บทที่ 45 บรรลุปราณปรมาจารย์, ความลับของแหวนหยก

บทที่ 45 บรรลุปราณปรมาจารย์, ความลับของแหวนหยก

ทุกคนที่ได้เห็นกระบี่ระดับปฐพีเล่มนั้นต่างพากันตกตะลึงอย่างยิ่ง

ฮวาหรงยิ่งรู้สึกเลื่อมใสในตัวหลิงเฟิงมากขึ้นไปอีก

หลงจู๊เฉียนกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า "ข้าเคยได้ยินมาว่าตระกูลหวังมีนักตรวจสอบสมบัติคนหนึ่งที่มีสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก ความสามารถในการประเมินค่าวัตถุโบราณนับเป็นหนึ่งในใต้หล้า จนได้รับการยกย่องให้เป็นหัวหน้านักตรวจสอบสมบัติของตระกูลหวัง!"

"มาวันนี้ข้าได้เห็นแล้วว่า ความสามารถในการมองสมบัติของคุณชายนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายเลย"

"จะว่าไป วันนี้ที่งานประมูล ข้ากลับไม่เห็นตระกูลหวังพานักตรวจสอบสมบัติคนนั้นมาด้วย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

หลงจู๊เฉียนกล่าวด้วยความฉงน

หลิวรั่วเหมยตอบว่า "ได้ยินมาว่าคนผู้นั้นคือศิษย์ทรยศของสำนักไป๋อวิ๋น เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาพาคนบุกไปที่สำนัก และจนปัดนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวว่ากลับมาเลยค่ะ"

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เธอจึงหันไปมองหลิงเฟิงและถามด้วยความอยากรู้ "คุณชายเองก็เป็นศิษย์สำนักไป๋อวิ๋น ไม่ทราบว่าท่านพอจะรู้จักคนผู้นั้นหรือไม่คะ?"

"ก็แค่คนทรยศ ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจหรอก"

หลิงเฟิงตอบเรียบๆ

หากจะพูดไปแล้ว เขาต้องขอบคุณโจวเจิ้นเสียด้วยซ้ำ เพราะหากอีกฝ่ายไม่ไปหาเรื่องที่สำนักไป๋อวิ๋น เขาก็คงไม่ได้ [วิชาเนตรทองคำ] และคงไม่มีทางได้กระบี่ระดับปฐพีเล่มนี้มาครอง

หลังจากแสดงกระบี่เสร็จแล้ว หลิงเฟิงก็กลับเข้าห้องพักไป

หลงจู๊เฉียนและหลิวรั่วเหมยยังคงปรึกษาหารือเรื่องบางอย่างกันต่อ แม้กระบี่ระดับปฐพีจะน่าทึ่งเพียงใด แต่การล่วงเกินเจ้าเมืองไป๋อวิ๋นก็เป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว

"เจ้าเมืองลงมือประมูลกระบี่เล่มนี้ด้วยตนเอง เป็นไปได้ว่าเขาก็คงมองออกถึงความไม่ธรรมดา ยิ่งกระบี่เล่มนี้ล้ำค่ามากเท่าไหร่ ระดับการล่วงเกินที่เขามีต่อเราก็ยิ่งรุนแรงเท่านั้น"

"ได้แต่หวังว่า อีกฝ่ายจะแค่เดาเอาคร่าวๆ โดยไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของมัน เช่นนี้เถอะหลงจู๊เฉียน ท่านจงเตรียมของกำนัลล้ำค่าชุดใหญ่ส่งไปที่จวนเจ้าเมือง แล้วบอกว่ายามนี้ข้ายังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ไม่สะดวกจะไปเข้าพบด้วยตนเอง ไว้วันหน้าจะเตรียมของขวัญไปคารวะด้วยตนเองอีกครั้ง" หลิวรั่วเหมยกล่าวสั่งการนิ่งๆ

"รับทราบครับท่านประธาน"

หลงจู๊เฉียนรับคำสั่งไปจัดการ

พวกเขาหวังว่าวิธีนี้จะช่วยบรรเทาโทสะของเจ้าเมืองลงได้บ้าง

ส่วนภายในห้องพัก

หลิงเฟิงให้ฮวาหรงคอยเฝ้าหน้าประตูเพื่อคุ้มกัน ห้ามไม่ให้ใครรบกวน ส่วนตัวเขาในตอนนี้กำลังถือกระบี่ระดับปฐพีไว้และเริ่มทำการหลอมรวมแก่นแท้

กระบี่ในมือส่งเสียงสั่นสะเทือนร่ำร้อง การหลอมรวมกระบี่ระดับปฐพีนั้นยากกว่าระดับบนนับสิบเท่า แต่พละกำลังของเขาในยามนี้ก็ไม่ใช่ระดับเดิมอีกต่อไป

เขาโคจรปราณแท้มหาศาล ค่อยๆ หลอมรวมแก่นแท้ของกระบี่เข้าสู่ร่าง

เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้

กระบี่ระดับปฐพีในมือของเขา ก็ได้กลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่ไร้ค่าไปจริงๆ

หลิงเฟิงหยิบหญ้ารูปกระบี่สามต้นที่พกติดตัวไว้ตลอดออกมากลืนลงไปทีละต้น ปราณกระบี่ที่คมกริบและดุดันพลันพุ่งพล่านไปทั่วร่าง

จากนั้นมันก็ถูกรวบรวมเข้าสู่จุดตันเถียน และควบแน่นลงบนแก่นปราณ

ทีละนิด ทีละน้อย

บนแก่นปราณนั้น เริ่มแผ่ซ่านปราณสายหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมออกมา!

เมื่อเทียบกับปราณแท้ระดับล่วงเซียน ปราณสายนี้แข็งแกร่งและดุดันกว่าถึงสิบเท่า!

เปรียบได้ดั่งความแตกต่างระหว่างท่อนไม้กับแท่งเหล็กกล้า

"นี่คือ... พลังปราณคุ้มกาย!!"

"ปราณกังชี่ระดับปรมาจารย์!"

กังชี่ ก็คือพลังปราณชนิดหนึ่ง

แต่มันแข็งแกร่งและดุดันกว่าปราณล่วงเซียนอย่างมหาศาล มีเพียงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่สามารถควบแน่นมันออกมาได้ จึงเรียกกันว่า ปราณปรมาจารย์

หลิงเฟิงรู้สึกยินดีในใจ หลังจาก [เคล็ดกระบี่เมฆาถามเซียน] บรรลุถึงระดับสูงสุด เขาก็สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ได้อย่างที่คิดไว้จริงๆ!!

ปราณกังชี่โคจรไปทั่วร่าง ค่อยๆ เปลี่ยนปราณแท้ส่วนที่เหลือให้กลายเป็นปราณกังชี่ทั้งหมด

เขาใช้นิ้วเคาะลงบนกระบี่ยาวในมือเบาๆ

เสียง 'เคร้ง' ดังขึ้น

กระบี่ยาวเล่มนั้นพลันแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงร่วงหล่นสู่พื้น

"ดี! ดี! ดีมาก!"

"เมื่อบรรลุขอบเขตปรมาจารย์แล้ว ในแผ่นดินต้าโจวแห่งนี้จะมีใครทำอะไรข้าได้อีก? ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับราชครูแห่งราชสำนัก หรือประมุขพันธมิตรชาวยุทธ ข้าก็มีพลังพอจะสู้ศึกได้!"

แม้จะยังไม่เคยพบทั้งสองคนนั้น

แต่จากข่าวลือที่เคยได้ยินมา หลิงเฟิงตัดสินใจได้ว่า อีกฝ่ายคงไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าเขาในยามนี้เท่าไหร่นัก

เขาเปิดแผงสถานะส่วนตัวขึ้นดู

[ชื่อ: หลิงเฟิง]

[ระดับบำเพ็ญ: ขอบเขตปรมาจารย์]

[วิชายุทธ: เคล็ดกระบี่เมฆาถามเซียน (ระดับสูงสุด, เงื่อนไขระดับสมบูรณ์: หนึ่ง หลอมรวมแก่นแท้กระบี่ระดับปฐพีสิบเล่ม หรือกระบี่ระดับฟ้าหนึ่งเล่ม! สอง กินหญ้ารูปกระบี่สิบต้น หรือหญ้ารูปกระบี่เจ็ดแฉกหนึ่งต้น!) วิชาเนตรทองคำ (ระดับสูงสุด, เงื่อนไขระดับสมบูรณ์: หนึ่ง ระดับล่วงเซียนขั้นปลาย สอง ใช้เนตรทองคำตรวจสอบวัตถุระดับปฐพีหนึ่งชิ้น สาม ตามหาดวงตาของสัตว์อสูรล่วงเซียนสามชนิดมาสกัดดื่ม) วิชาเสือน้อยคชสาร (ระดับสมบูรณ์) , ดัชนีกระบี่สิบชีพจร (ระดับสมบูรณ์) ....]

หลิงเฟิงมองดูช่องระดับบำเพ็ญ "ขอบเขตปรมาจารย์" แล้วยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

ทว่าเมื่อกวาดสายตาไปมองเงื่อนไขที่ต้องใช้เพื่อบรรลุระดับ "สมบูรณ์" ของเคล็ดกระบี่เมฆาถามเซียน มุมปากของเขาก็อดที่จะกระตุกไม่ได้

ให้ตายเถอะ

กระบี่ระดับปฐพีเล่มเดียว เขายังหามาเลือดตาแทบกระเด็น

นับประสาอะไรกับสิบเล่ม

ส่วนกระบี่ระดับฟ้านั่น...

ต่อให้พลิกแผ่นดินต้าโจวทั้งแผ่นดิน จะหาเจอสักเล่มไหมนะ?

อย่างน้อยในยุทธภพยามนี้ เขาไม่เคยได้ยินว่ากระบี่คู่กายของใครจะเป็นระดับฟ้าเลย แม้แต่กระบี่ของประมุขพันธมิตรชาวยุทธที่เป็นขุมกำลังอันดับหนึ่ง ก็เป็นเพียงระดับปฐพีเท่านั้นเอง

ส่วนหญ้ารูปกระบี่สิบต้นนั่นก็หาได้ยากไม่แพ้กัน

ยิ่งหญ้ารูปกระบี่เจ็ดแฉก ยิ่งเป็นของล้ำค่าในหมู่ของล้ำค่า ต้องใช้เวลาบ่มเพาะนานหลายร้อยปี เกรงว่าจะหาได้ยากยิ่งกว่ากระบี่ระดับฟ้าเสียอีก

"พรรคพยัคฆ์ดำ หอการค้าชิงเฟิง การจะพึ่งพาทั้งสองขุมกำลังนี้เพื่อหาทรัพยากรระดับนั้น คงเป็นเรื่องยาก ข้าควรจะขยายเส้นสายและเครือข่ายให้กว้างขวางกว่านี้"

"รอให้ข้ามีระดับบำเพ็ญสูงกว่านี้อีกหน่อย จนถึงขั้นไร้ผู้ต่อต้านในแผ่นดินต้าโจวอย่างแท้จริง ถึงตอนนั้นข้าอาจจะบีบให้ราชวงศ์ต้าโจวมาคอยรับใช้ข้าเลยก็ได้"

แววตาของหลิงเฟิงฉายประกายเจิดจ้า

จากนั้นเขาหยิบแหวนหยกที่ประมูลมาได้ก่อนหน้านี้ออกมาจากอกเสื้อ

เขาใช้ [วิชาเนตรทองคำ] ดวงตากลายเป็นสีทองอร่าม ปราณพลังที่อัดแน่นอยู่ในแหวนหยกปรากฏชัดแก่สายตาของเขา

ทว่านอกจากปราณมหาศาลกลุ่มนี้แล้ว เขาก็ยังมองไม่ออกว่าแหวนวงนี้มีความพิเศษอย่างอื่นตรงไหนอีก

"ความเข้มข้นของปราณในแหวนวงนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่ากระบี่ระดับปฐพีเลย อย่างน้อยมันต้องเป็นของวิเศษระดับปฐพีแน่นอน"

"ทว่า ของสิ่งนี้มีไว้ทำอะไรกันแน่?"

หลิงเฟิงสวมแหวนเข้าที่นิ้วโป้ง จากนั้นเขาก็ส่งปราณแท้ในร่างเข้าไปในแหวนอย่างต่อเนื่อง แหวนหยกพลันเปล่งแสงเรืองรองออกมาจางๆ

มันราวกับเป็นหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้งที่คอยสูบปราณของหลิงเฟิงเข้าไปทั้งหมด

"โอ้ มีเงื่อนงำจริงๆ ด้วย มาดูซิว่าเจ้าจะสูบปราณของข้าไปได้มากแค่ไหน!"

หลิงเฟิงยิ้มบางๆ พลางส่งปราณเข้าไปไม่หยุด

ยามนี้เขาเป็นถึงปรมาจารย์ ของวิเศษทั่วไปต่อให้เป็นกระบี่ระดับบน หากรับแรงปราณของเขาขนาดนี้ย่อมต้องแตกสลายไปแล้ว

ทว่าแหวนหยกวงนี้ทำจากวัสดุพิเศษ มันกลับนิ่งสนิทไร้รอยร้าว

ทีละนิด ทีละน้อย

แหวนหยกพลันหลั่งไหลปราณสายหนึ่งย้อนกลับมาสู่ตัวหลิงเฟิง

เมื่อปราณนั้นหลอมรวมเข้ากับร่าง เขาก็รู้สึกว่าตนเองมีการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณกับแหวนหยกในมือ เมื่อเขากำหนดจิตเพียงครั้งเดียว สติของเขาก็เข้าสู่พื้นที่ลึกลับแห่งหนึ่ง มันเป็นพื้นที่สีขาวโพลนกว้างขวางที่มีสิ่งของเพียงไม่กี่อย่างวางอยู่

สิ่งของเหล่านั้นคือ หนังสือสองเล่ม เล่มหนึ่งหนาเล่มหนึ่งบาง

และเตาสัมฤทธิ์สามขาหนึ่งใบ

หลิงเฟิงแววตาเป็นประกาย หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น "นี่มันแหวนมิติรึ?! ของแบบนี้มันควรจะเป็นของพวกผู้วิเศษ (ผู้ฝึกตน) ใช้กันไม่ใช่หรือ?"

"โลกใบนี้กลับมีสมบัติแบบนี้อยู่ด้วยรึ?! ดูท่า วิถียุทธของโลกนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว! ยังมีความลับอีกมากมายที่รอให้ข้าไปสำรวจสินะ!"

หลิงเฟิงที่เพิ่งบรรลุปรมาจารย์จ้องมองแหวนหยกในมือด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง จากนั้นเขาก็ลองดึงสิ่งของข้างในออกมา

เริ่มจากหนังสือสองเล่มนั้น

เล่มที่หนากว่ามีชื่อว่า [คัมภีร์โอสถ]

เล่มที่บางกว่ามีชื่อว่า [เคล็ดอัคคีเขียว]

ภายใน [คัมภีร์โอสถ] บันทึกรายชื่อสมุนไพรและสูตรการหลอมยาต่างๆ ไว้มากมาย นี่มันคือมรดกตกทอดของนักหลอมโอสถชัดๆ!!

ส่วนเคล็ดอัคคีเขียว คือวิชาลมปราณภายในชนิดหนึ่ง

[เคล็ดอัคคีเขียว]

[ระดับ: ปฐพี]

[เงื่อนไขระดับเริ่มต้น: หนึ่ง มีระดับบำเพ็ญล่วงเซียน! สอง กินโสมอัคคีอายุร้อยปีหนึ่งต้น!]

[เงื่อนไขระดับเชี่ยวชาญ: ....]

[เงื่อนไขระดับสำเร็จ: ....]

[เงื่อนไขระดับสูงสุด: ....]

[เงื่อนไขระดับสมบูรณ์: หนึ่ง มีระดับบำเพ็ญล่วงเซียนขั้นปลาย! สอง กินโสมอัคคีพันปีหนึ่งต้น หรือโสมคนพันปีสามต้น! สาม ยืนตากแดดจ้าเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม!]