บทที่ 41 นึกว่าแน่ที่แท้ก็...

บทที่ 41 นึกว่าแน่ที่แท้ก็...

อะไรคือไม่อยากพยายามแล้ว ผมนี่แหละอยากพยายามใจจะขาด ยุคสมัยนี้ใครบ้างไม่อยากก้าวหน้า!

หลินโม่เพิ่งค้นพบว่า ต่อให้เขามีระบบช้อปปิ้งอยู่ในมือ แต่ถ้าอยากจะมีอิสรภาพทางการเงินล่ะก็ มันยังเทียบไม่ได้เลยกับการได้ "เกาะผู้หญิงกิน"  แน่นอนว่าต้องอยู่ในเงื่อนไขที่ว่าเขาสามารถกินมันได้ด้วยนะ

ช่วงค่ำ ณ ร้านอาหารกวางตุ้งระดับหรู ซูเหอพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเขานั่งขำจนตัวงออยู่บนโต๊ะมาพักใหญ่แล้ว สุดท้ายเธอก็มองดูหลินโม่ที่ถูกหลิวหรูเยียนแปลงโฉมใหม่แล้วพูดขึ้นว่า:

“ไอ้น้องชาย พี่บอกแกแล้วไงว่าแกมีศักยภาพด้านนี้จริงๆ ไหนบอกพี่มาซิ ตอนนั้นไม่หวั่นไหวเลยเหรอ? คอนโดในเจียงหนิงเชียวนะ ต่อให้แค่ 100 ตารางเมตร ทำเลปานกลาง รวมตกแต่งแล้วก็ต้องมี 2 ล้านกว่าหยวน”

“ต่อไปแกน่ะ ไม่ต้องกลัวอดตายแล้วล่ะ!”

เมื่อเจอพี่สาวล้อเลียน หลินโม่ก็ได้แต่ตอบกลับอย่างจนใจ: “ผมกลัวว่าจะมีเงินแต่ไม่มีชีวิตได้ใช้น่ะสิครับ พูดตามตรงนะ เมื่อก่อนเวลาผมเห็นข่าวพวกผู้หญิงหิวเงินหรือผู้ชายเกาะผู้หญิงกินในเน็ต ผมยังแอบอิจฉาเลยที่พวกเขาไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้อง”

“แต่ตอนนี้ผมไม่ฉิมอิจฉาเลยสักนิด มีแต่ความเลื่อมใสล้วนๆ เงินที่พวกเขาสร้างมาเนี่ย ผมไม่ตาร้อนเลยจริงๆ เชื่อเถอะ!”

นี่คือคำพูดจากใจจริงของเขา ผู้ชายคนไหนตอนวัยรุ่นจะไม่เคยเพ้อฝันว่าจะมีเศรษฐีนีมาถูกใจบ้าง แต่พอโอกาสนั้นมาถึงจริงๆ จะมีสักกี่คนที่มีความกล้าพอจะรับมันไว้

ไม่ว่าชายหรือหญิง ตราบใดที่สามารถหากินทางนี้ได้ เขาไม่ตาร้อนเลยสักนิด นี่มันคือผู้กล้าตัวจริงชัดๆ

สมกับคำกล่าวที่ว่า ความกลัวคือสัญชาตญาณของมนุษย์ แต่ความกล้าหาญต่างหากคือบทเพลงสรรเสริญของมวลมนุษย์

คนธรรมดาที่ไหนจะมีความสามารถขนาดนี้ล่ะ สรุปคือเขาก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งนั่นแหละ

แต่พอเขาสิ้นคำพูด หลิวหรูเยียนที่นั่งข้างๆ ก็แฉทันที: “ไม่รู้ว่าใครนะ วันนี้บนรถเปิดเพลง ‘ก้าวหน้า’ ให้ฉันฟัง แถมบอกว่าอยากก้าวหน้าแล้ว”

“คำนี้ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ล่ะจ๊ะ ก่อนหน้านี้ให้โอกาสแล้วไม่เอา พอตอนนี้ไปเจอของเกรดต่ำข้างนอกเข้า ถึงเพิ่งมานึกถึงความดีของพี่สาวคนนี้เหรอ... สายไปแล้วจ้ะ~”

หลินโม่เบะปาก ใครจะไปนึกว่าบอสใหญ่อย่างหลิวหรูเยียนจะรู้จักเพลง "อยากก้าวหน้า" ด้วยล่ะเนี่ย บอสเขาสบายขนาดนี้เลยเหรอ?

ส่วนซูเหอก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “ยัยขิงแก่นี่ถึงจะหน้าตาสวย แต่เธอให้แกได้แค่มองนะ ไม่ให้แกกินหรอก แกล้งปั่นหัวแกเล่นล้วนๆ”

“ถ้าแกหลงเชื่อคำพูดไร้สาระของยัยนี่ แกก็ซื่อบื้อเกินไปแล้ว”

หลิวหรูเยียนกลอกตาใส่แต่ก็ไม่ได้เถียงอะไร

“ฉันได้ยินจากหรูเยียนแล้วว่าของสิ่งนั้นราคาไม่ถูก พี่น่ะไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอก อีกอย่างแกก็กำลังจะกลับมหาลัยแล้ว พี่โอนให้แกสองหมื่นไว้เป็นค่าขนมรายวันละกัน! ที่เหลือแกไปรีดเอาจากเศรษฐีนีคนนี้เอาเอง ยัยนี่รวย!” ซูเหอพูดอย่างเกรงใจเล็กน้อย

ถึงจะเป็นน้องชายแท้ๆ แต่ในเมื่อใช้ของราคาแพงขนาดนั้นของน้องไป เธอก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะเธอรู้ดีว่าครอบครัวน้องชายก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย จะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้

“พี่ครับ เกรงใจกันเกินไปแล้ว มันก็แค่เครื่องสำอางเอง พอดีตอนทำงานผมเจอคุณหนูรวยๆ คนหนึ่งเขาให้มาน่ะครับ จริงๆ มันไม่ได้มีราคาขนาดนั้นหรอก”

หลินโม่เอ่ยปากปฏิเสธ เพราะถึงของสิ่งนี้จะได้ผลดีเยี่ยม แต่ตัวมันเองก็ไม่มีราคาที่แน่ชัด เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

“เอาเถอะ ตกลงตามนี้ ตอนนี้หน้าที่ที่สำคัญที่สุดของแกคือรีบกลับมหาลัยไปหาแฟนซะ พอจบออกมาแล้วมันหาผู้หญิงใสซื่อยากนะโว้ย แล้วในเมื่อจะจีบสาว มันจะไม่ใช้เงินได้ยังไง”

“น้องชายพี่ตอนนี้หล่อขนาดนี้ กลับไปคราวนี้ต้องได้เลือกจนตาลายแน่ๆ!” พูดไปซูเหอก็ขำไปเอง แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอมั่นใจในตัวน้องชายคนนี้สุดๆ

จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งคุยกันไปกินกันไป บรรยากาศเป็นไปด้วยความชื่นมื่น จนกระทั่งซูเหอรู้ว่าช่วงบ่ายหลิวหรูเยียนพาหลินโม่ไปนวดตัว สายตาอันคมกริบก็จ้องขวับไปทันที

“มองอะไรจ๊ะ ไม่เคยเห็นคนนวดจัดกระดูกหรือไง ช่วงนี้ฉันปวดคอปวดหลัง แถมเดินช้อปปิ้งมาทั้งบ่าย จะไปหาความสุขใส่ตัวบ้างมันแปลกตรงไหน?” หลิวหรูเยียนกลอกตาใส่พลางบ่น

ได้ยินดังนั้น ซูเหอถึงค่อยโล่งอกแล้วพูดต่อ: “เฮ้อ นวดแบบจริงจังเหรอ... งั้นมันจะไปสนุกตรงไหนล่ะ!”

หลินโม่: ...

หลิวหรูเยียน: ...

(พวกพี่จะเอาไงแน่ พอจะเข้าเรื่องอย่างว่าก็ไม่อยากเข้า พอไม่เข้าก็หาว่าไม่ตื่นเต้น สรุปคือนางเสือซ่อนเล็บกันทั้งคู่เลยใช่ไหม?)

มื้อค่ำมื้อนี้ผ่านไปได้ด้วยดี สองสาวมีความสุข หลินโม่มีทรัพย์สินเพิ่มขึ้นอีกสองหมื่น แถมยังจบการฝึกงานด้วย เรียกได้ว่าโชคดีสามชั้น

ตอนกลางคืน ซูเหอไล่หลิวหรูเยียนกลับไปแล้วขับรถมาส่งน้องชายที่บ้านด้วยตัวเอง พร้อมกับบอกว่าพรุ่งนี้เธอต้องไปทำงาน คงไม่ได้ไปส่งเขาที่มหาลัย มีอะไรก็ให้โทรหาได้ตลอด

หลินโม่ย่อมไม่ซีเรียส เขาโตแล้วไม่ใช่เด็กๆ ต้องมีคนไปส่งด้วยเหรอ?

พอกลับถึงบ้าน เขาก็รู้สึกเคว้งๆ เป็นครั้งแรก อาจจะเป็นเพราะรู้ว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นไปทำงานแล้วมั้ง

หลังเที่ยงคืน หลินโม่เปิดมือถือดูแวบหนึ่ง สินค้าวันนี้คุณภาพธรรมดาสุดๆ จนเขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

[เครื่องยิงจรวด DZG-141 พร้อมกระสุน 3 นัด; นายกับที่กำบังของนายดูตลกพอกันเลย: ￥6.9]

[หนังสือ "การอยู่ไฟ 2" รุ่นสะสมของไป๋หยุน; อ่านจบแล้วหลับไม่ตื่น: ￥99.8]

[สายรัดปรับบุคลิกภาพ ; สร้างแผ่นหลังที่สง่างามใน 21 วัน: ￥4.3]

[เหล้าข้าวหมากทำเอง ขนาด 5 จิน หอมหวานชื่นใจ: ￥7.92]

โชคดีที่ผ่านการฝึกฝนจิตใจมาช่วงหนึ่ง ความผิดหวังจึงหายไปอย่างรวดเร็ว มันคงไม่มีของดีออกมาทุกวันหรอกจริงไหม?

จริงๆ ในบรรดาสี่อย่างนี้ สิ่งที่เขาแอบสนใจคืออย่างที่สอง หนังสือ "การอยู่ไฟ 2" รุ่นสะสมเนี่ย มันน่าจะมีอยู่แค่ในคำพูดของป้าไป๋หยุน (ตัวละครในตลกจีน) เท่านั้น ตัวเล่มจริงๆ ไม่น่าจะมีใครเคยเห็น เขาจึงอยากรู้เนื้อหาข้างใน

แต่ไอ้ประโยคสุดท้ายเนี่ยสิ "อ่านจบแล้วหลับไม่ตื่น" นี่มันจะอ่านจนตายเลยหรือไง?

เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไว้ เขาจึงเลือกสายรัดปรับบุคลิกภาพ ถึงเขาจะไม่ใช่คนหลังค่อม แต่มันก็ไม่มีอะไรน่าซื้อแล้วล่ะ เลือกอันที่ดูน่าจะมีประโยชน์ที่สุดละกัน

เขาสระผมเข้านอน คืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น