด้วยพลังงานธาตุความเย็นมหาศาล เพียงขวดเดียวนี้ สามารถลดอุณหภูมิโดยรอบในระยะสองเมตรให้ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งได้ทันที

ซึ่งน่าจะเป็นของชนิดเดียวกับน้ำพุเย็นที่ระบบเคยให้เขาเป็นรางวัล

ก่อนหน้านี้ที่เขาจับเหอสืออู่รวมถึงหวงจิงเพชฌฆาตต้นนั้น ต่างอาศัยของสิ่งนี้ช่วยไว้ทั้งสิ้น

ประสิทธิภาพนั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ แต่ว่าการต้องควักเงินหลายล้านหยวนเพื่อซื้อของพรรค์นี้ เขารู้สึกว่าไม่คุ้มค่าเลยสักนิด

ที่เขาสนใจของชิ้นนี้ เพียงเพราะต้องการนำไปให้มิ้งค์ขาวตัวนั้นลองใช้ดูเท่านั้น

แต่ของมันแพงเกินไป มิ้งค์ขาวตัวนั้นในตอนนี้ยังไม่คู่ควรกับของมีค่าขนาดนี้หรอก

หลังจากเสนอราคาสู้กันหลายรอบ ในที่สุดน้ำพุเย็นขวดนี้ถูกประมูลไปในราคาแปดล้านหยวน โดยชายจากต่างมณฑลคนหนึ่ง

……

...

การประมูลดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็ถึงสินค้าลำดับที่ 32 ฉินโจวเริ่มมีท่าทางจริงจังขึ้นมาทันที

"สินค้าลำดับที่ 32 เห็ดเนื้อมนุษย์หนึ่งต้น ผลิตจากอูเมิ่งแห่งหนานอวิ๋น ยาว 18 เซนติเมตร หนัก 502 กรัม ผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญของสมาคมแล้วว่าเป็นระดับยอดเยี่ยม มีสรรพคุณรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้อย่างดียิ่ง..."

ขณะที่พิธีกรสาวกำลังบรรยาย บนหน้าจอขนาดใหญ่บนเวทีปรากฏรูปภาพขึ้นมา

ในรูปนั้นคือวัตถุทรงยาวที่มีลักษณะคล้ายเนื้อเยื่อบางอย่าง

เห็ดเนื้อมนุษย์ หรืออีกชื่อคือไท่ซุ่ย แถมยังเป็นของระดับยอดเยี่ยมที่ผู้เชี่ยวชาญรับรองแล้ว ช่างหาได้ยากยิ่งเสียจริง

เพียงแต่รูปลักษณ์ภายนอกดูแปลกประหลาดไปนิด คล้ายกับอวัยวะส่วนตัวของชายใดหลุดหายออกมายังไงอย่างนั้น

"ราคาเริ่มต้นห้าล้านหยวน เสนอเพิ่มขั้นต่ำครั้งละไม่น้อยกว่าหนึ่งแสนหยวน..."

"ห้าล้านหนึ่งแสน"

"ห้าล้านห้าแสน"

"หกล้าน"

……

...

สิ้นเสียงพิธีกรสาว บรรยากาศในงานเริ่มมีการเสนอราคากันดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

ทุกเสียงขานราคา ราวกับคมมีดที่ทิ่มแทงลงบนหน้าอกของฉินโจว

ดูท่าทางแล้ว ทุกคนต่างมีความกระตือรือร้นต่อสินค้าลำดับที่ 32 นี้เป็นอย่างมาก

คนรวยในงานนี้มีไม่น้อยเลยทีเดียว เพียงครู่เดียวราคาพุ่งไปถึงสิบล้านหยวนแล้ว

อีกทั้ง เสียงการแข่งขันยังดังต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงโดยง่าย

เฉินหยางชำเลืองมองคนข้างกาย เห็นฉินโจวกำหมัดแน่นจนฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมา

ดูจากสถานการณ์ ของสิ่งนี้ราคาคงไม่หยุดอยู่ที่ยี่สิบล้านหยวนแน่นอน

เป็นไปตามคาด เพียงไม่นานราคาพุ่งทะยานไปถึงยี่สิบล้านหยวนเสียแล้ว

ถึงตอนนี้ จำนวนคนที่ขานราคาเริ่มลดน้อยลงจนประปราย

เมื่อราคาแตะยี่สิบห้าล้านหยวน ก็เหลือเพียงสามถึงห้าคนเท่านั้นที่ยังคงสู้ราคาต่อ

คนหนึ่งคือคุณหนูผู้ผ่านการแต่งงานครั้งที่สองจากตระกูลเซวีย

อีกคนนั่งอยู่ด้านหน้า เป็นคนจากห้าสำนักแปดสกุล แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่ามาจากตระกูลใด

อีกคนเป็นชายวัยกลางคนนั่งอยู่ตรงมุมหลังห้อง ฟังจากสำเนียงน่าจะเป็นผู้พิทักษ์ขุนเขานอกรีตจากทางเหนือ

และยังมีหญิงสาวอีกคนนั่งอยู่ทางซ้ายมือเยื้องไปข้างหน้าของพวกเฉินหยาง ห่างไปสิบกว่าแถว มองเห็นเพียงแผ่นหลัง เธอแต่งกายตามแบบฉบับเผ่าเหราแห่งหนานอวิ๋น

ส่วนฉินโจวนั้น ตาแก่คนนี้ยังไม่เคยขานราคาสักครั้งเดียว

เวลานี้ราคาทะลุเกณฑ์ยี่สิบห้าล้านหยวนไปแล้ว ซึ่งเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ เขาจึงกำลังลังเลว่าจะสู้ต่อดีหรือไม่

ถึงแม้ในมือจะมีเงินเพียงยี่สิบล้าน แต่ว่าในงานแลกเปลี่ยนยังมีการวางเงินค้ำประกันไว้ถึงห้าสิบล้านหยวน ตาแก่คนนี้ย่อมมีทรัพย์สินซุกซ่อนไว้ไม่น้อย หากยอมทุ่มสุดตัวเพื่อชิงไท่ซุ่ยต้นนี้มาก็คงไม่ใช่เรื่องยากเกินกำลัง

เพียงแต่ ของสิ่งนี้แม้ตามตำนานจะวิเศษเพียงใด แต่ว่าสุดท้ายจะรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้จริงหรือไม่นั้น ยังคงยากจะยืนยันได้

หากไร้ผลขึ้นมาแล้วต้องเสียทรัพย์สินที่สั่งสมมาทั้งชีวิตไป ย่อมเป็นการได้ไม่คุ้มเสีย และเท่ากับว่าตรากตรำมาครึ่งค่อนชีวิตเพื่อความว่างเปล่า

"พอเถอะครับ วันหน้ายังมีโอกาสอีกเยอะ"

เสียงของเฉินหยางดังขึ้นจากด้านข้าง เขาเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องไปแย่งชิงกับคนพวกนี้ อาการบาดเจ็บของฉินโจวนั้น เขาสามารถหาวิธีช่วยรักษาให้ได้ในภายหลัง

ถึงตอนนี้อาจลำบากอยู่บ้าง แต่เฉินหยางมั่นใจว่าโอกาสในวันข้างหน้ามีอีกมาก เขามีระบบอยู่ในมือ มีหรือจะรักษาอาการบาดเจ็บแค่นี้ไม่ได้?

ผู้พิทักษ์ขุนเขานอกรีตจากทางเหนือในมุมห้อง ขยับราคาขึ้นไปถึงยี่สิบแปดล้านหยวนแล้ว

ฉินโจวขมวดคิ้วแน่น โอกาสมาวางอยู่ตรงหน้าแล้ว หากต้องปล่อยมือไปโดยง่าย เขาย่อมรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง

เขาไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือที่ถือป้ายประมูลขยับทำท่าจะยก แต่ก็ยังลังเล

"สามสิบล้าน"

ในวินาทีนั้นเอง คุณหนูจากตระกูลเซวียพุ่งราคาขึ้นไปถึงสามสิบล้านหยวนทันที

"ทุกท่าน"

จากนั้นคุณหนูคนเดิมเอ่ยขึ้น "โปรดเห็นแก่หน้าตระกูลเซวียด้วย เห็ดเนื้อมนุษย์ต้นนี้ ตระกูลเซวียต้องการครอบครอง ส่วนสินค้าชิ้นอื่น หลังจากนี้ตระกูลเซวียจะไม่ขอเข้าร่วมประมูลอีก ขอบคุณทุกท่านล่วงหน้า..."

"หา?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ผู้คนในงานต่างพากันฮือฮาขึ้นมาทันที

เฉินหยางเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มที่อยู่ข้างกายจางย่าเฟิง

"ตระกูลเซวียยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียว?" เขาพึมพำแผ่วเบา

ต้องรู้ว่าในงานประมูลครั้งนี้มีแต่ผู้มีอิทธิพลในวงการผู้พิทักษ์ขุนเขาจากทั่วประเทศมารวมตัวกัน คำพูดเช่นนี้จะพูดออกมาส่งเดชได้ยังไง?

ตระกูลเซวียต้องมีอิทธิพลมากเพียงใดกันแน่?

"ตระกูลเซวียเป็นตระกูลแพทย์มาหลายชั่วอายุคน วิชาแพทย์ของตาแก่เซวียนับเป็นอันดับต้นของประเทศ คนที่นี่ส่วนใหญ่หากินอยู่กับป่ากับเขา ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับตัว? ดังนั้นการที่เธอพูดแบบนั้นออกมาก็ไม่ถือว่าเกินไปหรอก"

ฉินโจวยิ้มขื่นพลางวางป้ายประมูลในมือลง

เขายังเคยติดต่อกับตระกูลเซวียอยู่บ้าง และพอจะมีความสัมพันธ์อันดีกับท่านผู้เฒ่าตระกูลเซวียอยู่เพียงเล็กน้อย

ในเมื่อคนตระกูลเซวียเอ่ยปากมาขนาดนี้แล้ว หากเขาขืนเสนอราคาต่อไป ย่อมเท่ากับเป็นการหักหน้ากัน

เมื่อไตร่ตรองดูให้ดี หากเห็ดเนื้อมนุษย์ตกไปอยู่ในมือตระกูลเซวีย ก็นับเป็นเรื่องดีสำหรับเขาเหมือนกัน

ถึงเวลานั้นเขาสามารถไปหาตระกูลเซวียโดยตรงเพื่อให้ท่านผู้เฒ่าช่วยรักษาให้ อย่างมากจ่ายค่ารักษาเพิ่มอีกนิด แบบนี้ดูจะมั่นคงและปลอดภัยกว่าสำหรับเขา

ผู้ดำเนินการประมูลบนเวทีได้ยินเช่นนั้น กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

การกระทำของเซวียข่ายหลินถือว่าผิดกฎระเบียบอยู่ไม่น้อย

การกดดันคนอื่นไม่ให้สู้ราคา ไม่เพียงทำลายผลประโยชน์ของเจ้าของทรัพย์สินเท่านั้น แต่ยังทำลายผลประโยชน์ของผู้จัดงานอีกด้วย

ซึ่งผู้จัดงานในครั้งนี้คือสมาคมผู้พิทักษ์ขุนเขา

สมาคมผู้พิทักษ์ขุนเขาจะยอมไว้หน้าตระกูลเซวียจริงเหรอ?

ทั้งหลิ่วเจี้ยนกั๋วและหวังเยวี่ยนเฉาต่างก็อยู่ในงาน แม้สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก แต่ว่ากลับไม่ได้แสดงท่าทีใดออกมา

ตระกูลเซวียในวงการผู้พิทักษ์ขุนเขาแห่งดินแดนสู่มีฐานะไม่ธรรมดาจริง ท่านผู้เฒ่าตระกูลเซวียเปรียบเสมือนเสาหลักที่ค้ำจุนวงการ ทั้งสองท่านจึงจำต้องยอมรักษาหน้าให้อีกฝ่าย

หลังจากเกิดความวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศกลับมาเงียบสงบดังเดิม

ถึงคำพูดของเซวียข่ายหลินจะดูโอหังไปบ้าง แต่ว่าเห็นผลชะงัดนัก บรรดาผู้ที่เคยสู้ราคาเมื่อครู่ต่างพากันเงียบกริบไปหมด

ในโลกนี้มีคนสองประเภทที่ห้ามไปล่วงเกิน หนึ่งคือพ่อครัว สองคือหมอ

พ่อครัวดูแลเรื่องอาหารการกิน หากไปทำให้เขาไม่พอใจ ย่อมไม่มีอะไรมารับประกันว่าสิ่งที่ทานลงไปคืออะไร

หมอรักษาชีวิตผู้คน ยามเจ็บไข้ได้ป่วยใครบ้างไม่ต้องพึ่งพาหมอ? หากล่วงเกินหมอแล้วใครจะมารักษาคุณ?

ล้วนเป็นเรื่องของความสัมพันธ์และผลประโยชน์ทั้งสิ้น

บนใบหน้าของเซวียข่ายหลินปรากฏรอยยิ้มบางออกมา

นี่คืออิทธิพลของตระกูลเซวีย ตราบใดที่คุณปู่ของเธอยังอยู่ ใครหน้าไหนก็ต้องยอมไว้หน้าให้ทั้งนั้น

"สี่สิบล้าน"

แต่ว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงที่ขัดหูอย่างยิ่งพลันดังแทรกขึ้นมา

เสียงนั้นทำเอาเซวียข่ายหลินยิ้มค้างอยู่บนใบหน้าทันที

ทุกคนต่างนึกสงสัยว่า ใครกันที่กล้าก้าวออกมาขัดคอตระกูลเซวียหลังจากที่ได้ยินคำประกาศเมื่อครู่นี้

อีกทั้งยังเป็นการทุ่มเงินเพิ่มขึ้นอีกสิบล้านหยวนโดยตรง

เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่ว่าจะเป็นการล่วงเกินหรือไม่ แต่มันคือการท้าทายกันอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองตามเสียงไป พบกับหญิงสาวที่แต่งกายด้วยชุดเผ่าเหราคนนั้น

เมื่อเซวียข่ายหลินหันไปมอง หญิงสาวผู้นั้นไม่ได้หลบตาเลยสักนิด กลับจ้องมองตอบมาอย่างเปิดเผย

ใบหน้าของเธอดูอ่อนวัยและงดงาม ผิวขาวผ่องและมีเครื่องหน้าที่ประณีต ดูแล้วอายุไม่น่าเกินยี่สิบสองหรือยี่สิบสามปี

เซวียข่ายหลินขมวดคิ้วแน่น ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูด หญิงสาวเผ่าเหราก็เอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่รู้หรอกว่าตระกูลเซวียคือใคร เห็ดเนื้อมนุษย์ต้นนี้ ตระกูลกู่แห่งเหมยลี่ของพวกเราต้องการมันเช่นกัน"

ตระกูลกู่แห่งเหมยลี่?

ผู้คนในงานได้ยินดังนั้น เริ่มหันมาซุบซิบกันอีกรอบ

ที่แท้หญิงสาวคนนี้มาจากตระกูลกู่แห่งเหมยลี่อย่างนั้นเหรอ?

"ตระกูลกู่แห่งเหมยลี่นี่มีที่มายังไงครับ?"

สำหรับกลุ่มอิทธิพลในวงการผู้พิทักษ์ขุนเขาเหล่านี้ เฉินหยางไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน จึงรีบกระซิบถามฉินโจวทันที

ฉินโจวกล่าว "ตระกูลกู่แห่งเขาเหมยลี่ นับเป็นหนึ่งในกลุ่มอำนาจระดับสูงสุดในบรรดาเจ็ดสิบสองสำนักแห่งหนานอวิ๋น เขาเหมยลี่นี้ถูกขนานนามว่าเป็นเขาแห่งสมุนไพร ชาวบ้านเล่าขานกันว่าทั่วทั้งภูเขาไม่มีหญ้าที่ไร้ประโยชน์ เพราะทุกต้นคือยาทิพย์ ตระกูลกู่เองสืบทอดวิชาแพทย์มานาน ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขากล้าต่อกรกับตระกูลเซวีย..."

เฉินหยางพยักหน้าเล็กน้อย ในเมื่อต่างสืบทอดวิชาแพทย์มาเหมือนกัน มิน่าล่ะถึงไม่ยอมไว้หน้าตระกูลเซวียเลย

คราวนี้คงมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว

เป็นอย่างที่คิด หลังจากได้ยินหญิงสาวเปิดเผยภูมิหลัง ใบหน้าของเซวียข่ายหลินมืดมนลงทันที

จางย่าเฟิงที่นั่งอยู่ข้างกายเธอ ถึงชอบประจบเอาใจแค่ไหน แต่ว่าเขายังดูสถานการณ์ออก เรื่องแบบนี้เขาไม่มีทางกล้าเข้าไปยุ่งแน่นอน

"ห้าสิบล้าน"

เซวียข่ายหลินไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอรู้ดีว่าต่อให้ตระกูลเซวียจะมีบารมีมากเพียงใดก็ไม่อาจข่มตระกูลกู่แห่งเหมยลี่ได้ การพูดมากไปย่อมไม่มีประโยชน์ เธอจึงขยับราคาไปที่ห้าสิบล้านหยวนทันที

"ห้าสิบห้าล้าน!"

"หกสิบล้าน!"

"หกสิบห้าล้าน!"

"เจ็ดสิบล้าน!"

……

...

ผู้หญิงสองคนสู้ราคาแข่งกันอย่างไม่ลดละ เซวียข่ายหลินเริ่มขาดสติไปบ้างแล้ว เพราะเรื่องของศักดิ์ศรีมันยอมกันไม่ได้ หากของชิ้นนี้ถูกคนอื่นชิงไป แล้วหน้าตาของตระกูลเซวียจะเอาไปไว้ที่ไหน?

นั่นไม่เท่ากับเป็นการประกาศต่อหน้าคนในวงการว่าตระกูลเซวียสู้ตระกูลกู่แห่งเหมยลี่ไม่ได้หรอกเหรอ?

ศักดิ์ศรีครั้งนี้ ย่อมต้องรักษาไว้ให้ได้

จางย่าเฟิงลุ้นจนเหงื่อตก เขาอยากเข้าไปห้าม แต่เขารู้ดีว่าผู้หญิงที่กำลังหน้ามืดตามัวด้วยโทสะ ต่อให้พูดอะไรไปก็ฟังไม่เข้าหู ดีไม่ดีอาจจะยิ่งทำให้เธอคุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม

"เก้าสิบล้าน!"

เซวียข่ายหลินขานราคาออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ทุกคนในงานต่างพากันอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ราคาที่เสนอมานี้ พุ่งสูงเกินกว่ามูลค่าจริงของเห็ดเนื้อมนุษย์ต้นนี้ไปไกลโขแล้ว

เพียงเพื่อต้องการเอาชนะกัน จำเป็นต้องทุ่มทุนขนาดนี้เชียวเหรอ?

ดูท่าราคาคงพุ่งทะลุร้อยล้านหยวนไปในไม่ช้า

เมื่อเสนอราคาเสร็จ เซวียข่ายหลินหันไปจ้องมองหญิงสาวเผ่าเหราด้วยใบหน้าอวบอิ่มที่ดูเคร่งขรึมและเย็นชาถึงขีดสุด

แต่ในวินาทีนั้น หญิงสาวเผ่าเหราเผยรอยยิ้มออกมา "ในเมื่อตระกูลเซวียต้องการเห็ดเนื้อมนุษย์ต้นนี้มากขนาดนั้น ตระกูลกู่ของพวกเราก็ขอยอมถอยให้แล้วกัน ฉันไม่สู้ราคาต่อแล้วค่ะ!"

เอ่อ...

เซวียข่ายหลินได้ยินดังนั้น ใบหน้ากระตุกเล็กน้อยหนึ่งที

การที่คู่ต่อสู้ยอมแพ้ เดิมทีควรเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกไม่มีความสุขเลยสักนิด?

"เก้าสิบล้านครั้งที่หนึ่ง มีใครจะเสนอเพิ่มไหมคะ?"

พิธีกรสาวกวาดสายตามองไปทั่วห้องประชุม "เก้าสิบล้านครั้งที่สอง เก้าสิบล้านครั้งที่สาม"

"ปัง!"

เมื่อไม่มีใครเสนอราคาเพิ่ม พิธีกรสาวจึงเคาะค้อนปิดการขายที่ราคาเก้าสิบล้านหยวน

"หึ"

เซวียข่ายหลินแค่นเสียงเย็นชา

ของที่เดิมทีควรประมูลได้ในราคาสามสิบล้าน แต่ว่าถูกหญิงสาวเผ่าเหราปั่นราคาจนพุ่งสูงขึ้นถึงสามเท่าตัว

เมื่ออารมณ์เริ่มเย็นลง เซวียข่ายหลินเริ่มนึกเสียใจอยู่บ้าง ตระกูลเซวียไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่การต้องมาเสียเงินก้อนโตแบบโง่เขลาเช่นนี้มันก็น่าเจ็บใจ เพราะเห็ดเนื้อมนุษย์ต้นนี้ ถึงจะล้ำค่า แต่ก็ไม่ได้มีมูลค่าสูงขนาดนั้น

ศักดิ์ศรีน่ะกอบกู้กลับมาได้แล้ว แต่ว่าสิ่งที่เสียไปคือเงินก้อนโต

หลังจากกลับไปแล้ว เธอคงต้องหาคำอธิบายดีดีให้กับคนในครอบครัว

"พี่เซวีย หน้าตาที่พี่ต้องการ ฉันก็รักษาไว้ให้แล้ว หลังจากนี้หากมีของชิ้นไหนที่ฉันสนใจ พี่อย่าลืมยอมถอยให้ฉันบ้างนะคะ?"

หญิงสาวเผ่าเหราคลี่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาเซวียข่ายหลินโกรธจนตัวสั่น คุณทำให้ฉันต้องสูญเสียเงินมากมายขนาดนี้ แล้วฉันยังต้องมารู้สึกขอบใจคุณอีกเหรอ?

เธอตั้งท่าจะโต้กลับไปในทันที แต่สุดท้ายระงับอารมณ์ไว้ได้

……

...

เฉินหยางเหลือบมองหญิงสาวเผ่าเหราคนนั้นพลางนึกในใจ การห้ำหั่นกันระหว่างผู้หญิงช่างน่าตื่นตาตื่นใจเสียจริง

บนใบหน้าของฉินโจวเต็มไปด้วยความขมขื่น

การประมูลระดับนี้ ลำพังตัวเขาไม่มีสิทธิ์จะเข้าไปแทรกแซงได้

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า เห็ดเนื้อมนุษย์ต้นนี้จะถูกประมูลไปในราคามหาศาลขนาดนี้

ในตอนนั้น เขาตระหนักถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ ถึงแม้ของจะตกเป็นของตระกูลเซวีย แต่มันกลับเป็นราคาที่สูงเป็นประวัติการณ์ หากวันหน้าเขาต้องการไปพึ่งพาตระกูลเซวียให้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายใน

ต่อให้ท่านผู้เฒ่าตระกูลเซวียยอมนำเห็ดเนื้อมนุษย์ออกมารักษาให้ แต่ค่ารักษาพยาบาลย่อมต้องถูกเรียกเก็บในราคาที่แพงลิบลิ่วแน่นอน

ยังไงเสีย มีหรือที่ตระกูลเซวียจะยอมขาดทุน ในเมื่อต้นทุนสมุนไพรพุ่งสูงขนาดนี้ ย่อมต้องมาถอนทุนคืนจากบรรดาคนป่วยทั้งหลายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

การประมูลยังคงดำเนินต่อไป

เฉินหยางเพียงมาเพื่อชมความสนุกเท่านั้น ในกระเป๋าเขามีเงินไม่มากนัก การจะหาของดีราคาถูกในงานประมูลเช่นนี้แทบเป็นไปไม่ได้

เพราะสินค้าทุกชิ้นที่นำมาประมูลที่นี่ ล้วนผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญและมีมูลค่าสูงยิ่งด้วยกันทั้งสิ้นไม่ใช่เหรอ?

เหตุการณ์ปาฏิหาริย์เหมือนในหนังหรือนิยาย ย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นจริงในชีวิตจริง

ในบรรดาสินค้าทั้งหมด 108 ชิ้น นอกจากน้ำพุเย็นขวดนั้นแล้ว ของที่เฉินหยางสนใจก็มีเพียงอีกสองชิ้นเท่านั้น

ชิ้นแรกคือสินค้าลำดับที่ 72 จักจั่นเหมันต์ที่บำเพ็ญตบะจนแกร่งกล้าแล้วตัวหนึ่ง

แม้ของสิ่งนี้จะไม่ได้ติดอันดับในทำเนียบแมลงประหลาด แต่ว่าภายในร่างกายแฝงไปด้วยพลังงานธาตุความเย็นมหาศาล สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว มันช่วยขัดเกลาร่างกายและบำรุงเลือดลมได้อย่างดีเยี่ยม

เฉินหยางขอให้ฉินโจวช่วยเสนอราคาสองรอบ แต่เมื่อราคาสูงเกินสองล้านหยวน เขาตัดสินใจถอนตัวทันที

ถือว่ามาร่วมสนุกก็พอ

อีกชิ้นหนึ่งคือสินค้าลำดับที่ 87 รังไหมของหนอนไหมเหมันต์

เช่นเดียวกับจักจั่นเหมันต์ แม้เป็นเพียงรังไหม แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังงานธาตุความเย็นที่ยิ่งใหญ่ อีกทั้งเส้นไหมน้ำแข็งที่เป็นส่วนประกอบของรังไหมยังเป็นวัสดุที่มีความเหนียวและทนทานอย่างยิ่งอีกด้วย

ของสิ่งนี้นับว่าเป็นของที่หาได้ยากยิ่งและล้ำค่าอย่างมาก

เฉินหยางยังไม่ทันได้เข้าร่วมประมูล ราคาของมันพุ่งทะลุห้าล้านหยวนและกำลังมุ่งหน้าไปสู่หลักสิบล้านแล้ว

เขาจึงหมดความสนใจในทันที

ในมือเขายังมีหนอนไหมเหมันต์อยู่อีกตัวหนึ่ง เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันถูกคางคกทัวร์มาลีนกินเข้าไปแล้วหรือยัง

……

...

สินค้าทั้ง 108 ชิ้น ถูกประมูลจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับคนส่วนใหญ่ ทั้งเฉินหยางและฉินโจวต่างมือเปล่า ไม่ได้อะไรติดมือกลับไป

จะจบลงเพียงแค่นี้เหรอ?

ไม่มีทาง

ทุกคนต่างยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่โดยไม่มีใครลุกจากไป ราวกับนัดหมายกันไว้

เพราะพวกเขารู้ดีว่า หลังจากจบรายการสินค้าทั้ง 108 ชิ้นนี้แล้ว ยังมีการประมูลแบบไม่ระบุตัวตนอีกหนึ่งรอบ

นี่คือกิจวัตรปกติของงานประชุมแลกเปลี่ยนผานซาน

เจ้าของสมบัติบางคนที่ไม่สะดวกจะเปิดเผยชื่อเสียงเรียงนามหรือที่มาของทรัพย์สิน มักจะเลือกนำของมาลงประมูลในช่วงการประมูลแบบไม่ระบุตัวตนนี้

แน่นอนว่า ไม่ใช่ของทุกชิ้นที่จะสามารถนำมาลงประมูลในรอบนี้ได้

ทางผู้จัดงานจะเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการรักษาความลับและค่าธรรมเนียมการค้ำประกันในจำนวนหนึ่ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ค่าธรรมเนียมทั้งสองส่วนนี้ย่อมต้องสูงมากแน่นอน

เมื่อจ่ายค่ารักษาความลับแล้ว ทางผู้จัดงานจะปกปิดตัวตนของคุณไว้อย่างมิดชิดที่สุด เรื่องนี้ย่อมเป็นที่เข้าใจได้

ส่วนค่าธรรมเนียมการค้ำประกัน!

สิ่งของที่คุณนำมาอาจไม่ค่อยมีมูลค่ามากนัก หรืออาจประเมินราคาได้ยาก จึงจำเป็นต้องมีการจ่ายค่าค้ำประกันไว้

หากสินค้าถูกประมูลไปได้ในราคาที่ไม่น่าพึงพอใจ เงินค่าค้ำประกันก้อนนั้นจะถูกทางผู้จัดงานยึดไปทันที

นี่คือกฎเหล็กที่ทางผู้จัดงานประมูลได้วางไว้

……

...

"เอาละค่ะทุกท่าน ลำดับต่อไป เข้าสู่ช่วงการประมูลแบบไม่ระบุตัวตนแล้วนะคะ..."

หลังจากพักเบรกครู่หนึ่ง พิธีกรสาวคนใหม่ก้าวขึ้นมาบนเวทีและเข้าสู่ช่วงสำคัญทันที

"สำหรับสินค้าประมูลในรอบไม่ระบุตัวตนครั้งนี้มีทั้งหมดหกชิ้นค่ะ ชิ้นแรกคือพระธาตุพระอริยสงฆ์หนึ่งองค์..."

"ราคาเริ่มต้นสามล้านหยวน เสนอเพิ่มครั้งละไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวนค่ะ..."

อาจเป็นเพราะใกล้เวลาเที่ยงแล้ว ทุกคนต่างก็เริ่มหิว พิธีกรสาวจึงไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ดำเนินงานอย่างรวดเร็ว

การประมูลรอบนี้ช่างไม่ธรรมดาจริง สินค้าที่นำมาล้วนเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าใครกันที่ใจกล้าหน้าด้านถึงขั้นกล้านำพระธาตุออกมาประมูลขายแบบนี้

ของประเภทนี้ โดยปกติแล้วห้ามมีการซื้อขายกัน เพราะถือเป็นการล่วงเกินและผิดต่อหลักทางศาสนาพุทธ

แต่ว่านี่คืองานประชุมแลกเปลี่ยนผานซาน ในเมื่อสามารถนำมาประมูลได้ ย่อมแสดงว่าทางสมาคมผู้พิทักษ์ขุนเขาได้อนุญาตเป็นกรณีพิเศษแล้ว

พระธาตุแฝงไว้ด้วยพลังจิตที่ยิ่งใหญ่ มีส่วนช่วยส่งเสริมการฝึกฝนจิตวิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตวิญญาณได้อย่างดีเยี่ยม

ทันทีที่ของชิ้นนี้ปรากฏขึ้น ราคาก็พุ่งสูงขึ้นไปถึงหลักสิบล้านหยวนอย่างรวดเร็ว

บรรดาผู้ที่สู้ราคาส่วนใหญ่คือกลุ่มอิทธิพลใหญ่ที่ต้องการแย่งชิงเพื่อนำไปให้ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณในสังกัด ส่วนผู้พิทักษ์ขุนเขานอกรีตคนอื่นที่ลองสู้ราคาไปไม่กี่รอบ เมื่อเห็นว่าไร้ความหวัง ก็ต่างพากันถอนตัวไปทีละคน

ในที่สุด พระธาตุองค์นี้ถูกตระกูลติงประมูลไปได้ในราคาแปดสิบล้านหยวน

เป็นอย่างที่คิด ตระกูลติงยังคงมีความมั่งคั่งและทรงอิทธิพลสมคำร่ำลือ

จากด้านหลังของฝูงชน เฉินหยางมองไปทางกลุ่มคนจากตระกูลติง บนใบหน้าเขามีรอยยิ้มแฝงนัยลึกลับ

"แกยิ้มอะไร?"

ฉินโจวแอบชำเลืองเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วรู้สึกถึงความเยือกเย็นจนน่าขนลุก

เฉินหยางได้สติกลับมาพร้อมกับส่ายหน้า "ผมยิ้มเหรอ? ผมแค่รู้สึกว่าผมค่อนข้างชอบพระธาตุองค์นี้ ในอนาคตเมื่อผมทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณ คงมีโอกาสได้ใช้งานมัน"

ฉินโจวได้ยินดังนั้นถึงกับหน้ามืดไปครู่หนึ่ง หรือแกจะนึกว่าตระกูลติงเขาประมูลมาเพื่อแกกันล่ะ?

"ลำดับต่อไปคือสินค้าประมูลชิ้นที่สอง เคล็ดวิชาที่สืบทอดกันมาของกองคาราวานม้า ฉบับคัดย่อของ <<วิชากายทองคำควบคุมปราณ>> ค่ะ..."

……

...

"ว่ายังไงนะ?"

ทันทีที่พิธีกรสาวพูดจบ บรรยากาศในงานเงียบสงัดไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเป็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง

เคล็ดวิชาสืบทอดของกองคาราวานม้า?

วิชากายทองคำควบคุมปราณ?

หากพูดตามตรง ทุกคนในงานต่างพากันตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูก นึกไม่ถึงว่าจะมีคนกล้านำวิชาลับของกองคาราวานม้าออกมาประมูลขายแบบนี้

ต้องรู้ว่าหลิวเหิงหู่ผู้นำกองคาราวานม้า ในยามนี้ก็นั่งอยู่ในงานนี้ด้วย?

นี่มันไม่ใช่การหักหน้ากันซึ่งหน้าหรอกเหรอ?

กองคาราวานม้า นับเป็นขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่ทัดเทียมกับห้าสำนักแปดสกุลหลักเลยทีเดียว

ใครกันที่มันจะกล้าบ้าบิ่นได้ขนาดนี้?

เป็นอย่างที่คิด การประมูลแบบไม่ระบุตัวตนนั้นน่าสนใจที่สุดแล้ว ช่างตื่นเต้นท้าทายเสียจริง

หลายคนต่างพากันหันไปมองทางหลิวเหิงหู่ ผู้นำกองคาราวานม้าท่านนี้ในวงการผู้พิทักษ์ขุนเขาแห่งดินแดนสู่ ถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงและบารมีสูงส่งยิ่งนัก

ในเวลานี้ ทุกคนต่างต้องการจะดูว่าหลิวเหิงหู่จะมีปฏิกิริยายังไงต่อเรื่องนี้

หลิวเหิงหู่เองมีท่าทางที่ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาจึงหันไปมองทางติงเหลียนอวิ๋นตามสัญชาตญาณทันที

ที่นั่งของติงเหลียนอวิ๋นอยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่นัก ทั้งคู่นั่งอยู่ในแถวแรกเหมือนกัน แต่ว่าถูกคนตรงกลางบังไว้ ติงเหลียนอวิ๋นจึงจงใจโน้มตัวไปข้างหลังเพื่อมองตรงมาทางหลิวเหิงหู่