บทที่ 320 การท้าทายของเซี่ยเยว่และเหยียน
บทที่ 320 การท้าทายของเซี่ยเยว่และเหยียน
ที่สำคัญที่สุดคือ อ้าวเทียนมีหญิงงามอยู่ข้างกายมากมายถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดหูเลียน่ายังชอบเขาอีก?
ไม่เพียงเหยียนที่ไม่เข้าใจ แม้แต่เซี่ยเยว่เองก็ไม่อาจเข้าใจได้
ในยามนี้เหยียนได้รับแรงกระแทกทางจิตใจอย่างรุนแรง
เจ้าหน้าขาวผู้มีหญิงงามล้อมรอบอยู่แล้ว กลับยังคิดจะมาแย่งหูเลียน่าของเขาอีก!
หัวใจของเหยียนลุกโชนด้วยความโกรธแค้น เขายอมรับไม่ได้!
เขาแทบอยากฉีกอ้าวเทียนเป็นชิ้น ๆ เพื่อระบายความแค้นในใจ
แต่ตอนนี้… ยังไม่ใช่เวลาลงมือ
เหยียนฝืนกดความโกรธเอาไว้ ไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่น้อย
“อาจารย์”
หูเลียน่าเรียก พร้อมรีบเดินเข้าไปหาบี้ตง
บี้ตงยิ้มและพยักหน้า จากนั้นสายตาของนางก็ตกไปยังเซี่ยเยว่และเหยียน
ก่อนหน้านี้นางเคยเรียกสองคนนี้มาเข้าเฝ้า ให้กำลังใจพวกเขา ตั้งใจฝึกฝน และมุ่งคว้าแชมป์การแข่งขันวิญญาจารย์เพื่อนำเกียรติมาสู่วิหารวิญญาณ
เมื่อเห็นทั้งสองมาที่นี่ บี้ตงก็เดาเจตนาออกได้คร่าว ๆ แล้ว
“คารวะองค์สังฆราช”
เซี่ยเยว่และเหยียนคำนับพร้อมกัน
“ไม่ต้องมากพิธี”
ก่อนหน้านี้ บี้ตงดูอ่อนโยนและเป็นกันเอง แต่เมื่อสองคนนี้มาถึง บารมีขององค์สังฆราชก็แผ่ออกมาอย่างน่าเกรงขาม
บี้ตงถาม
“ข้าไม่ได้เรียกพวกเจ้ามา เหตุใดจึงมาที่นี่?”
เซี่ยเยว่รีบกล่าวอย่างนอบน้อม
“ขออภัยองค์สังฆราช ข้ากับเหยียนมาด้วยเรื่องสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันวิญญาจารย์”
บี้ตงพยักหน้าเล็กน้อย
เซี่ยเยว่กล่าวต่อ
“องค์สังฆราช ทีมของพวกเราเตรียมตัวมาเป็นเวลานาน แต่กลับถูกแจ้งกะทันหันว่าไม่อาจเข้าร่วมการแข่งขันได้ พวกเรารู้สึกเสียดายอย่างยิ่งที่ไม่อาจนำเกียรติมาสู่วิหารวิญญาณในครั้งนี้”
“ไม่จำเป็นต้องเสียดาย เพราะภารกิจนี้จะถูกทำให้สำเร็จ โดยทีมที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า”
บี้ตงกล่าวอย่างเรียบเฉย
เซี่ยเยว่เงยหน้าขึ้น มองอ้าวเทียนและกู่เยวี่ยนา
“ทีมที่แข็งแกร่งกว่า… หมายถึงพวกเขาหรือ?”
“ใช่”
บี้ตงตอบ
“พวกเขาจะเป็นตัวแทนสถาบัน เข้าร่วมการแข่งขันวิญญาจารย์ระดับทวีป และคว้าแชมป์ให้แก่วิหารวิญญาณ”
เซี่ยเยว่ก้มศีรษะอีกครั้ง
“องค์สังฆราช ข้าและเหยียนต่างมีระดับฝึกฝนขั้นราชาวิญญาณ ข้าเชื่อว่าพวกเรามีความสามารถเพียงพอจะช่วยทีมในการแข่งขันครั้งนี้”
เหยียนกล่าวเสริม
“ถูกต้อง ข้า นาน่า และเซี่ยเยว่ ล้วนเป็นศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของสถาบัน บัดนี้นาน่าได้เข้าร่วมทีมใหม่แล้ว ข้าเชื่อว่าเซี่ยเยว่กับข้าก็มีคุณสมบัติพอจะเข้าร่วมเช่นกัน”
บี้ตงกล่าว
“ข้ายอมรับว่าพวกเจ้ายอดเยี่ยม แม้เทียบกับศิษย์รุ่นก่อน ๆ แต่การแข่งขันครั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้พวกเจ้า”
“เพราะเหตุใด?”
เหยียนชี้ไปที่อ้าวเทียนและหญิงสาว
“หรือว่าพวกเขาแข็งแกร่งกว่า ข้าและเซี่ยเยว่?”
สีหน้าเซี่ยเยว่าเปลี่ยนไปทันที เขารีบดึงเหยียนคุกเข่าลงกล่าวอย่างหวาดหวั่น
“ขอองค์สังฆราชทรงอภัย!”
ตั้งคำถามต่อหน้าบี้ตง ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย!
เมื่อองค์สังฆราชโกรธ โลหิตย่อมไหลนอง หัวกี่ร้อยก็ไม่พอให้ตัด!
ในใจเซี่ยเยว่แทบอยากบีบคอเหยียนให้ตาย ด่าว่าเขาโง่เขลาสิ้นดี
หูเลียน่ารีบกล่าว
“อาจารย์ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ เพียงอยากเข้าร่วมการแข่งขันมากเกินไป จึงพูดไปโดยไม่ยั้งคิด”
บี้ตงโบกมือ
“ยกโทษให้ ข้าเข้าใจความปรารถนาของพวกเจ้า วิหารวิญญาณยึดถือพลังเป็นหลัก และครั้งนี้ พวกเจ้าไม่จำเป็น”
เหยียนคุกเข่าอยู่กับพื้น เงยหน้ากล่าวอย่างร้อนรน
“องค์สังฆราช นี่เป็นการแข่งขันครั้งเดียวที่พวกเรามีสิทธิ์เข้าร่วม ครั้งหน้าอายุเกินแล้ว
ยิ่งทีมแข็งแกร่งมากเท่าไร โอกาสชนะก็ยิ่งสูงไม่ใช่หรือ?
เป็นไปไม่ได้หรอก ที่ทุกคนในทีมใหม่จะแข็งแกร่งกว่าข้าและเซี่ยเยว่ทั้งหมด หากพวกเราเข้าร่วมโอกาสคว้าแชมป์ย่อมยิ่งมากขึ้น!”
เสี่ยวอู่ที่ดูอยู่นานแล้วพูดขึ้นทันที
“พวกเจ้าคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่า เลยอยากท้าทายพวกเราสินะ?”
บี้ตงเหลือบมองเสี่ยวอู่ จูจู๋ชิง และหนิงหรงหรงแล้วกล่าว
“ไม่จำเป็นต้องท้าทาย เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้วพวกเจ้ากลับไปได้”
เหยียนร้อนใจ
“องค์สังฆราชทำเช่นนี้ไม่ได้ เมื่อครู่ท่านยังตรัสเองว่าวิหารวิญญาณยึดถือพลังเป็นหลัก
หากเป็นเช่นนี้ จะทำให้ผู้คนยอมรับได้อย่างไร?”
สีหน้าบี้ตงมืดลง ดวงตาเย็นเฉียบดุจมีด เจตนาสังหารแผ่ออกมาจากร่างนาง
สองหนุ่มรู้สึกเหมือนตกลงสู่ห้วงน้ำแข็ง หนังศีรษะชาวาบ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“จบแล้ว…”
ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของเซี่ยเยว่
“อาจารย์!”
หูเลียน่าเรียกอย่างร้อนใจ คิดจะคุกเข่าลง
บี้ตงยื่นมือดึงนางไว้ เจตนาสังหารหายไปในพริบตา
“ถอยไป”
เพียงชั่วครู่ที่ถูกห่อหุ้มด้วยแรงกดดันนั้น แผ่นหลังของเซี่ยเยว่และเหยียน ก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
“ขอบพระคุณองค์สังฆราชที่ทรงไว้ชีวิต”
เซี่ยเยว่คำนับ
เหยียนก็คำนับตาม
จากนั้น ทั้งสองลุกขึ้น สีหน้ายังเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ไปกันเถอะ”
เซี่ยเยว่ดึงเหยียน ถอยออกจากสนามฝึก
ในใจเซี่ยเยว่าไม่ยินยอมอย่างยิ่ง แต่ทำได้เพียงถอนหายใจ ไม่คิดเลยว่าท่าทีขององค์สังฆราช จะเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ไม่เปิดโอกาสให้ท้าทายแม้แต่น้อย
เหยียนเองก็ไม่ยินยอมและยิ่งไปกว่านั้น ไฟโทสะในอกแทบระเบิดออกมา
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาตจ้องมองอ้าวเทียน
เป็นเพราะเจ้าหน้าขาวผู้นี้ ไม่เพียงแย่งหูเลียน่าไปจากเขา ยังแย่งสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันไปอีก!
เหยียนสาบานในใจว่าสักวันหนึ่งเขาจะทำให้อ้าวเทียนต้องชดใช้!
ขณะที่เซี่ยเยว่และเหยียน กำลังจะออกจากสนามฝึกเสียงของอ้าวเทียนก็ดังขึ้น
“เดี๋ยวก่อน”
ทั้งสองหยุดกึก หันกลับมามองอ้าวเทียนอย่างงุนงง
“เจ้าหน้าขาวนี่คิดจะทำอะไร?”
พวกเขาคิดในใจ
บี้ตง กู่เยวี่ยนา และหญิงสาวคนอื่น ๆ ก็มองอ้าวเทียนอย่างไม่เข้าใจ
อ้าวเทียนมองเหยียนแล้วกล่าว
“ในเมื่อพวกเขาอยากท้าทาย ให้โอกาสพวกเขาสักหน่อยจะเป็นไรไป หากไม่เอาชนะให้สิ้นสงสัย พวกเขาย่อมไม่ยอมรับและหากเรื่องนี้แพร่ออกไป อาจกระทบต่อภาพลักษณ์ขององค์สังฆราช”
ดวงตาของเซี่ยเยว่าสว่างวาบ ความหวังลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
อ้าวเทียน… เป็นความมั่นใจ หรือความโอหังกันแน่?
บี้ตงเหลือบมองเสี่ยวอู่ จูจู๋ชิง หนิงหรงหรง และเสี่ยวลี่ ขมวดคิ้ว ก่อนถ่ายทอดเสียงไปหาอ้าวเทียน
“เสี่ยวอู่และพวกนางจะไหวหรือ? เซี่ยเยว่กับเหยียน ต่างเป็นราชาวิญญาณระดับห้าสิบสองและเป็นสายโจมตีทั้งคู่”
เหตุผลที่นางปฏิเสธก่อนหน้านี้ ก็เพราะกังวลว่าเสี่ยวอู่และพวกนางจะพ่ายแพ้
ยกเว้นกู่เยวี่ยนา หญิงสาวคนอื่น ๆ ยังอยู่เพียงระดับอัคราจารย์วิญญาณ
เซี่ยเยว่และเหยียนผ่านศึกมานับไม่ถ้วน ประสบการณ์การต่อสู้สูงยิ่ง
อ้าวเทียนถ่ายทอดกลับ
“ไม่ต้องกังวล เสี่ยวอู่และพวกนางจะชนะ”
บี้ตงพยักหน้าเล็กน้อย หันไปมองเซี่ยเยว่และเหยียนแล้วกล่าว
“เช่นนั้น ตามที่พวกเจ้าต้องการ ข้าจะอนุญาตให้ท้าทาย หากพวกเจ้าชนะ
ก็สามารถเข้าร่วมทีมได้”
ใบหน้าของเหยียนฉายความยินดีอย่างถึงที่สุด เขาและเซี่ยเยว่รีบเดินกลับมา
“ขอบพระคุณองค์สังฆราช!”
ทั้งสองกล่าวพร้อมกันเสียงดัง
บี้ตงชี้ไปที่หนิงหรงหรง
“นางเป็นวิญญาณสนับสนุนยกเว้นนาง พวกเจ้าสามารถเลือกท้าทายใครก็ได้
เริ่มเลือกได้แล้ว”