บทที่ 275 วิหารวิญญาณต่ำช้าเกินทน
บทที่ 275 วิหารวิญญาณต่ำช้าเกินทน
เมื่อย้อนนึกถึงฉากประหลาดระหว่างทางที่ผ่านมา หัวใจของอาจารย์ใหญ่ (อวี้เสี่ยวกัง) ก็เต้นสะดุด รีบถามด้วยความร้อนใจว่า
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
จักรพรรดิวิญญาณผู้นั้นปรายตามองเขาอย่างเฉยเมยก่อนกล่าวว่า
“สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติยุบตัวไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในทวีปโต่วหลัวจะไม่มีสำนักนี้อีกต่อไป”
คำพูดนี้ทำเอาทั้งอาจารย์ใหญ่และถังซานถึงกับตะลึงงัน
หนึ่งในสามสำนักชั้นสูง นับเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลสูงสุดในทวีปโต่วหลัว
หลังจากตระกูลป๋อเล่อ (มังกรสายฟ้านภา) เสื่อมถอย และสำนักฮ่าวเทียน ปลีกตัวออกจากยุทธภพ สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติก็กลายเป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดโดยไม่ต้องสงสัย
แต่บัดนี้ สำนักยิ่งใหญ่เช่นนั้นกลับ… ยุบสลายไปแล้ว
อาจารย์ใหญ่นิ่งอึ้งไปนาน ไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้
ในความคิดของเขา หากจะต่อต้านวิหารวิญญาณ สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติคือกุญแจสำคัญที่สุด พวกเขาขาดไม่ได้โดยสิ้นเชิง
เพราะหอแก้วเจ็ดสมบัติ คือวิญญาณยุทธ์สายสนับสนุนอันดับหนึ่งของทวีป หากมีผู้ใช้อยู่เคียงข้าง ผู้ใช้พลังโจมตีสามารถสู้ศัตรูได้ถึงสองคนต่อหนึ่ง
หากในอนาคตสำนักฮ่าวเทียนกลับมารวมตัวกัน และตระกูลป๋อเล่อฟื้นคืน อีกทั้งได้รับการสนับสนุนจากสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ก็ย่อมสามารถโค่นล้มวิหารวิญญาณได้
เมื่อผนึกกำลังกับสองจักรวรรดิ กดดันรอบด้าน ต่อให้วิหารวิญญาณแกร่งกล้าเพียงใดก็ย่อมไร้ทางหนี
แผนการอันยิ่งใหญ่ในใจของอาจารย์ใหญ่ จึงพังครืนในพริบตา
หากไม่มีสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ความหวังในสงครามนี้ก็ลดลงไปนับหลายสิบส่วน
ถังซานไม่รู้ความลับเหล่านี้ เขาไม่รู้ว่าอาจารย์ของตนวางแผนจะต่อต้านวิหารวิญญาณ เขาคิดเพียงถึงสำนักถัง ที่เขาตั้งใจจะสร้างเท่านั้น
การก่อตั้งสำนัก จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรมากมาย และอาศัยการสนับสนุนจากขุมอำนาจใหญ่ เพื่อป้องกันการถูกรังแกจากสำนักอื่น
และสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ย่อมเป็นพันธมิตรในฝัน
แต่ตอนนี้ สำนักกลับล่มสลายลงเสียแล้ว การสร้างสำนักถังย่อมลำบากขึ้นมาก
จักรพรรดิวิญญาณเห็นทั้งสองนิ่งเงียบก็เอ่ยขึ้น
“ถ้าไม่มีธุระอันใด ก็กลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ต้อนรับใครอีกแล้ว”
เขายังมีงานต้องจัดการ ทรัพย์สมบัติและของใช้บางส่วนของสำนักยังค้างอยู่ ต้องเร่งขนย้าย ส่วนศิษย์ที่เหลืออยู่ ณ ที่นี้ ล้วนเป็น ศิษย์ระดับหัวกะทิ ที่ท่านหนิงเฟิ่งจื้อคัดไว้ก่อนล่าถอย
อาจารย์ใหญ่สะดุ้งตื่นจากความคิด รีบถาม
“เช่นนั้น... ท่านหนิงอยู่ที่ใด? ข้าขอเข้าเฝ้าเขาได้หรือไม่?”
ชายร่างใหญ่ตอบ
“ไม่มีประโยชน์หรอก ท่านหนิงพำนักอยู่ในปราสาทนอกนครเทียนโต้ว แม้แต่จักรพรรดิยังถูกปฏิเสธ พวกเจ้าจะหวังสิ่งใด?”
ถังซานเห็นอาจารย์หมดหวังจึงดึงแขนเบา ๆ
“อาจารย์ เรากลับกันเถอะ”
ชายร่างใหญ่ปรายตามองตามแล้วแค่นเสียง
“อีกพวกที่หวังจะอิงบารมีสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติสินะ น่าเสียดาย… สำนักนี้ไม่มีอีกแล้ว”
ตลอดทางลงเขา อาจารย์ใหญ่ยังคงเหม่อลอย
ถังซานจัดแจงรถม้าอย่างเงียบ ๆ พยุงอาจารย์ขึ้นไปนั่ง ก่อนจะหยิบขวดยารักษาบาดแผลออกมา
“อาจารย์ ให้ข้าทายาก่อนเถิด”
ทั้งสองคนเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าฟกช้ำ ดวงตาบวมแดง หนึ่งในดวงตาของอาจารย์ใหญ่ถึงกับลืมแทบไม่ได้
ถังซานทายาให้อย่างเบามือ จากนั้นอาจารย์ใหญ่ก็รับยาไปทาให้ศิษย์บ้าง
“เสี่ยวซาน เราจะละทิ้งเรื่องนี้ไม่ได้ แม้สำนักจะยุบลงแล้ว แต่เสือผอมก็ยังใหญ่กว่าม้า พลังแฝงของพวกเขายังน่ากลัวอยู่มาก เจ้ายังมีอาวุธลับที่น่าสนใจ สำนักนี้ต้องสนใจแน่นอน”
ถังซานพยักหน้า
“ข้าก็สงสัยไม่น้อย สำนักยิ่งใหญ่เพียงนี้ เหตุใดถึงยุบกระทันหัน ต้องมีสาเหตุแน่”
อาจารย์ใหญ่ว่า
“ถูกต้อง ข้าเองก็คิดว่าน่าสงสัยนัก... แต่ในใจก็พอมีข้อสันนิษฐานอยู่แล้ว”
“ข้อสันนิษฐานใดหรือ?” ถังซานถาม
อาจารย์ใหญ่ตอบกลับทันที
“ในทวีปนี้ องค์กรผู้ใช้วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดคือที่ใด?”
“ก็ต้องเป็นวิหารวิญญาณ” ถังซานตอบโดยไม่ต้องคิด
นี่คือความรู้ทั่วไปในโลกวิญญาณ ทุกคนรู้ดี แม้แต่เด็กก็เข้าใจ
ถังซานเสริมว่า
“แต่... อาจารย์ วิหารวิญญาณมิใช่มีชื่อเสียงดีหรือ? พวกเขาช่วยประชาชนปลุกวิญญาณโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย มีสวัสดิการให้จอมยุทธ์วิญญาณหลายอย่าง จะไปทำให้สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติยุบได้อย่างไร?”
อาจารย์ใหญ่ถอนหายใจ
“เสี่ยวซาน เจ้ายังเยาว์อยู่ อย่าดูเพียงเปลือกภายนอก วิหารวิญญาณภายนอกดูดี ทว่าเบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยเงามืด พวกเขายึดหลัก ‘ผู้ใดสยบ ข้าคุ้มครอง ผู้ใดขัดขืน ต้องถูกทำลาย’”
“กองกำลังใดที่เป็นภัยต่อพวกเขา หากไม่ยอมสวามิภักดิ์... ก็จะกลายเป็นศพทั้งสิ้น”
ถังซานขมวดคิ้ว
“ไม่น่าเป็นไปได้ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“แล้วเจ้าเคยได้ยินเรื่องสำนักฮ่าวเทียนหรือไม่?” อาจารย์ใหญ่ย้อนถาม
ถังซานพยักหน้า
“ข้าเคยได้ยินว่า พวกเขาเคยเป็นหนึ่งในสามสำนักชั้นสูง และเป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุด ทว่าจู่ ๆ ก็หายไปจากยุทธภพโดยไร้สาเหตุ”
ทันใดนั้นเขาก็หน้าตึง
“อาจารย์... หรือว่าสำนักฮ่าวเทียน หายไปเพราะฝีมือวิหารวิญญาณ?”
อาจารย์ใหญ่พยักหน้า
“ถูกต้อง สมัยนั้นบีบี๋ตง สังฆราชหญิงแห่งวิหารวิญญาณ เป็นผู้นำกองกำลังขนาดใหญ่ บุกโจมตีสำนักฮ่าวเทียนโดยไม่ทันตั้งตัว พวกเขาสูญเสียอย่างหนัก ไม่ช้าก็ต้องล่าถอยเข้าสู่การปลีกตัว”
“ไม่เพียงเท่านั้น เจ้าจ้าวอู๋จี๋ และตู้กูโป๋ ต่างก็เคยถูกวิหารไล่ล่าเช่นกัน”
ถังซานตกใจสุดขีด
สำนักฮ่าวเทียน สุดยอดสำนัก ยังถูกเล่นงานจนต้องปลีกตัว
แม้แต่จ้าวอู๋จี๋กับตู้กูโป๋ ก็ยังเคยตกเป็นเป้าหมายของวิหาร!
ภาพลักษณ์อันสง่างามของวิหารวิญญาณ ที่เคยฝังแน่นในใจเขา พังทลายลงในพริบตา
เขาไม่คาดคิดเลยว่า วิหารวิญญาณจะต่ำช้าและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!
อาจารย์ใหญ่กล่าวต่อ
“ดังนั้น การยุบสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติครั้งนี้ ข้าสงสัยว่า... ก็เป็นฝีมือของวิหารวิญญาณเช่นกัน”
ถังซานขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม
“แต่สำนักนี้แข็งแกร่งขนาดนั้น ไม่มีแรงต่อต้านเลยหรือ?”
อาจารย์ใหญ่ส่ายหน้า
“วิหารวิญญาณมีอัครพรหมยุทธ์ไม่ต่ำกว่าสิบคน สำนักเดียวจะต้านได้อย่างไร?”
“แต่... สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติก็มีความสัมพันธ์กับจักรวรรดิเทียนโต้ว หนิงเฟิ่งจื้อก็เป็นอาจารย์ของรัชทายาท วิหารไม่เกรงใจเลยหรือ?” ถังซานถามอย่างคาใจ
อาจารย์ใหญ่ส่ายหน้าอีก
“ข้าเองก็งงอยู่เช่นกัน วิหารวิญญาณปกติไม่ทำแบบนี้ หากพวกเขาจะลงมือ ต้องเล่นงานให้พินาศ แต่ครั้งนี้กลับแค่ ‘บีบให้ยุบ’ มันแปลกเกินไป”
ภายในรถเงียบลงอีกครั้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังซานพูดว่า
“ไม่ต้องคิดมากแล้ว ไว้พบท่านหนิงเฟิ่งจื้อก่อน แล้วค่อยถามตรง ๆ ตอนก่อนเราคุยกันก็ดีอยู่ ท่านน่าจะยอมให้พวกเราพบ”
อาจารย์ใหญ่พยักหน้าเบา ๆ
พักหนึ่ง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เสี่ยวซาน จงจำไว้ อย่ายุ่งเกี่ยวกับวิหารวิญญาณเด็ดขาด”
ถังซานตอบหนักแน่น
“ไม่ต้องห่วงอาจารย์ สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุด คือพวกอำมหิตอำพรางตนเป็นผู้ดี!”
ในใจของเขา ผุดภาพของ “สำนักถัง” แห่งโลกเก่า
“หากข้าสร้างสำนักถังได้มั่นคง… ข้าจะทำให้พวกอ้างธรรมะแต่กระทำชั่วเช่นวิหารวิญญาณ ไม่มีที่ยืนบนโลกนี้อีกต่อไป!”
สองอาจารย์ศิษย์นั่งรถกลับถึงนครเทียนโต้วเมื่อรุ่งสาง จำต้องกลับไปพักที่สถาบันสื่อไหล่เคอก่อน แล้วรอเวลาเหมาะสม จึงจะไปเข้าเฝ้าท่านหนิงเฟิ่งจื้อที่ปราสาทในภายหลัง