บทที่ 185 สำหรับเขามันคือยาบำรุงชั้นเลิศ

บทที่ 185 สำหรับเขามันคือยาบำรุงชั้นเลิศ

เจ้าหุบเขาเทียนอีเล่าเรื่องราวอย่างละเอียด

หลิงเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็มองไปยังถ้ำหินที่อยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยถามเรียบๆ ว่า “แล้วเรื่องสระมารภายในถ้ำหินนั่นล่ะ คืออะไรกันแน่?”

เจ้าหุบเขาเทียนอีมองเขาแล้วถอนหายใจ “สุดท้ายก็ปิดบังท่านจอมยุทธ์หลิงไม่ได้จริงๆ ตั้งแต่ข้าพบหุบเขาเทียนอีแห่งนี้ สระมารนี้ก็อยู่ที่นี่มาตลอด ในนี้มีมารตนหนึ่งที่ท่านอาจารย์สะกดไว้!”

เขานำหลิงเฟิงเข้าไปยังส่วนลึกของถ้ำหิน

ที่นี่มีสระน้ำสีดำสนิทสระหนึ่ง ใจกลางสระมีโครงกระดูกร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ ผ่านกาลเวลามาหลายร้อยปี โครงกระดูกนี้ยังคงไม่ผุพัง และมีเจตจำนงเทพที่เข้มข้นแผ่ออกมา!

เห็นได้ชัดว่า โครงกระดูกนี้ตอนที่มีชีวิตอยู่คือยอดคนไร้ขอบเขตคนหนึ่ง!

และสระมารที่เขานั่งทับอยู่นั้น น้ำในสระที่มืดมิดแผ่ไอเย็นเยียบที่น่าขนลุกออกมา ทั้งยังเกิดฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นระยะ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังหายใจอยู่ข้างใต้

“ท่านอาจารย์ใช้ร่างกายเป็นผนึกสะกดมารตนนั้นไว้ที่ก้นสระ ข้าอาศัยอยู่ในหุบเขาเทียนอีแห่งนี้นอกจากจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลกและตั้งใจฝึกฝนแล้ว ก็เพื่อเฝ้าสระมารแห่งนี้ไม่ให้ใครมาทำลายมันด้วย”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”

หลิงเฟิงแผ่สัมผัสเทพออกไป สังเกตโครงกระดูกนั้นอย่างละเอียด

พบว่ามีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด แม้จะเปี่ยมด้วยเจตจำนงเทพ แต่ก็มีความรู้สึกของการร่วงโรยและเสื่อมถอยแฝงอยู่ ไม่รู้ว่าจะคงอยู่ได้อีกนานเพียงใด

แกร๊ก...

ในขณะนั้นเอง

เกิดเสียงแตกเบาๆ บนโครงกระดูก

จู่ๆ ก็มีรอยร้าวเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย

เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าของเจ้าหุบเขาเทียนอีก็เปลี่ยนไป พลางถอนหายใจ “การต่อสู้ในถ้ำหินเมื่อครู่ส่งผลกระทบต่อผนึกจริงๆ ด้วย

ร่างกายของท่านอาจารย์ ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน”

หลิงเฟิงและเจ้าสำนักเสวียนหยวนต่างมีพลังแข็งแกร่ง แรงกระแทกของพลังปราณเพียงพอจะถล่มภูเขาได้ แม้หลิงเฟิงจะแข็งแกร่งกว่ามากและจัดการได้อย่างรวดเร็ว

แต่การปะทะกันเพียงไม่กี่กระบวนท่า แรงสั่นสะเทือนก็ยังคงส่งผลถึงผนึกสะกด

หลิงเฟิงครุ่นคิด

พลังของมารตนนี้ จะแข็งแกร่งเพียงใดกันนะ?

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ จะรับมือได้หรือไม่?

“เจตจำนงเทพบนร่างของผู้อาวุโสท่านนี้เข้มข้นยิ่งนัก แต่ก็ยังสู้ข้าไม่ได้ แม้จะเป็นเพราะเวลาผ่านมานานทำให้เจตจำนงเทพเสื่อมถอยลงไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะแข็งแกร่งไปกว่าข้า ในเมื่อเขายังสะกดมารนี้ได้...

เช่นนั้นหากข้าจะฆ่ามารตนนี้ ก็คงไม่ยากนักกระมัง”

หลิงเฟิงคิดในใจ

หลังจากสังเกตสระมารแล้ว หลิงเฟิงและเจ้าหุบเขาเทียนอีก็เดินออกจากถ้ำหิน

ทหารม้าที่อยู่ด้านนอกก็ทำความสะอาดสนามรบเสร็จสิ้นแล้ว

ศพของศิษย์สำนักเสวียนหยวนถูกกองรวมกันไว้ เตรียมจะขนออกไปนอกหุบเขาแล้วจุดไฟเผาทำลายเสีย

ยามค่ำคืน

แสงจันทร์กระจ่างใส

หลิงเฟิงและเจ้าหุบเขาเทียนอีต่างนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา กำลังแลกเปลี่ยนวิชาการต่อสู้กัน

หลิงเฟิงเสนอแนวคิดที่จะแลกเปลี่ยนวิชาระดับฟ้า

เจ้าหุบเขาเทียนอีแทบจะไม่ลังเลและตอบตกลงทันที

“การหลอมรวมวิชาระดับฟ้า เป็นหนึ่งในเส้นทางสู่การเป็นเทวะ ข้าแก่ชราและร่างกายอ่อนแอแล้ว คงหมดหวังที่จะบรรลุขั้นเทวะ แต่หากสามารถสร้างโอกาสให้แก่อาเสวี่ยและศิษย์คนอื่นๆ ได้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

อีกทั้งท่านจอมยุทธ์หลิงได้ยื่นมือเข้าช่วยอย่างกล้าหาญ ช่วยชีวิตข้าไว้ คำขอเพียงเท่านี้ มีหรือที่ข้าจะไม่ตกลง?” เจ้าหุบเขาเทียนอีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จากนั้น

ทั้งสองคนใช้เวลาตลอดทั้งคืนคัดลอกวิชาระดับฟ้าเพื่อแลกเปลี่ยนกัน

หลิงเฟิงยังคงใช้ [คัมภีร์กระบี่ถามเซียนเลือนราง] เป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

วิชานี้เคยช่วยให้เขาแลกเปลี่ยน [ร่างอัสนีสวรรค์] มาแล้ว และตอนนี้ยังช่วยให้ได้ [เคล็ดเทียนอี] มาอีก การใช้วิชาเดียวแลกได้หลายวิชา ถือว่าเขากำไรแล้ว

[เคล็ดเทียนอี]

[ระดับ: ฟ้า]

[เงื่อนไขการสำเร็จขั้นสมบูรณ์: 1. ระดับพลังจอมยุทธ์! 2. โอสถระดับฟ้าที่ช่วยเพิ่มพลังปราณหนึ่งเม็ด! 3. ทำจิตใจให้สงบและปิดด่านฝึกตนเป็นเวลาสิบวัน]

หลิงเฟิงเหลือบมองดู

เงื่อนไขข้อที่หนึ่งและสามสำหรับเขาแล้วถือว่าง่ายมาก

สิ่งเดียวที่ยากลำบากก็คือข้อที่สอง

ทว่าเขาเป็นนักปรุงยา ใน [คัมภีร์โอสถ] ของเขาก็มีบันทึกถึงโอสถระดับฟ้าชนิดหนึ่งที่ใช้เพิ่มพลังปราณได้

ขอเพียงรวบรวมวัตถุดิบให้ครบ เขาก็ยังมั่นใจว่าจะปรุงมันออกมาได้

“ช่างเป็นคัมภีร์กระบี่ที่ประณีตยิ่งนัก...” เจ้าหุบเขาเทียนอีที่อยู่ด้านข้าง หลังจากอ่าน [คัมภีร์กระบี่ถามเซียนเลือนราง] จบแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมา

หลิงเฟิงวางแผนจะพำนักอยู่ที่หุบเขาเทียนอีอีกสองสามวัน

เหมือนกับตอนที่อยู่ที่เกาะสายฟ้า เขาจะคอยชี้แนะอีกฝ่ายในการฝึกฝนคัมภีร์กระบี่

อย่างไรเสียตอนนี้สำนักเสวียนหยวนก็ล่มสลายไปแล้ว

วิกฤตชายแดนเหนือถือว่าคลี่คลายลงแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือต้องควบคุม [วิชาเสวียนหยวน] ไม่ให้รั่วไหลออกไปอีกก็พอ

วันต่อมา

ภายในถ้ำหินของหุบเขาเทียนอี จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ตามมาด้วย

กลิ่นอายมารที่เย็นเยียบพุ่งออกมาจากถ้ำหิน

ทหารไม่กี่คนที่อยู่ใกล้ถ้ำหินถูกกลิ่นอายมารเข้าปะทะ ต่างล้มลงกับพื้น จากนั้นพลังชีวิตและเลือดในกายก็ถูกพรากไปอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียว ร่างกายก็เหี่ยวเฉาและสิ้นใจไป

หลิงเฟิงที่กำลังชี้แนะเจ้าหุบเขาเทียนอีอยู่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมาร เขามองไปยังถ้ำหิน แววตาคมกริบ รีบเหาะกระบี่มุ่งตรงไปทันที

เจ้าหุบเขาเทียนอีก็ตกใจเช่นกัน รีบใช้วิชาตัวเบาทะยานตามไป

............

นอกถ้ำหิน

กลิ่นอายมารยังคงไหลบ่าออกมาไม่ขาดสาย

เหล่าทหารเมื่อเห็นคนที่สัมผัสกลิ่นอายมารแล้วต้องตายไป ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง รีบถอยกรูดไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย

เหลยอ้าวซัดฝ่ามือออกไปโจมตีกลิ่นอายมาร ประกายสายฟ้าเปรี้ยงปร้างช่วยให้กลิ่นอายมารสลายไปได้บ้างจริงๆ

แต่ตามมาด้วยกลิ่นอายมารที่โหมกระหน่ำย้อนกลับมาแรงยิ่งกว่าเดิม!

เหลยอ้าวตกใจ ในขณะนั้นเองมีแสงกระบี่พุ่งผ่านหลังเขาไปฟันกลิ่นอายมารจนขาดสะบั้น

หลิงเฟิงมาถึงแล้ว

เขามองดูเหล่าทหารที่ร่างกายเหี่ยวเฉาตายอยู่ในกลิ่นอายมาร พลางขมวดคิ้ว “กลิ่นอายมารนี้สามารถกลืนกินเลือดและพลังชีวิตของคนเป็นได้”

เจ้าหุบเขาเทียนอีก็ตามมาถึงเช่นกัน เขามองกลิ่นอายมารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ร่างกายของท่านอาจารย์เหตุใดจึงเสื่อมสลายเร็วขนาดนี้?”

หลิงเฟิงแผ่สัมผัสเทพเข้าไปสำรวจในอาณาเขตของกลิ่นอายมาร

เขาพบว่านอกถ้ำหิน เลือดที่ไหลนองอยู่บนพื้นกำลังถูกดึงดูดเข้าไปยังสระมารภายในถ้ำ ถูกมารที่อยู่ในสระดูดซับเข้าไป

“เป็นเลือดของเหล่าศิษย์สำนักเสวียนหยวน มารตนนี้สามารถดูดซับเลือดได้ มันอาศัยเลือดจากซากศพเหล่านี้เพื่อทำลายผนึกสะกด”

“ทุกคน ถอยออกไปจากหุบเขาเดี๋ยวนี้”

เจ้าหุบเขาเทียนอีสั่งให้โอวหยางเสวี่ยและคนอื่นๆ รีบจากไปทันที

ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่เพียงพอ หากรั้งอยู่ที่นี่แล้วเลือดถูกมารช่วงชิงไป ก็จะยิ่งเป็นการเสริมกำลังให้อีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้น และไม่ได้ช่วยอะไรพวกเขาเลย

“ท่านจอมยุทธ์หลิง มารตนนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและแข็งแกร่งยิ่งนัก หากปล่อยให้มันทำลายผนึกออกมาได้และหนีออกไปจากหุบเขาเทียนอี ชายแดนเหนือรวมถึงทั่วทั้งต้าโจวจะต้องเดือดร้อนเป็นแน่!”

“โปรดช่วยข้าสะกดมันไว้อีกครั้งด้วยเถิด!”

เจ้าหุบเขาเทียนอีสูดลมหายใจลึก แผ่ปราณคุ้มกันออกรอบกายเพื่อต้านทานการกัดกร่อนของกลิ่นอายมาร แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ถ้ำหิน

หลิงเฟิงเองก็สนใจในมารตนนี้มากเช่นกัน จึงก้าวเดินเข้าสู่ถ้ำหิน

ยิ่งเข้าใกล้ถ้ำหินเท่าไร

กลิ่นอายมารก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

เมื่อเข้าไปถึงภายใน กลิ่นอายมารโดยรอบแทบจะให้ความรู้สึกที่เหนียวข้น

เมื่อมองไปที่สระมาร สระน้ำที่เคยมีเพียงฟองอากาศผุดขึ้น บัดนี้กลับเดือดพล่านไปทั่ว กลิ่นอายมารม้วนตัวไปมา ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

และโครงกระดูกในสระมารนั้น ภายใต้แรงปะทะของกลิ่นอายมาร ก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด แล้วก็ระเบิดออกจนแตกสลายไปจนหมดสิ้น

โครงกระดูกแตกสลาย เจตจำนงเทพสูญหาย

กลิ่นอายมารในสระระเบิดพุ่งทะยานขึ้น เงาร่างมารสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่แหลมเล็กบาดหูดังสะท้อนไปมาโดยรอบ

เงาร่างมารพุ่งเข้าหาทั้งสองคน

แต่ก่อนจะเข้าใกล้ หลิงเฟิงก็ใช้นิ้วกระบี่ฟันปราณกระบี่ออกไปสายหนึ่งจนอีกฝ่ายต้องถอยไป และเงาร่างมารนั้นก็ปรากฏกายที่แท้จริงออกมา

กลายเป็นชายคนหนึ่งที่ดูราวกับอายุประมาณสามสิบสี่สิบปี

อีกฝ่ายสวมชุดคลุมยาวสีดำ หน้าตาแม้จะหล่อเหลาแต่กลับแฝงไปด้วยความชั่วร้าย ใบหน้าดูเหมือนจะเขียนคำว่า “ไม่ใช่คนดี” ไว้ตัวโตๆ เลยทีเดียว

ในดวงตาของหลิงเฟิงมีแววประหลาดใจพาดผ่าน

มารที่เขาเคยพบเจอมาก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่จะเป็นเพียงกลุ่มก้อนของกลิ่นอายมาร ไม่สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์เหมือนอย่างมารตรงหน้านี้ได้

“ความแข็งแกร่งของมารเมื่อถึงระดับหนึ่งแล้ว จะสามารถจำแลงร่างได้งั้นหรือ?”

หลิงเฟิงคาดการณ์ในใจ

แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงต้องจำแลงเป็นมนุษย์ด้วยล่ะ?

ทำไมไม่เป็นสัตว์อสูร พืช หรือรูปแบบอื่น?

ความคิดต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวของหลิงเฟิง

แต่มาตนนั้นมองดูหลิงเฟิงด้วยแววตาละโมบ “ช่างเป็นเลือดในร่างกายที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่งยิ่งนัก หากข้ากลืนกินเจ้าเข้าไป ความแข็งแกร่งของข้าจะต้องกลับคืนสู่จุดสูงสุด หรือแม้กระทั่งก้าวไปอีกขั้นได้แน่นอน!”

เขามองออกว่าหลิงเฟิงเป็นนักสู้สายฝึกกายา

และได้บรรลุถึงระดับกายทองคำแล้ว

ความมหาศาลของเลือดในร่าง สำหรับเขามันคือยาบำรุงชั้นเลิศนั่นเอง!