บทที่ 220 เจตนาฆ่าของเสวี่ยเอ๋อร์

ดวงตาสีม่วงอมน้ำเงินของกู่เยวี่ยนาส่องประกายวาววับ ผมเงินยาวสลวยถึงเอว ใบหน้างามละเอียดอ่อนยิ่งนัก รูปร่างอรชรสมส่วน ทั้งยังมีอากัปกิริยาลึกล้ำที่ยากหาคนเทียบได้ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้เฉียนเสวี่ยเอ๋อร์ถึงกับตะลึง

“หญิงผู้นี้... ช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน”

นางคิดในใจ

แต่ก่อนนางเคยเชื่อมั่นว่าบีบี้ตงคือสตรีที่งดงามและทรงพลังที่สุดในใต้หล้า กระทั่งเมื่อเติบโตขึ้น เสวี่ยเอ๋อร์เองก็ค่อย ๆ แซงความงามและบารมีของมารดาไปทีละน้อย

ทว่าบัดนี้ นางกลับได้เห็นสตรีอีกผู้หนึ่งที่งามราวเทพธิดา งามคนละแบบกับบีบี้ตง แต่สมบูรณ์ในทุกแง่มุม

แม้แต่ตัวของเฉียนเสวี่ยเอ๋อร์เอง ผู้ที่ไม่เคยรู้สึกด้อยต่อผู้ใด ยังต้องยอมรับว่า… กู่เยวี่ยนา ดงามจนโลกต้องหยุดหมุน

ในขณะเดียวกัน กู่เยวี่ยนาก็จ้องมองเสวี่ยเอ๋อร์เช่นกัน นางเองก็อยากรู้ว่าสตรีที่ทำให้อ้าวเทียนคิดถึงไม่วางตานั้นเป็นคนเช่นไร

เมื่อได้เห็นจริง นางไม่ผิดหวังเลย

เฉียนเสวี่ยเอ๋อร์มีผมสีทองยาวระยับ เป็นลอนเล็กน้อยดุจคลื่นน้ำ รูปร่างสูงสง่า อกเอวชัดเจน ใบหน้าคมคายกว่าสตรีทั่วไป จึงแผ่กลิ่นอายของความองอาจและสูงศักดิ์

“หญิงเช่นนี้... เหมาะกับอ้าวเทียนยิ่งนัก”

กู่เยวี่ยนาคิดในใจ

เพียงมองแวบเดียว นางก็รับรู้ได้ว่าร่างกายของเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้บริสุทธิ์อีกต่อไป  ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอ้าวเทียนเมื่อคืน คงไม่ต้องถามให้เสียเวลา

กู่เยวี่ยนายิ้มบาง เดินเข้าไปจับมือนางไว้

“เจ้าคงเป็นเสวี่ยเอ๋อร์สินะ?”

“ใช่เจ้าค่ะ” เซวี่ยเอ๋อร์ตอบอย่างสงบ

ออร่าของกู่เยวี่ยนาช่างทรงพลังจนหญิงที่มักหยิ่งผยองเช่นเสวี่ยเอ๋อร์ กลับรู้สึกเหมือนเป็นน้องสาวที่เชื่อฟังโดยไม่รู้ตัว

“เรียกข้าว่า พี่นาเอ๋อร์ ก็ได้” กู่เยวี่ยนากล่าวเสียงอ่อนโยน

อ้าวเทียนที่ยืนมองอยู่ถึงกับยกมือกุมขมับ

“ยังจะมาแย่งลำดับอาวุโสกันอีกงั้นรึ...”

เสวี่ยเอ๋อร์ลังเลเล็กน้อย ไม่ยอมเรียกทันที แต่หันไปมองหน้าอ้าวเทียนแทน

อ้าวเทียนยิ้มพลางพูด “เรียกเถิด นาเอ๋อร์อายุมากกว่าเจ้าเยอะ ทั้งยังแก่กว่าตงเอ๋อร์ด้วยซ้ำ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวี่ยเอ๋อร์ก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกล่าวอย่างเต็มใจ

“พี่นาเอ๋อร์”

“เสวี่ยเอ๋อร์น้องพี่ เจ้าก็งามเหลือเกินจริง ๆ”

“พี่นาเอ๋อร์เองก็เช่นกัน หากข้าเป็นบุรุษ คงหลงรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว”

ทั้งสองต่างชมกันด้วยรอยยิ้มอบอุ่น บรรยากาศราวกับรู้จักกันมานาน

มือของทั้งคู่ยังคงจับกันแน่น ก่อนจะนั่งลงที่ขอบเตียง พูดคุยกันอย่างสนิทสนม

ภาพนั้นช่างงดงามจนทำให้อ้าวเทียนอดยิ้มไม่ได้

แต่แล้วกู่เยวี่ยนาก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้น

“ว่าแต่... เมื่อคืนเจ้ากับเขา สนุกดีไหมล่ะ?”

เฉียนเสวี่ยเอ๋อร์ถึงกับนิ่งค้าง ใบหน้างามแดงระเรื่อแทบถึงหู

แม้เมื่อคืนจะปล่อยใจจนลืมทุกสิ่ง แต่ให้มาคุยเรื่องเช่นนั้นต่อหน้าสตรีคนอื่น... นางถึงกับพูดไม่ออก

กู่เยวี่ยนาหัวเราะคิก “จะเขินอายไปไยกัน ข้าเองก็ผ่านมาก่อนเจ้าแล้วนี่นา~”

ในชั่วขณะนั้น สตรีสูงส่งผู้นี้กลับกลายเป็นหญิงเจ้าเล่ห์จอมแกล้ง ทำเอาเสวี่ยเอ๋อร์อยากมุดดินหนี

ก่อนหน้านี้กู่เยวี่ยนาไม่มีใครให้พูดคุยเรื่องเช่นนี้ได้เลย เพราะเสี่ยวอู่ยังเด็กเกินไป

ตอนนี้เมื่อเสวี่ยเอ๋อร์ได้กลายเป็นหญิงของอ้าวเทียนอีกคน นางย่อมไม่ต้องเก็บงำอีกต่อไป

“ก็...ก็...” เสวี่ยเอ๋อร์หน้าแดง “อืม...”

“อืม แล้วเจ้าสองคนจบกันตอนฟ้าสางพอดีสินะ?” กู่เยวี่ยนาถามพลางหัวเราะ

เสวี่ยเอ๋อร์ก้มหน้า พูดเสียงแผ่ว “...ใช่ ตอนฟ้าสว่างพอดี”

พูดจบก็เหลือบมองอ้าวเทียนที่ยืนอยู่ตรงประตู หน้าแดงจัดยิ่งกว่าเดิม

อ้าวเทียนทนดูไม่ไหว จึงรีบผลักประตูออกไปข้างนอก

ด้านนอก เสี่ยวอู่ หนิงหรงหรง และจูจู๋ชิง ต่างกำลังฝึกพลังวิญญาณอยู่ในห้องของตน

แม้ออกจากโรงเรียนสื่อไหล่เคอมาแล้ว แต่ทุกคนยังคงรักษานิสัยตั้งใจฝึกฝนเช่นเดิม

แต่เนื่องจากเรือนนี้สร้างด้วยไม้ เสียงจึงลอดได้ง่าย พวกนางได้ยินบทสนทนาระหว่างกู่เยวี่ยนากับเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ราง ๆ

เสี่ยวอู่หูไวที่สุด รีบลุกพรวดออกมา หนิงหรงหรงกับจูจู๋ชิงก็ตามมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันทีที่เปิดประตูออก ก็เห็นอ้าวเทียนยืนอยู่พอดี

“พี่สาวเสวี่ยเอ๋อร์มาหรือ?” เสี่ยวอู่ถามเสียงใส

“มาแล้วอยู่ข้างใน คุยกับพี่นาเอ๋อร์อยู่” อ้าวเทียนตอบพร้อมรอยยิ้ม

“งั้นข้าไปดู!” เสี่ยวอู่รีบวิ่งเข้าไปทันที หนิงหรงหรงกับจูจู๋ชิงก็เดินตามเข้าไปด้วย

ทันทีที่เข้าห้อง สายตาทั้งหมดก็สะดุดอยู่ที่ภาพเบื้องหน้า บนเตียงไม้คือกู่เยวี่ยนากับเฉียนเสวี่ยเอ๋อร์ที่นั่งเคียงกัน ยามแสงแดดสาดผ่านหน้าต่าง ความงดงามของทั้งคู่ราวภาพสวรรค์

เพียงชั่วมองเดียว หนิงหรงหรงกับจูจู๋ชิงก็ถึงกับอ้าปากค้าง

พวกนางเคยคิดว่ากู่เยวี่ยนาเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในทวีปโต่วหลัว แต่ตอนนี้... มีหญิงอีกคนที่งามไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า!

ทั้งใบหน้าละมุน รูปร่างงดงามราวเทพธิดา  จูจู๋ชิงยังเทียบได้เพียงรูปร่าง แต่ส่วนสูงกลับเตี้ยกว่าเล็กน้อย ทำให้ดูด้อยลงไปนิด

“พี่เสวี่ยเอ๋อร์” เสี่ยวอู่ร้องเรียกอย่างดีใจ

เฉียนเสวี่ยเอ๋อร์หันมายิ้มอ่อน “จ้ะ เสี่ยวอู่”

จากนั้นสายตาของนางก็จับจ้องไปยังสองสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา ใบหน้างามเผยแววประหลาดใจ

หนิงหรงหรง...! นางรู้จักดี เพราะในฐานะ “เสวี่ยชิงเหอ” นางเคยพบกับหนิงเฟิงจื้อ บิดาของอีกฝ่าย

แต่หญิงอีกคน จูจู๋ชิง นางไม่คุ้นหน้าเลย

“เหตุใดข้างกายของอ้าวเทียนจึงมีหญิงงามเพิ่มขึ้นถึงสองคน?”

ดวงตาของเสวี่ยเอ๋อร์วาวขึ้นอย่างเย็นชา

“สองคนนี้คือใคร?” น้ำเสียงนุ่มแต่แฝงคมดั่งมีด

อ้าวเทียนรีบยกมืออธิบาย “พวกนางเป็นศิษย์ที่ข้าพบระหว่างอยู่โรงเรียนก่อนหน้านี้ นี่คือหนิงหรงหรง ส่วนอีกคนคือจูจู๋ชิง ทั้งคู่ไม่ชอบบรรยากาศในโรีงเรียนจึงออกมากับข้าเท่านั้น”

เฉียนเสวี่ยเอ๋อร์จ้องเขาเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบางอย่างมีความหมาย

“ครั้งนี้จะไว้ชีวิตเจ้า...”

นางหันกลับไปยิ้มหวานกับสองสาว “เรียกข้าว่าพี่เสวี่ยเอ๋อร์ก็พอ”

“พี่เสวี่ยเอ๋อร์~” หนิงหรงหรงกับจูจู๋ชิงเรียกพร้อมกัน น้ำเสียงนอบน้อมและเต็มไปด้วยความชื่นชม

เฉียนเสวี่ยเอ๋อร์เหลือบมองแสงแดดนอกหน้าต่าง “เที่ยงแล้ว ออกไปกินข้าวกันเถอะ”

แต่อ้าวเทียนส่ายหน้า “ไม่ต้อง ข้าให้พ่อบ้านจ้างพ่อครัวหลายคนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อยากกินอะไรก็บอก ไม่ต้องออกไปให้วุ่นวาย”

“ก็ดีเหมือนกัน” หนิงหรงหรงพูดพลางถอนหายใจ “ตอนนี้เสวี่ยเปิงคงกำลังส่งคนออกตามล่าพวกเรา หากออกไปข้างนอกคงเจอกันแน่”

“เสวี่ยเปิง?” เสวี่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “เจ้าชายสี่แห่งจักรวรรดิเทียนโต้วนั่นรึ? เขามีเรื่องกับพวกเจ้าหรือ?”

“คือว่า...” หนิงหรงหรงเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

ยิ่งฟัง ใบหน้าของเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยิ่งเย็นลง แววตาทอประกายคมกล้า

“เสวี่ยเปิงผู้นั้น... สมควรตาย!”

น้ำเสียงของนางเย็นเฉียบราวคมดาบ เจตนาฆ่าพลุ่งพล่านออกมาจนทั่วห้องอุณหภูมิลดฮวบ หญิงงามผู้สูงส่งแปรเปลี่ยนเป็นเทพสงครามในชั่วพริบตา