บทที่ 164 จักรพรรดินีหรูเยียนรุ่นก่อน

บทที่ 164 จักรพรรดินีหรูเยียนรุ่นก่อน

ก็ต้องยอมรับล่ะนะว่าคุณนายเฉิงอายุขนาดนี้แล้วยังดูแลตัวเองดีขนาดนี้ เพราะเธอใช้ชีวิตอย่าง "โปร่งใส" จริงๆ

ในเมื่อฐานะทางบ้านไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง มีอิสรภาพทางการเงินเรียบร้อย ข้อกำหนดแรกในการหาแฟนให้ลูกสาวจึงมีแค่... หล่อไหม?

เพราะคบก็คือคบ ไม่ใช่การแต่งงาน

ช่วงวัยสาวของผู้หญิงมีแค่ไม่กี่ปี บ้านเธอก็ไม่ได้หวังจะให้ลูกสาวแต่งงานเพื่อยกระดับฐานะทางสังคม ในสถานการณ์แบบนี้ การหาแฟนย่อมต้องเน้น "ความพึงพอใจส่วนตัว" เป็นหลัก

ส่วนเรื่องแต่งงานน่ะไว้ว่ากันทีหลัง อย่างน้อยคุณนายเฉิงก็ไม่มีความคิดที่จะให้ลูกสาวไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจเพื่อประคองบริษัท

แน่นอนว่าถ้าลูกสาวอยากหาคนที่มีฐานะเท่าเทียมกัน เธอก็ไม่คัดค้าน แต่ถ้าลูกสาวอยากหาคนที่ตัวเองชอบ เธอก็พร้อมสนับสนุน

แม้บ้านเธอจะนับเป็นเศรษฐีในเมืองเจียงหนิง ธุรกิจใหญ่โต แต่ก็ต่างจากตระกูลหยวนนิดหน่อย

ตระกูลหยวนเริ่มสร้างรากฐานมาตั้งแต่รุ่นปู่คุณหนูหยวน พื้นฐานค่อนข้างแน่น ส่วนบ้านเธอเพิ่งสร้างมาแค่รุ่นเดียว ความสัมพันธ์ทางสังคมและญาติพี่น้องค่อนข้างเรียบง่าย ไม่ค่อยมีผู้ใหญ่มาคอยชี้โบ๊ชี้เบ๊เรื่องการแต่งงานของลูกหลาน

เรื่องนี้คุณนายเฉิงมองขาด ไม่อย่างนั้นหลายปีก่อนตอนที่ตระกูลหยวนเสนอมา (เรื่องหมั้นหมาย) เธอคงไม่ปฏิเสธไปหรอก

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน คุณนายเฉิงย่อมเข้าใจความคิดของลูกสาว ใครล่ะจะไม่ชอบคนหล่อ หาแฟนก็ต้องหาเพื่อทำให้ตัวเองมีความสุขก่อน ถ้าไปหาคนหน้าตาธรรมดาๆ นั่นไม่เท่ากับไปทำให้คนอื่นมีความสุขแทนเหรอ?

ตอนไม่มีเงินไปคบคนไม่หล่อเพื่อทำให้คนอื่นมีความสุขยังพอเข้าใจได้ แต่บ้านฉันรวยขนาดนี้แล้วยังจะหาคนไม่หล่อมาทำให้คนอื่นมีความสุขอีก งั้นบ้านฉันจะมีเงินไปเพื่ออะไรล่ะ?

“หล่อแค่ไหน มีรูปไหมเอามาให้แม่ดูหน่อยสิ!” คุณนายเฉิงรีบถาม น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้น

ลูกสาวโตขนาดนี้แล้ว การมีความรักคือเรื่องดี ไม่ใช่ความรักในวัยเรียนเสียหน่อย มีอะไรให้ต้องไม่เห็นด้วยล่ะ

ได้ยินแบบนั้น หลิวหรูเยียนรีบปฏิเสธ: “แม่คะ ยังไม่ถึงขั้นนั้นเลย แค่มีคนคนนี้อยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เฉยๆ แถมสถานะเขายังมีปัญหานิดหน่อยด้วยค่ะ”

“สถานะมีปัญหาเหรอ? เป็นนักโทษเก่าเหรอ? แบบนั้นไม่ได้นะ ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไม่ได้!” คุณนายเฉิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วรีบโบกมือปฏิเสธ

หนุ่มหล่อน่ะดี แต่สันดานต้องไม่เสียนะ เพราะคนหล่อน่ะหาใหม่ได้ แต่คนสันดานเสียน่ะมันเปลี่ยนยาก

“ไม่ใช่ค่ะ... แม่คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย” หลิวหรูเยียนขำแห้งๆ ไม่รู้แม่คิดไปถึงไหนต่อไหน

“ไม่ได้ติดคุกเหรอ? งั้นสถานะจะมีปัญหาอะไรได้อีกล่ะ?” คุณนายเฉิงถามอย่างสงสัย

เพราะในมุมมองเธอ ถ้าไม่เคยติดคุก สถานะจะมีปัญหาอะไรได้? บ้านเธอก็ไม่ได้มีศัตรูที่ไหน คงไม่ใช่เหมือนในละครน้ำเน่าที่ลูกสาวไปตกหลุมรักลูกชายของศัตรูตระกูลหรอกนะ?

“เอ่อ... เขาอายุน้อยกว่าหนูนิดหน่อยค่ะ” หลิวหรูเยียนพูดอย่างเขินๆ เพราะอายุเธอขนาดนี้แต่ไปคบเด็กที่ห่างกันหลายปี มันรู้สึกเขินแปลกๆ

มันแปลกมาก แม้ปัจจุบันสังคมจะยอมรับเรื่องรักต่างวัยได้เยอะ แต่คนส่วนใหญ่มักจะชินกับผู้ชายแก่กว่าผู้หญิง มากกว่าผู้หญิงแก่กว่าผู้ชาย

ถึงจะไม่โดนว่าอะไร แต่ถ้าเจอแบบนี้คนก็มักจะล้อเลียนกันอยู่ดี

คุณนายเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง: “บรรลุนิติภาวะหรือยัง?”

หลิวหรูเยียน:???

“โถ่แม่คะ แม่คิดอะไรอยู่เนี่ย บรรลุนิติภาวะแล้วสิคะ อยู่ปีสี่แล้วด้วย!”

คุณนายเฉิงตาเป็นประกาย: “นักศึกษางั้นเหรอ? นักศึกษานี่เยี่ยมเลยนะ เรียบง่าย ไม่ค่อยมีเล่ห์เหลี่ยม คบเลย ต้องคบให้ได้นะ”

“แม่ตกใจแทบแย่ นึกว่าลูกไปหาเด็กไม่บรรลุนิติภาวะมาซะอีก แบบนั้นไม่ได้นะลูก นั่นมันผิดกฎหมาย เลี้ยงไว้ก่อนสักสองสามปีค่อยว่ากันน่ะพอได้!”

หลิวหรูเยียน: ...

มองดูแม่แท้ๆ ของตัวเองร่ายยาว หลิวหรูเยียนเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าแม่เธอหัวสมัยใหม่ขนาดนี้ เปิดกว้างยิ่งกว่าตัวเธอเสียอีก

“ไม่ใช่สิแม่ ทำไมแม่เอาแต่สนใจว่าเขาหล่อไหมล่ะคะ? ในฐานะพ่อแม่ ไม่ควรจะบอกว่า หาคนหล่อน่ะไม่มีประโยชน์ ต้องหาคนที่ซื่อสัตย์พึ่งพาได้หรือมีความสามารถสิคะ?” หลิวหรูเยียนถามด้วยความไม่เข้าใจ

แม่คนอื่นมักจะสอนลูกสาวว่าหาคนหล่อน่ะไม่มีประโยชน์ ทำไมมาถึงคราวแม่เธอถึงกลับกันล่ะ?

คุณนายเฉิงเบ้ปาก เอนกายพิงโซฟาอย่างสง่างาม บุคลิกดูเป็นผู้ดีสุดๆ เธอยิ้มแล้วพูดว่า: “ลูกเป็นคนแม่เกิดมา หน้าตาก็เหมือนแม่ สวยขนาดนี้ถ้าไม่หาแฟนหล่อๆ ไม่ขาดทุนแย่เหรอ?”

“แม่จะบอกลูกให้นะ หาผัวต้องหาคนหล่อ ไม่อย่างนั้นวันหลังตื่นมาพลิกตัวไปเจอคนหน้าตาอัปลักษณ์ วันนั้นทั้งวันโลกคงถล่มทลายแน่ๆ” “ถ้าลูกหาคนหล่อ เวลาทะเลาะกันบางทีก็ทะเลาะไม่ลงหรอกนะ นี่คือประสบการณ์ของคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน เข้าใจไหมเรา!”

แปะ แปะ แปะ

หลิวหรูเยียนตบมือพลางส่ายหัว: “แม่พูดมีเหตุผลจริงๆ ค่ะ แต่พ่อหนูก็ดูหน้าตาธรรมดาๆ ไม่ใช่เหรอคะ?”

“พูดจาเหลวไหล! ลูกกำลังสงสัยในสายตาแม่เหรอ? พ่อลูกน่ะแค่แก่แล้วอ้วนขึ้น ตอนหนุ่มๆ น่ะเขาเป็นหนุ่มรูปงามที่มีชื่อเสียงไปทั่วสิบลี้แปดหมู่บ้านเลยนะ ไม่อย่างนั้นแม่จะตาต่ำไปคว้าเขามาเหรอ?”

“อีกอย่าง ถ้าพ่อลูกหน้าตาธรรมดา ลูกคิดว่าลูกจะเกิดมาสวยขนาดนี้เหรอ โดยเฉพาะดวงตาคู่นี้น่ะ ถอดแบบมาจากพ่อลูกเป๊ะ พ่อเขาน่ะตาโตจะตาย” คุณนายเฉิงใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกสาวเป็นการสั่งสอน

เรื่องที่เธอมั่นใจที่สุดในชีวิตคือการหาปลาตัวใหญ่ (สามีดีๆ) มาได้ ตอนนั้นแม่เธอ (ยายของหลิวหรูเยียน) ก็เตือนว่าให้หาคนที่ซื่อสัตย์ คนหล่อน่ะไม่มีประโยชน์ ผลเป็นไงล่ะ เธอเลือกคนหล่อ

แล้วไม่กี่ปีต่อมา ธุรกิจของสามีเธอก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ จนใหญ่โต ตอนเธอกลับบ้านเดิม บรรดาญาติๆ ที่เคยเตือนเธอ มีใครกล้าขึ้นเสียงใส่เธอบ้างล่ะ? ตอนนี้ลูกสาวเธอกลับมาสงสัยในตัวเธอ ยอมไม่ได้จริงๆ

“โอเคๆ ค่ะ แม่พูดถูก หนูผิดเองค่ะ พอใจไหมคะ!” หลิวหรูเยียนยอมแพ้ส่ายหัวรัวๆ

ก็นะ คนที่จะสยบจักรพรรดินีหรูเยียนได้ ก็มีแต่จักรพรรดินีหรูเยียนรุ่นก่อนนี่แหละ เถียงไม่ได้เลยจริงๆ

“แล้วดูสีลูกสิ ใส่ชุดอะไรของลูกเนี่ย เมื่อสามสิบปีก่อนแม่ยังแต่งตัวดีกว่าลูกตอนนี้เลย” คุณนายเฉิงชี้ไปที่เสื้อยืดตัวโคร่งที่ลูกสาวใส่อยู่ด้วยความรังเกียจ

วันนี้หลิวหรูเยียนกลับบ้านมาแบบสบายๆ แค่เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงยีนส์ จืดสนิทแบบสุดๆ

“หนูก็แค่ใส่สบายๆ ไม่ได้แต่งตัวนี่คะ แล้วที่แม่บอกว่าเมื่อสามสิบปีก่อนแต่งตัวล้ำกว่าหนูนี่... โม้หรือเปล่า หนูไม่เชื่อหรอก!” หลิวหรูเยียนเริ่มไม่ยอมแพ้

เธอค่อนข้างมั่นใจในรสนิยมการแต่งตัวของตัวเองนะ ถึงจะไม่แต่งตัวโป๊ แต่เสื้อผ้าทุกชิ้นก็เลือกมาอย่างดี ชุดเดรสก็เน้นทรวดทรง ต่อให้เป็นชุดวันนี้ เธอก็ไม่เชื่อว่าสามสิบปีก่อนจะสู้ได้

คุณนายเฉิงแค่นยิ้ม จากนั้นก็ลากแขนลูกสาวเข้าไปในห้องนอน เริ่มรื้อข้าวของออกมาจากตู้เสื้อผ้า ในที่สุดก็ขุดกล่องใบหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุด

“ดูซะนะจ๊ะ นี่คือชุดที่แม่ใส่ก่อนจะแต่งงาน ลองดูซิว่ามันสวยกว่าที่ลูกใส่ตอนนี้ไหม” คุณนายเฉิงเปิดกล่องออก

ตอนแรกหลิวหรูเยียนไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งเธอหยิบชุดเดรสสีดำคล้องคอโชว์แผ่นหลังออกมาจากกล่อง

“นี่... ตอนแม่สาวยแต่งตัว ‘เย็นสบาย’ ขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

ไอ้ชุดนี้น่ะ แค่มีสายร้อยคอเส้นเดียว แผ่นหลังโชว์หมด แถมกระโปรงยังสั้นกุด ดีไม่ดีจะหวอออกเอาได้ง่ายๆ

“ลูกคิดว่าไงล่ะ ตอนแม่สาวยๆ น่ะ ทั้งสายเดี่ยว กระโปรงสั้นกุด กางเกงเอวต่ำ แม่ใส่มาหมดแล้ว ไม่รู้เป็นไง พอเกิดลูกมา วันๆ ลูกใส่เสื้อผ้ายังกับถังน้ำ ตัวโคร่งไปหมด จืดชืดสิ้นดี” คุณนายเฉิงหัวเราะเยาะ

หลิวหรูเยียนมุมปากกระตุก ดึงเสื้อยืดตัวโคร่งของตัวเองพลางพึมพำ:

“หนู... หนูใส่แบบ Oversize ค่ะแม่”

“ไซส์ซงไซส์เซ่ออะไรกัน บ้านเราก็ใช่ว่าจะไม่มีเงิน ปกติซื้อของดีๆ มาใส่บ้างเถอะ เป็นสาวเป็นนางแต่งตัวไม่ประณีตเอาซะเลย วันหลังอย่ามาชวนแม่ไปเดินห้างด้วยนะ อายเขา!” คุณนายเฉิงพูดออกมาแบบรังเกียจจริงๆ

หลิวหรูเยียนรื้อเสื้อผ้าก้นหีบของแม่ดูแล้วก็อดพูดไม่ได้ “ไม่ใช่สิแม่ ชุดพวกนี้มันสั้นเกินไป โป๊เกินไปแล้วนะคะ”

คุณนายเฉิง: “สั้นตรงไหน? โป๊ยังไง? ตอนนี้ลูกยังสาว หุ่นกำลังดีถ้าไม่โชว์บ้าง จะรอให้แก่จนหนังเหี่ยวค่อยมาอวดหรือไง? อายุน้อยแท้ๆ ทำไมความคิดถึงได้คร่ำครึขนาดนี้เนี่ย เชยระเบิด!”

“ถ้าไม่เชื่อ เอาชุดพวกนี้ไปลองใส่ดูสิ ลูกกับนักศึกษาคนนั้นยังไม่ลงเอยกันไม่ใช่เหรอ? ใส่ชุดพวกนี้ไปรับรองว่าลงเอยแน่ เชื่อแม่สิแม่ไม่หลอกลูกหรอก”

หลิวหรูเยียน: ...

คนรุ่นก่อน: ความคิดหัวโบราณ แต่การกระทำเปิดเผย คนรุ่นใหม่: ความคิดเปิดเผย แต่การกระทำหัวโบราณ