บทที่ 4 ท่านลอร์ดหลินทั้งสูงทั้งแกร่ง

บทที่ 4 ท่านลอร์ดหลินทั้งสูงทั้งแกร่ง

ช่วงบ่าย หลังจากหลินโม่สะสางงานของวันนี้เสร็จ เขาก็นั่งอู้งานอยู่ที่โต๊ะ ส่วนหยวนมิ่งก็นั่งอยู่ข้างๆ เคี้ยวหมากฝรั่งพลางไถมือถือดูหนุ่มหล่อซิกซ์แพ็กอย่างสบายอารมณ์

"พี่หยวน แผนกขายของพี่นี่มันว่างขนาดนี้เลยเหรอครับ?" หลินโม่ถามออกมาอย่างรู้สึกแปลกใจ

หยวนมิ่งค้อนใส่เขาทีก่อนจะตอบว่า "นี่นายไม่เข้าใจคำว่าพนักงานขายเหรอ ตราบใดที่ฉันปิดดีลใหญ่ได้ ต่อให้ฉันไม่เข้าบริษัทเลยสักวันก็ไม่มีใครกล้าว่าฉันหรอก!"

หลินโม่: ... จะว่าไปมันก็จริงของเธอ แต่ตั้งแต่เขาเข้ามาฝึกงาน เขาก็ไม่เคยเห็นหยวนมิ่งออกไปพบลูกค้าข้างนอกเหมือนพนักงานขายคนอื่นๆ เลย ส่วนใหญ่เธอก็มักจะอยู่ในบริษัท หาที่เงียบๆ เล่นเกม ดูซีรีส์ ไถวิดีโอ พอตกเย็นก็ไปเล่นเกมต่อ นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเธอเอาเวลาไหนไปพบลูกค้า

"แล้วพี่มานั่งตรงนี้ทำไมล่ะเนี่ย? ผมจะอู้งานยังเกร็งเลย!" หลินโม่พูดอย่างเหนื่อยใจ เดิมทีที่นั่งของเขาถือเป็นทำเลทอง อยู่ตรงมุมติดหน้าต่างที่เป็นสรวงสวรรค์ของการอู้งาน

แต่ตอนนี้ดันมี "ตัวเด่น" อย่างหยวนมิ่งมานั่งอยู่ด้วย ตลอดทั้งบ่ายใครเดินผ่านไปมาก็ต้องเหลียวมองมาที่โต๊ะเขาบ่อยๆ

"ตรงนี้มันเงียบดี อีกอย่าง เลิกงานแล้วอย่าเพิ่งหนีนะ ไปร้านอินเทอร์เน็ตกัน พี่อยากจะดูให้เห็นกับตาว่านายใช้โปรจริงหรือเปล่า!"

หลินโม่: ... ผมหลินโม่ [ไม่ได้ใช้โปร]

เวลาผ่านไปรวดเร็วจนถึงสี่โมงห้าสิบนาที ใกล้จะเลิกงานเต็มที ต่งต้าเว่ยผู้จัดการแผนกก็ผลักประตูเดินเข้ามา

เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะเหลือบไปเห็นหยวนมิ่งที่เอนกายอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าที่ดำคล่ำอยู่แล้วของเขาก็ยิ่งทะมึนหนักกว่าเดิม

หยวนมิ่งเห็นเขาเดินเข้ามาเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย สายตายังไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังโชว์ภาพหนุ่มซิกซ์แพ็กอยู่เลย

ต่งต้าเว่ยเห็นแบบนั้นก็ยิ่งโมโห

"แฮ่ม! ขอประกาศหน่อยนะ เนื่องด้วยความห่วงใยในความรู้สึกของทุกคน กิจกรรมสานสัมพันธ์สุดสัปดาห์นี้ขอยกเลิก! แต่... งานในมือของทุกคนห้ามทิ้งเด็ดขาด โดยเฉพาะวันจันทร์หน้า คุณหลิวจากสำนักงานใหญ่จะมาตรวจเยี่ยมงานที่นี่ เพราะฉะนั้นใครที่งานยังไม่เสร็จ สองวันนี้ก็รีบเคลียร์ซะ ไม่อย่างนั้นจะส่งผลต่อเงินโบนัสเดือนนี้ เข้าใจตามนี้ แยกย้ายได้!"

หลังจากเหตุการณ์ปะทะกันเมื่อวานระหว่างหยวนมิ่งกับต่งต้าเว่ย ผู้อำนวยการได้เรียกประชุมย่อยเพื่อพูดถึงเรื่องนี้โดยเฉพาะ และต่งต้าเว่ยก็ถูกตำหนิอย่างหนัก ทำให้เจ้าอ้วนต่งรู้สึกอึดอัดใจเป็นบ้า ประจบเจ้านายไม่สำเร็จแถมยังโดนด่ากลับมาอีก นั่นทำให้เขาเล็งเป้าความไม่พอใจไปที่หยวนมิ่งมากขึ้นไปอีก

"เย้!!!"

"ดีจังเลย สุดสัปดาห์นี้ฉันมีนัดเดตพอดี!"

"ผมมีนัดดูตัว!"

"จะได้นอนตื่นสายสักที!"

ทุกคนต่างส่งเสียงเฮด้วยความดีใจ เพราะไม่มีใครอยากเอาวันหยุดไปทำกิจกรรมบริษัท แถมยังต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินเองอีก

ในขณะที่ทุกคนกำลังเฮฮา ต่งต้าเว่ยก็เดินมาหยุดข้างๆ หยวนมิ่งแล้วกระซิบเบาๆ ว่า "คราวนี้พอใจหรือยัง? อย่าคิดว่าปิดดีลใหญ่ให้บริษัทได้แล้วคนเป็นผู้จัดการอย่างฉันจะจัดการเธอไม่ได้นะ เธอจะต้องเสียใจ!"

หยวนมิ่งปรายตามองด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะขยับริมฝีปากแดงระเรื่อพูดสั้นๆ ว่า: "ไสหัวไป (กุ่น) ~"

ต่งต้าเว่ย: "..." เขาได้แต่แค่นเสียงหึในลำคอ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป และปิดประตูเสียงดัง "ปัง" อย่างแรง

หลินโม่ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับเบิกตาค้าง นี่เขาเพิ่งเห็นฉากอะไรไปเนี่ย? เหมือนดูละครน้ำเน่าในชีวิตจริงเลย!

หยวน-ท้า ต่ง-ล่า ประตู-ปัง! ก็นะ... โลกใบนี้มันก็คือโรงละครขนาดใหญ่ดีๆ นี่เอง ดันมาเจอเรื่องแบบนี้เข้าให้ ศิลปะมันเกิดจากชีวิตจริงชัดๆ!

ไม่นานนักก็ถึงเวลาเลิกงาน หยวนมิ่งเก็บมือถือแล้วลากเขาออกไปทันที

พวกเขาเจอจางเว่ยที่ชั้นล่างบริษัท ก่อนจะพากันขึ้นรถ Xiaomi SU7 Ultra ของหยวนมิ่ง มุ่งหน้าตรงไปยังร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

ณ เทียนหยวน เน็ตคาเฟ่ ชั้นสอง หยวนมิ่งเปิดห้องส่วนตัวทันที

"มา! งัดฝีมือเมื่อคืนออกมาโชว์หน่อย พี่อยากรู้ว่าดาบนายจะแข็งจริงไหม!"

"ใช่! ถ้านายไม่ได้เปิดโปรนะ ผม จางเว่ย คนนี้จะยอมกินขี้โชว์เลย!"

หลินโม่: ... เหนื่อย... เหนื่อยใจเหลือเกิน

ถูกหรือผิดเขาไม่อยากอธิบายแล้ว ให้ความจริงมันพูดเองก็แล้วกัน

ไม่นานนักทั้งสามคนก็เริ่มเข้าเกม ตากแรกผ่านไปหลินโม่ยังคงโชว์เหนือด้วยเทคนิคขั้นสูงจนทั้งคู่ตาค้าง ตะโกนว่าเจ๋งไม่หยุดปาก

เมื่อหน้าจอแสดงผลว่าพวกเขาคว้าชัยชนะได้ หลินโม่ก็เหล่ตามองทั้งคู่แล้วถามขึ้นว่า:

"เป็นไง? ดาบผมแข็งพอไหม?"

ทั้งสองคนรีบประสานมือคารวะทันที หยวนมิ่ง: "เสี่ยวโม่... สูงส่ง!"

จางเว่ย: "พี่หลิน... แข็งแกร่ง!"

"ท่านลอร์ดหลินทั้งสูงทั้งแกร่ง!" x2

หลินโม่: ... "อย่ามาเปลี่ยนประเด็น พี่จะกินแบบอุ่นๆ หรือแบบค้างคืนล่ะ รีบๆ เข้า ถ้าคิดว่าของคนอื่นไม่อร่อย จะผลิตเองกินเองก็ได้นะ!"

จางเว่ยได้ยินดังนั้นก็ไอแห้งๆ ด้วยความเขินอาย รีบลุกขึ้นยืนทันที: "แฮ่ม... เอ่อ ผมไปซื้อน้ำก่อนนะ มื้อเย็นวันนี้ผมเลี้ยงเอง!" พูดจบก็รีบชิ่งหนีไปทันที ไม่หนีไม่ได้แล้ว เพราะที่นี่มีห้องน้ำจริงๆ น่ะสิ!

หลินโม่หันไปมอง พบว่าหยวนมิ่งกำลังจ้องเขาด้วยแววตาเป็นประกาย

"อะไรครับ? ผมขายแต่ฝีมือ ไม่ขายตัวนะครับ!"

"ไสหัวไปเลย! รีบสอนพี่เดี๋ยวนี้ ถ้าพี่เก่งขึ้น พี่จะมีรางวัลให้อย่างงาม!" หยวนมิ่งพูดอย่างตื่นเต้น

ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมฝีมือของหลินโม่ถึงก้าวกระโดดขนาดนี้ แต่นั่นไม่สำคัญ สำคัญคือตอนนี้ในทีมมี "ตัวแบก" แล้ว และที่สำคัญคือไม่ใช่โปร!

เมื่อนึกถึงความสายเปย์ของใครบางคน หลินโม่จึงพยักหน้าตกลง: "งั้นผมจะสอนท่าดาบพุ่งขึ้นฟ้า กับท่าตะขอเกี่ยวพิฆาตให้ ดีไหมครับ?"

หยวนมิ่ง: "ท่าพวกนี้เอาไว้โชว์ออฟได้ไหม?"

หลินโม่: ... "งั้นผมสอนท่ากระบี่เหิน กับวิชาคอมโบกลางอากาศสามจังหวะให้ ดีไหมครับ?"

หยวนมิ่ง: "ท่าพวกนี้จะทำให้พี่ติดอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ได้ไหม?"

หลินโม่: ... "ไม่ได้ครับ"

"คอมโบกลางอากาศสู้กดสกิลรัวๆ ไม่ได้ ไม่เรียนๆ!"

หลินโม่: "งั้นสอนท่าสลับอาวุธคู่ฉับพลัน ต่อด้วยท่าบุปผาสี่ทิศเป็นไงครับ?"

หยวนมิ่ง: "ฆ่าบอสได้ในครั้งเดียวไหม?"

"เอ่อ... น่าจะไม่ได้ครับ!"

"ไม่ได้แล้วพี่จะเรียนไปทำซากอะไร เปลี่ยนใหม่อีกซิ!"

หลินโม่: (艹皿艹) "ไอ้นั่นก็ไม่เรียน ไอ้นี่ก็ไม่เอา ผมไม่สอนแม่งแล้ว!"

พูดจบเขาก็ฟาดมือที่หยวนมิ่งจับแขนเขาไว้ออกไปสามทีซ้อน

จากนั้นทั้งสามคนก็รบราฆ่าฟันอยู่ในเน็ตคาเฟ่จนถึงห้าทุ่ม จนแต้มแรงค์พุ่งกระฉูด เดิมทีหยวนมิ่งอยากจะโต้รุ่ง แต่หลินโม่ปฏิเสธเพราะเขานึกขึ้นได้ว่าตอนเที่ยงคืนอาจจะมีการรีเฟรชสินค้าใหม่

สุดท้ายหยวนมิ่งก็ขับรถมาส่งเขาส่งที่บ้าน พร้อมนัดแนะว่าจะมาลุยกันต่อวันพรุ่งนี้

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินโม่รีบอาบน้ำล้างตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนอนรออยู่บนเตียงอย่างใจจดใจจ่อ คอยดูว่าเที่ยงคืนนี้จะเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ไหม

ไม่นานนัก เมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสิบสอง หน้าต่างโฆษณาที่คุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์จริงๆ

[ปืนพก Colt Revolver พร้อมกระสุน 100 นัด: ￥7.9]

 [เซ็ตขนมถุงใหญ่ Three Squirrels รวม 60 ซอง: ￥0.01]

 [กำไลทองคำแท้ 24K ตีด้วยกรรมวิธีโบราณ: ￥9.16] 

[ข้าวกล่องอุ่นร้อนเองได้ 1 ลัง (12 กล่อง) : ￥3.14]

เห็นดังนั้น หลินโม่ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น เป็นไปตามที่เขาคิดจริงๆ

แต่สินค้าในรอบนี้เปลี่ยนไปอีกครั้ง ทว่าข้าวกล่องอุ่นร้อนกับเซ็ตขนมนี่มันเอาจริงเหรอ?

เขารู้สึกว่าระดับความขลังมันดูลดลงไปนิดหน่อย เพราะสองครั้งแรกถ้าไม่ใช่ทักษะความรู้ก็เป็นโสมคนกับรถสปอร์ต อย่างแย่สุดก็ยังเป็นยาเม็ดสีฟ้า

แต่พอเห็น "กำไลทองวงใหญ่" หลินโม่ก็กลับมายิ้มออก ของชิ้นนี้มีราคาแน่นอน ส่วนเรื่องปืนพกน่ะเหรอ เขาจะเอาไปทำอะไรล่ะ ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนแห่งเสรีภาพแบบอเมริกาซะหน่อย

เขากดสั่งซื้อทันที ถ้าเป็นของจริงขึ้นมา กำไลทองราคาเก้าหยวนก็ไม่ต่างอะไรกับได้มาฟรีๆ!

ทันทีที่การชำระเงินสำเร็จ ในขณะที่หลินโม่กำลังคิดว่าต้องรอส่งของอีกกี่วัน จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างตกลงมากระแทกที่หน้าท้องของเขา

เขาก้มลงมอง พบว่าเป็นกำไลสีทองอร่ามวงหนึ่งวางอยู่ ซึ่งรูปร่างหน้าตาเหมือนกับที่เขาเพิ่งสั่งซื้อไปเป๊ะๆ!

"มันมาแบบปุ๊บปั๊บงี้เลยเหรอ?"

"โครตเจ๋งเลยว่ะ!"