บทที่ 77 มีคนอยากซื้อโอสถ

บทที่ 77 มีคนอยากซื้อโอสถ

เมื่ออี้หมิงส่งลมปราณเข้าไปในกระดิ่งสดับลม เขาก็รู้สึกเหมือนมีประสาทสัมผัสแผ่ออกไปรอบกาย ทว่าเพราะห้องนี้มีค่ายกลปิดกั้น สัมผัสจึงขยายออกไปไม่ได้ไกลนัก

ในสภาวะนี้ กระดิ่งจะบอกสภาพแวดล้อมรอบตัว ระบุตำแหน่งและระดับพลังของสิ่งมีชีวิตที่เข้ามาในระยะเตือนภัย และหากอยู่ในค่ายกลลวงตา มันจะชี้ทางรอดให้โดยอัตโนมัติ

ส่วนยู่อี่สามธาตุ เมื่อใส่ลมปราณเข้าไปก็แผ่รัศมีสามสีออกมาคุ้มครองทั่วร่าง การป้องกันแบบไร้จุดบอดนี้คือสิ่งที่อี้หมิงชอบที่สุด พลังป้องกันของมันพลิกแพลงได้ตามใจนึก เหนือกว่ามุกพันอสรพิษไปอีกขั้น

"ยอดเยี่ยมมาก" อี้หมิงพยักหน้า

หญิงวัยกลางคนไม่แปลกใจที่เขาพอใจ แต่เธอก็ยังเตือนว่า "กระดิ่งสดับลมเป็นอาวุธลับของสำนักต้าเฟิง แคว้นต้าเฟิง ส่วนยู่อี่สามธาตุเป็นของสำนักปี้หลิง แคว้นเซวี่ยน หากท่านไปที่ดินแดนของสองสำนักนี้ อย่าได้นำออกมาใช้เชียวล่ะ บ้านไร้ชื่อรับรองแค่การขาย แต่ไม่รับรองความปลอดภัยหากเจ้าของเดิมมาเจอท่านเข้า"

อี้หมิงพยักหน้าเข้าใจ เขาไม่คิดจะออกนอกประเทศจนกว่าจะเลื่อนเป็นระดับหนิงหยวนอยู่แล้ว โลกนี้อันตรายเกินไป แค่แคว้นซ่างยงเขายังเดินไม่ทั่วเลย จะรนหาที่ตายไปต่างประเทศทำไม

เมื่อเห็นเธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ อี้หมิงก็รู้ว่าเป็นการส่งแขก เขาจึงลาจากมา ของที่ "ฟอกขาว" ได้ เขาไม่คิดจะขายให้ที่นี่เพราะราคาถูกเกินไป

...

หลังจากออกจากบ้านไร้ชื่อ อี้หมิงก็มุดเข้าซอกซอยหายไปทันที โชคดีที่ไม่มีใครตามมา เขาจึงกลับไปที่พัก เปลี่ยนร่างกลับเป็นตัวเอง แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านยาตระกูลหวัง

เขาขายโอสถไปและได้เงินมานับพันหินปราณ จากนั้นจึงก้าวเข้าสู่หอหมิงอี้ของภูเขาหมิงอี้ ที่ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องสมุนไพรมีพิษและคัมภีร์โอสถ

"ข้าต้องการคัมภีร์โอสถกัดกร่อนปราณระดับหวางขั้นสูงหนึ่งเล่มขอรับ" อี้หมิงบอกคนรับใช้

"และเอาหญ้าดำสามคมหนึ่งต้น กับดอกเจาะใจและเถาวัลย์สลายกระดูกอย่างละสามส่วนด้วย"

อี้หมิงตรวจสอบหินปราณที่เหลืออยู่ พืชวิญญาณมีพิษเหล่านี้จะช่วยให้เขาปรุงโอสถพิษได้อีกหลายชนิด สรรพคุณย่อมดีกว่าการกินสมุนไพรดิบๆ หลายเท่า

"สหายเต๋าเป็นนักปรุงโอสถพิษงั้นรึ?"

เสียงทักทายอย่างสงสัยดังขึ้น อี้หมิงหันไปมอง พบผู้ฝึกตนชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา ทว่าแววตาดูมีเสน่ห์ลึกล้ำและมีรอยยิ้มที่มุมปาก

เขากำลังถือขวดหยกขนาดจิ๋วที่เพิ่งซื้อจากหอหมิงอี้ อี้หมิงมองแวบเดียวแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร

"ยังไม่ใช่หรอกขอรับ แค่สนใจนิดหน่อยเลยอยากลองศึกษาดู" อี้หมิงยิ้มตอบเรียบๆ

"หึๆ"

ไม่ใช่แค่ชายหนุ่มคนนั้น แม้แต่คนรับใช้ยังแอบยิ้มที่มุมปาก

'หลอกผีเถอะ' การปรุงยามันเรียนยากและต้องใช้ความเชี่ยวชาญสูง หากไม่มีอาจารย์สอนคอยคุมวิถีมือ หรือไม่มีมรดกวิธีหลอมรวมยา แค่ซื้อคัมภีร์กับสมุนไพรไปลองเองน่ะรึ? ไปนอนฝันเอาเถอะ...

ยิ่งไปกว่านั้น สมุนไพรที่อี้หมิงซื้อล้วนเป็นระดับหวางขั้นกลางและขั้นสูง หากไม่ใช่คนปรุงยาเป็น ใครจะมาซื้อของเกรดนี้ไปลองผิดลองถูก?

"หญ้าดำสามคมใช้เป็นวัตถุดิบหลักปรุงโอสถพิษได้ห้าชนิด" ชายหนุ่มดีดขวดหยกเบาๆ "หากสหายเต๋ามีโอสถ ข้ายินดีรับซื้อในราคาเม็ดละสามร้อยหินปราณขอรับ"

เมื่อเห็นอี้หมิงนิ่งเฉย เขาจึงประสานมือแนะนำตัวยิ้มๆ "ข้าหลัวฉี จากหุบเขาหูว่าง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ"

"หุบเขาหูว่าง?" อี้หมิงสงสัยในใจ สำนักนี้เด่นเรื่องตีเหล็กไม่ใช่รึ เขาจะเอาโอสถพิษไปทำอะไร? แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขาปรุงยาไว้ใช้เองและให้เสี่ยวฮวากิน เรื่องหาเงินเขามีวิธีอื่น ไม่จำเป็นต้องเอาของหายากไปแลก

"ยินดีที่ได้รู้จักขอรับท่านหลัว ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนพเนจรธรรมดาเท่านั้น" อี้หมิงประสานมือตอบ แต่ไม่เอ่ยถึงเรื่องโอสถพิษเลย

เขารับกล่องไม้และหยกสื่อสาร ตรวจสอบแล้วเก็บเข้าถุงวิเศษ พยัคหน้าให้หลัวฉีครั้งหนึ่งแล้วเดินออกจากร้านไปทันที

หลัวฉีหรี่ตามองพลางยิ้มจางๆ "คนนี้น่าจะเพิ่งเคยมาหงหยวนครั้งแรกแฮะ นักปรุงโอสถพิษหาตัวจับยากเสียด้วยสิ"

คนรับใช้ในร้านเอ่ยเสริม "ท่านหลัว หากท่านต้องการโอสถพิษ ทำไมไม่ไปหาท่านอาจารย์เก๋อที่เขตตะวันออกล่ะขอรับ ที่นั่นมีแม้แต่โอสถพิษระดับสวนเลยนะ"

สำนักหมิงอี้กับหุบเขาหูว่างมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน คนรับใช้จึงเรียกหลัวฉีอย่างสนิทสนม

หลัวฉีทำหน้าเซ็ง "ท่านอาจารย์เก๋อให้ข้าต้องเตรียมวัตถุดิบไปเองน่ะสิ แต่สมุนไพรที่ร้านพวกเจ้าก็มีไม่ครบ แล้วข้าจะไปหาพืชวิญญาณมีพิษพวกนั้นมาจากไหนล่ะ?"

"เทือกเขาหลิงหมิ่งไงขอรับ" คนรับใช้ยิ้มกว้าง "ตอนนี้ที่นั่นเพิ่งถูกลัทธิเซียนคู่กวาดล้างจนเหี้ยน สามสำนักล่มสลายไปแล้ว ท่านลองไปเดินเล่นดูสิ ไม่แน่อาจจะเจอแปลงสมุนไพรลับๆ ที่พวกมันซ่อนไว้ก็ได้"

"จริงด้วย" หลัวฉีตบมือ "พวกผู้ฝึกตนพเนจรคงไม่กล้าอยู่ที่นั่นนานเพราะกลัวลัทธิเซียนคู่ บางทีอาจจะมีสมุนไพรเหลือรอดอยู่ตามซอกมุมก็ได้นะ"

หลัวฉีตัดสินใจจะไปที่หลิงหมิ่งทันทีเพื่อหาทางสร้างอาวุธของเขาให้สำเร็จ แล้วจากนั้นเขาก็ลาจากคนรับใช้ไป