บทที่ 270 ระเบิดดาวเคราะห์!
บทที่ 270 ระเบิดดาวเคราะห์!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมใส่กู่หรง จนเขารู้สึกราวกับดวงจิตจะถูกบดขยี้ ร่างของเขาล้มลงนอนราบกับพื้น ไม่อาจขยับนิ้วแม้แต่ปลายเดียว
ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างรุนแรง
“ท่านกู่หรง! เป็นอะไรไป?”
หนิงเฟิงจือกับเฉินซินอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ
เฉินซินลุกพรวดพลาด รีบตรงเข้าไปหมายจะช่วยกู่หรงขึ้น
ทว่าทันทีที่เขาเข้าใกล้กลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล โลหิตพุ่งออกจากปากและร่างก็ถูกตรึงไว้กับพื้นเหมือนกับกู่หรง!
“เป็นเจ้า!” เฉินซินหันมามอง อ้าวเทียนด้วยแววตาตื่นตระหนก
เขารับรู้ได้ทันทีแรงกดดันอันน่าสยดสยองนี้...มาจากอ้าวเทียน!
เด็กหนุ่มหน้าตาเพียงยี่สิบเศษๆ คนนี้...เป็นไปได้อย่างไร!?
“ท่านลุงเฉินซิน!” หนิงเฟิงจือตะโกนเสียงหลง
ภายในใจสับสนสิ้นดี
ผู้พิทักษ์เทพทั้งสองของสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ...เกิดอะไรขึ้น!?
แม้แต่มหาปุโรหิตแห่งวิหารวิญญาณ มาเองก็ยังไม่น่าทำให้คนทั้งสองถึงกับล้มคว่ำได้ขนาดนี้
หนิงเฟิงจือไม่เข้าใจจึงรีบพุ่งไปยังด้านข้างสองผู้อาวุโส แต่ทันทีที่เข้าใกล้ก็พลันสัมผัสถึงแรงกดทับอันน่ากลัวจากอ้าวเทียน
“เจ้า...เจ้า...!” ดวงตาของหนิงเฟิงจือเบิกกว้าง ไม่อาจกล่าวถ้อยคำใดได้
อ้าวเทียนผู้นี้...แข็งแกร่งเกินมนุษย์ไปแล้ว!
บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า เหตุใดตู้กูโป๋ถึงยอมก้มหัวรับใช้เด็กหนุ่มผู้นี้
อ้าวเทียน...เป็นตัวตนที่แม้แต่มหาปุโรหิตแห่งวิหารวิญญาณยังมิอาจเทียบเทียม!
แม้เขาจะดูเป็นเพียง “ชายหนุ่มธรรมดา” แต่ความแข็งแกร่งนั้นราวกับเทพเจ้าจุติ!
ภายในใจของหนิงเฟิงจือเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
อ้าวเทียนยิ้มบาง เอ่ยเสียงเรียบ “ท่านเจ้าสำนักหนิง บัดนี้ ข้ายังไม่คู่ควรให้พวกเจ้าศิโรราบหรือ?”
หนิงเฟิงจือกัดฟันพูด “อ้าวเทียน อย่าคิดลำพองเกินไปนัก! ถึงเจ้าจะร้ายกาจเพียงใด...เจ้าสู้ทัพนับล้านได้หรือไม่!? ข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว หากข้าตายเมื่อใด ศิษย์สำนักจะเข้าร่วมกับจักรวรรดิทั้งสองทันที! จากนั้นจักรวรรดิจะรวมกำลังเข้าทำลายวิหารวิญญาณ เจ้าคงไม่อยากเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นกระมัง?”
อ้าวเทียนลุกขึ้นยืน เดินมาหาหนิงเฟิงจือ พร้อมกล่าวเรียบเฉย
“ไม่ว่าจะกี่หมื่นแสนล้านมนุษย์ สำหรับข้า...ก็ไม่ต่างอะไรกับฝูงมด”
“ข้าจะให้พวกเจ้า...ได้เห็นว่า 'พลังที่แท้จริง' คืออะไร!”
เมื่อกล่าวจบ แรงกดดันที่โถมใส่ทั้งสามก็พลันหายไป ร่างของหนิงเฟิงจือ เฉินซิน และกู่หรง ต่างลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง
จากนั้น...อ้าวเทียนก็ใช้พลังเพียงความคิด พาทั้งสี่ หนิงเฟิงจือ เฉินซิน กู่หรง และตู้กูโป๋บินขึ้นสู่ท้องฟ้า!
สูงขึ้นไปหนึ่งพันจั้งจากพื้นดิน!
แม้ว่าผู้มีพลังระดับ “ราชทินนามพรหมยุทธ์” จะสามารถบินได้ด้วยตนเอง
แต่ก็ไม่เคยบินสูงขนาดนี้มาก่อน เพราะการบินเช่นนี้สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมหาศาล
เว้นแต่จะมีวิญญาณยุทธ์สายบิน
หนิงเฟิงจือและพวกต่างมองลงไปเบื้องล่าง
สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ...บัดนี้เล็กจิ๋วราวกับภาพวาดบนผืนผ้าไหม
หัวใจของหนิงเฟิงจือแทบหยุดเต้น
“นี่มัน...อะไรกันแน่!?”
อ้าวเทียนไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาพาทั้งสี่...บินสูงขึ้นไปอีก!
เรื่อยๆ .. และเรื่อยๆ...
ดวงตาของทั้งสี่เบิกกว้าง พวกเขาเห็นภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
อาณาจักรเทียนโต้ว ป่าชิงโต้ว อาณาจักรซิงหลัว ทั้งหมดปรากฏอยู่ในสายตาอย่างชัดเจน
จากนั้น...
แผ่นดินใหญ่ทั้งดวง ..ทวีปโต่วหลัว ปรากฏขึ้นตรงหน้า!
พวกเขามองเห็นผืนน้ำอันเวิ้งว้างที่ล้อมรอบทวีป และยังมองเห็นทวีปอื่น ที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน
“โลกนี้...เป็นเช่นนี้หรือ?” หนิงเฟิงจือพูดกับตนเอง ดวงตาเลื่อนลอย
สิ่งที่เขาเคยภูมิใจในสติปัญญา บัดนี้กลับรู้สึกต่ำต้อยไร้ค่า
แม้แต่เฉินซินกับกู่หรงก็เช่นกัน ตะลึงจนไร้คำพูด
ตู้กูโป๋ กลั้นใจถามขึ้น
“ท่านอ้าวเทียน...เหตุใดดาวโต่วหลัวจึง ‘กลม’? โลกนี้มิใช่แผ่นแบนห่มฟ้าเช่นที่ข้าศึกษามาหรอกหรือ?”
อ้าวเทียนยิ้มบาง
“นี่คือความจริงที่มนุษย์ธรรมดามองไม่เห็น ‘โลก’ ของเจ้าเป็น ‘ดาวเคราะห์’
และทวีปโต่วหลัวที่พวกเจ้าอยู่...เป็นเพียงผืนแผ่นดินเล็กๆ ผืนหนึ่งบนดาวเคราะห์นี้เท่านั้น”
ยามนี้ พวกเขาบินออกจากวงโคจรของดาวโต่วหลัวแล้ว มองเห็นภาพของดาวทั้งดวงชัดเจน
อ้าวเทียนกล่าวต่อ
“ดาวที่พวกเจ้าเห็นบนฟ้า ไม่ว่าจะเป็น ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ ล้วนเป็น ‘ดาวเคราะห์’ ทั้งสิ้น ทั่วจักรวาล...เต็มไปด้วยดาวนับไม่ถ้วน พวกเจ้าเข้าใจแล้วหรือยังว่า...ตนเองเล็กเพียงใด?”
หนิงเฟิงจืออ้าปากค้าง
“เช่นนั้น…ในท่ามกลางดวงดาวมากมายนี้ จะต้องมีโลกเหมือนกับโต่วหลัวอีกนับไม่ถ้วน!”
อ้าวเทียนพยักหน้า
“แต่...ดาวส่วนใหญ่ ไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัย มีเพียงบางส่วนที่ ‘สิ่งมีชีวิต’ จะถือกำเนิดได้ เช่นดาวโต่วหลัวของเจ้า”
เขาชี้ไปยังดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่ง ที่ขนาดพอๆ กับโต่วหลัว
“ดาวดวงนี้ ไม่เหมาะแก่การมีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย”
หนิงเฟิงจือยังไม่เข้าใจเป้าหมายของอ้าวเทียน จึงถามออกไปอย่างอดกลั้นไม่อยู่
“แล้วทั้งหมดนี้...เจ้าต้องการให้เราดูเพื่อสิ่งใดกันแน่?”
อ้าวเทียนพูดแค่ว่า
“จงดูให้ดีเถิด!”
สิ้นคำอ้าวเทียนกำหมัดแน่น และต่อยออกไปหนึ่งหมัด!
หมัดนี้พุ่งตรงไปยังดาวเคราะห์ขนาดเท่าโต่วหลัว
ตูม!
ดาวทั้งดวง...ระเบิด!
เหมือนดอกไม้ไฟบานสะพรั่งกลางอวกาศ เศษซากของดาวพุ่งกระจายไปทั่วทิศ
ดาวเคราะห์ขนาดยักษ์...กลับถูกอ้าวเทียนทำลายเพียงหมัดเดียว!
ขณะนั้น หนิงเฟิงจือเข้าใจแล้วว่า...พลังอันแท้จริงของอ้าวเทียนคืออะไร
ต่อให้ดาวโต่วหลัวทั้งดวง อ้าวเทียนก็คงทำลายได้เช่นกัน
สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติของเขา…จักรวรรดิทั้งสองทุกอย่างล้วนไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าอ้าวเทียน
เฉินซินกับกู่หรงตกตะลึงแทบล้มทั้งยืน
หากศัตรูแข็งแกร่งถึงเพียงนี้...พวกเขาจะต่อกรได้อย่างไร!?
ตู้กูโป๋กลืนน้ำลายและเอ่ยถามเสียงสั่น
“ท่านอ้าวเทียน...นี่คือพลังของเทพหรือไม่?”
ในดวงตาเขาเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้น!
อ้าวเทียนยังคงสงบนิ่ง
“เทพเจ้า? สำหรับข้า...ก็ไม่ต่างอะไรกับฝุ่นธุลี”
จากนั้นเขาหยิบขวดยาเล็กทำจากหยกออกมา ด้านในมีเม็ดยาขนาดนิ้วหัวแม่มืออยู่หนึ่งเม็ด
“ตู้กูโป๋ ยานี้ข้ากลั่นจากสมุนไพรในบ่อน้ำหยินหยาง นับแต่นี้หากเจ้าตั้งใจรับใช้ข้า
เมื่อยานี้ออกฤทธิ์ เจ้าจะบรรลุระดับเก้าสิบเก้าและเข้าใกล้ขอบเขตเทพได้อีกขั้น หากเจ้าสร้างคุณความดีในอนาคต ข้าอาจช่วยให้เจ้าก้าวข้ามขอบเขตเทพ”
ตู้กูโป๋ยินดี คุกเข่าลงทันที ยกสองมือรับขวดยา กล่าวเสียงดังด้วยความเคารพ
“ขอบพระคุณท่านอ้าวเทียน! ข้าตู้กูโป๋ขอสาบาน! จะรับใช้ท่านด้วยชีวิต!”
ด้านข้างหนิงเฟิงจือ เฉินซิน กู่หรง ต่างมองดูเม็ดยาด้วยดวงตาแดงก่ำ...เกือบพ่นไฟออกมาเพราะความอิจฉา!