ตอนที่ 165 ทานเข้าไปแล้วเงียบกริบไม่มีใครพูดสักคำ!

ตอนที่ 165 ทานเข้าไปแล้วเงียบกริบไม่มีใครพูดสักคำ!

ราคาของอาหารจานหลักชุดตราตรึงใจนั้นตั้งไว้ที่ 29.9 หยวนตั้งแต่แรกและไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ราคานี้อาจจะดูสูงไปนิดสำหรับคนทั่วไป

แต่สำหรับคนที่มีทรัพย์สินระดับหลายสิบล้านอย่างเฉินซินหยวนย่อมไม่ได้สลักสำคัญอะไร

"งั้นเอาอาหารชุดตราตรึงใจมาให้ผมอย่างละสามที่แล้วกันครับ ลองคำนวณดูว่าทั้งหมดเท่าไหร่"

"ได้เลยค่ะ รบกวนรอสักครู่นะคะ..."

หูถิงกดสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว และหน้าจอก็แสดงราคาออกมา

"ทั้งหมด 358.8 หยวนค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ"

เฉินซินหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาจัดการสแกนรหัสชำระเงินไป 359 หยวนทันที

หูถิงมองไปที่เฉินซินหยวนแล้วถามว่า: "ตอนนี้มีคิวอาหารชุดตราตรึงใจก่อนหน้าคุณอีก 25 ที่ค่ะ คาดว่าต้องรออาหารประมาณ 50 นาที คุณลูกค้ารอไหวไหมคะ?"

"รอได้ครับ"

แม้จะต้องรอนานไปนิด แต่เฉินซินหยวนก็รอได้

อีกอย่าง การที่มีคนรอคิวก่อนหน้าจำนวนมากขนาดนี้ แสดงว่ามีคนสั่งอาหารชุดตราตรึงใจนี้เยอะมากจริงๆ

ซึ่งมันช่วยยืนยันได้ในระดับหนึ่งว่าอาหารของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ต้องมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดใจแน่นอน

"ขอบคุณที่คุณลูกค้าเข้าใจนะคะ คุณลูกค้าขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องก่อนได้เลยค่ะ เมื่ออาหารถึงคิวแล้วฉันจะโทรไปแจ้งค่ะ"

"หรือคุณลูกค้าจะพากรอบครัวไปนั่งพักผ่อนที่โซนส่วนกลางของเราก่อนก็ได้นะคะ"

"หรือจะออกไปเดินเล่นที่ลานบ้านข้างนอกเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ก็ได้ค่ะ"

หูถิงยิ้มแย้มและให้บริการด้วยใจจริง พร้อมกล่าวขอบคุณเฉินซินหยวนที่เข้าใจในการทำงานของเธอ

เฉินซินหยวนพยักหน้าตอบ: "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ พวกเราตั้งใจว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกกันสักหน่อย"

หูถิงพูดต่อ: "คุณเฉินเป็นแขกที่พักห้องพรีเมียมของเรานะคะ"

"หลังจากเช็คอินสำเร็จ คุณจะได้รับสิทธิ์ในการซื้อท้อท้อมีสุข 10 ชั่งในราคาพิเศษด้วยค่ะ"

"ถ้าคุณหรือคนในครอบครัวชอบทานลูกท้อ สามารถซื้อไปลองชิมดูได้นะคะ"

"รสชาติท้อท้อมีสุขของเราไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ"

"โอ้? ท้อท้อมีสุขเหรอครับ? โรงเตี๊ยมของคุณมีผลไม้ขายด้วยเหรอ?"

เฉินซินหยวนรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที อู๋หมิงเยว่ภรรยาของเขาชอบทานลูกท้อมาก และมักจะมีติดบ้านอยู่เสมอ

"ใช่ค่ะคุณเฉิน ท้อท้อมีสุขของเรามีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์มาก ลูกค้าที่เคยชิมยังไม่มีใครบอกว่าไม่อย่อยเลยสักคนค่ะ"

"ฉันเองก็ชอบทานมากเลยค่ะ ต้องทานวันละลูกทุกวันเลย"

หูถิงพูดไปพลางยิ้ม และยกจานที่ใส่ท้อท้อมีสุขขึ้นมาให้เฉินซินหยวนดู:

"ลองดูสิคะ นี่คือท้อท้อมีสุขของเราค่ะ รูปร่างของมันสวยมากเลยนะคะ"

"ขนาดของท้อท้อมีสุขจะใหญ่กว่าท้อทั่วไปมาก เนื้อท้อแน่นและชุ่มฉ่ำสุดๆค่ะ"

"มีรสชาติหวานอมเปรี้ยว ทานได้ทุกเพศทุกวัย และมีปริมาณวิตามินสูงกว่าท้อทั่วไปมากเลยค่ะ"

"นี่คือ... ลูกท้อเหรอครับ?"

เฉินซินหยวนแสดงสีหน้าสงสัย

แม้เขาจะแทบไม่เคยไปซื้อผลไม้ด้วยตัวเอง แต่เขาก็แยกออกระหว่างลูกท้อกับลูกทิพย์

เมื่อกี้เขาก็สังเกตเห็นจานผลไม้ที่วางอยู่ที่เคาน์เตอร์เหมือนกัน แต่เขาเหมาเอาเองว่าเป็นลูกท้อพันธุ์ดีมาตลอด

หูถิงยิ้มพยักหน้าตอบ: "ใช่ค่ะคุณเฉิน คุณสามารถลองชิมสักลูกดูก่อนได้นะคะว่ารสชาติเป็นอย่างไร"

"ผลไม้พวกนี้ฉันใช้น้ำยาล้างผลไม้ล้างจนสะอาดเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณสามารถทานได้อย่างสบายใจเลยค่ะ"

เฉินซินหยวนบอกว่า: "ลูกมันใหญ่เกินไปครับ ผมทานไม่หมด รบกวนช่วยแบ่งเป็นสามส่วนให้ได้ไหมครับ?"

"ผมจะให้ภรรยากับลูกลองชิมด้วยครับ ถ้าอร่อยผมจะได้ซื้อเพิ่ม"

"ได้แน่นอนค่ะ รบกวนรอสักครู่นะคะ"

หูถิงพูดจบเธอก็หยิบเขียงพลาสติกสำหรับหั่นผลไม้และมีดเซรามิกออกมาจากตู้ใต้โต๊ะทำงาน

ดูท่าทางแล้ว เธอคงจะทำงานหั่นแบ่งผลไม้แบบนี้มาบ่อยครั้งทีเดียว

ก็นะ ท้อท้อมีสุขหนึ่งลูกหนักกว่าหนึ่งชั่ง ราคาตั้งสามสิบกว่าหยวน!

มีเพียงลูกค้าที่พักห้องพรีเมียมอย่างพวกเฉินซินหยวนเท่านั้นแหละ ที่หูถิงจะมอบให้ชิมแบบเต็มลูกขนาดนี้

ถ้าเป็นลูกค้าห้องธรรมดา ก็คงทำได้แค่ชิมชิ้นเล็กๆที่หั่นแบ่งไว้แล้วเท่านั้น

แขกห้องพรีเมียมจ่ายค่าห้องแพงกว่า ก็ย่อมได้รับการดูแลที่ดีกว่าเป็นธรรมดา

ภายใต้การจ้องมองของเฉินซินหยวน หูถิงก็นำท้อท้อมีสุขลูกนั้นไปล้างน้ำอีกรอบ แล้วจึงสวมถุงมือพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้ง

เธอหั่นมันออกเป็นสามส่วน แล้วใส่ลงในกล่องผลไม้พลาสติกใส

"คุณเฉินคะ นี่คือท้อท้อมีสุขค่ะ หวังว่าคุณจะชอบนะคะ"

"ขอบคุณครับ"

เฉินซินหยวนรับกล่องผลไม้มา แล้วเดินกลับไปหาภรรยาและลูกสาวที่นั่งรออยู่ที่โซนพักผ่อนข้างๆ

"หมิงเยว่ เจียเจีย ลองชิมลูกท้อของโรงเตี๊ยมนี้ดูหน่อยสิว่ารสชาติเป็นยังไง"

"เอ๊ะ? นี่คือลูกท้อเหรอคะ?"

อู๋หมิงเยว่เห็นท้อท้อมีสุขที่หั่นแบ่งเป็นสามชิ้นในกล่องก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย นี่มันลูกใหญ่เกินไปหน่อยไหมนะ!

"ขนาดมันค่อนข้างใหญ่ครับ ตอนแรกผมก็จำไม่ได้ นึกว่าเป็นท้อพันธุ์เนื้อนิ่มซะอีก"

เฉินซินหยวนยิ้มพูด: "พวกเราสามคนคนละชิ้นนะ ลองชิมดู ถ้าอร่อยเดี๋ยวผมจะซื้อเพิ่ม"

"เห็นพนักงานต้อนรับบอกว่า ผลไม้นี้มีการจำกัดจำนวนการซื้อด้วยนะครับ"

"จริงเหรอคะ? แสดงว่ามันต้องมีอะไรที่โดดเด่นแน่ๆเลย เจียเจียลูกก็ลองชิมดูนะจ๊ะ"

คนเป็นแม่ไม่ว่าจะมีอะไรกินหรือดื่ม ก็มักจะนึกถึงลูกก่อนเสมอ

อู๋หมิงเยว่พูดไปพลางยื่นมือไปหยิบหนึ่งชิ้นในกล่อง แล้วส่งให้เฉินเจีย

"หนูไม่ทานค่ะ คุณแม่กับคุณพ่อทานเถอะค่ะ"

เฉินเจียส่ายหัวปฏิเสธ พร้อมกับบอกว่าเธอไม่อยากทาน

สีหน้าของอู๋หมิงเยว่ดูหม่นหมองลงทันที

ความจริงเธอก็พอจะเดาได้ว่าลูกสาวคงจะไม่ทาน แต่เธอก็ยังไม่ละความพยายามและอยากจะลองดู

เผื่อว่าลูกจะยอมทานขึ้นมาบ้าง?

การทานผลไม้ อย่างน้อยก็ช่วยเสริมวิตามินได้บ้างก็ยังดี

เฉินซินหยวนเห็นปฏิกิริยาของลูกสาวแล้ว ก็แอบถอนหายใจในใจเช่นกัน

สำหรับลูกสาวสุดที่รักคนนี้ เขาก็แทบจะหมดปัญญาจะจัดการแล้วจริงๆ

"การทานผลไม้ตอนท้องว่างก่อนมื้ออาหารมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ เพราะมันจะไปกระตุ้นการหลั่งกรดในกระเพาะอาหารจนอาจจะปวดท้องได้"

"แต่การทานนิดๆหน่อยๆก็ช่วยเรื่องการย่อยได้เหมือนกันนะจ๊ะ ชิ้นเล็กๆที่หั่นแบ่งมาแบบนี้กำลังพอดีเลยล่ะ"

"ในเมื่อเจียเจียไม่อยากทาน งั้นพวกเราสองคนลองชิมกันเถอะค่ะ"

อู๋หมิงเยว่อธิบายถึงข้อดีและข้อเสียของการทานผลไม้ก่อนมื้ออาหารให้เฉินซินหยวนฟัง แล้วจึงนำชิ้นผลไม้ในมือขึ้นมาลองกัดคำเล็กๆหนึ่งคำ

เพียงคำแรกที่ท้อท้อมีสุขเข้าสู่ปาก รสชาติที่หวานอมเปรี้ยวก็กระตุ้นปุ่มรับรสหลายพันปุ่มบนลิ้นให้ทำงานทันที

รสชาติที่หวานแต่ไม่เลี่ยน เปรี้ยวแต่ไม่จัดจ้าน ความหวานอมเปรี้ยวที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวที่เป็นเอกลักษณ์นั้น ทำให้ดวงตาของอู๋หมิงเยว่เป็นประกายขึ้นมาในทันที

"คุณเฉินคะ เจียเจียคะ ลูกท้ออันนี้มันอร่อยมากเลยค่ะ! พวกคุณรีบชิมดูเร็วเข้า!"

หลังจากอู๋หมิงเยว่ทานคำแรกหมด เธอก็พูดกับสามีและลูกสาวด้วยความดีใจ สีหน้าที่ตื่นเต้นนั้นดูสมจริงมาก

"โอ้? มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ? งั้นผมขอลองชิมบ้าง"

เฉินซินหยวนเห็นปฏิกิริยาของภรรยา เขาก็หยิบมาหนึ่งชิ้นและกัดคำโตๆเสียงดัง "กร้วม"

พอท้อท้อมีสุขเข้าสู่ปาก ดวงตาของเฉินซินหยวนก็เป็นประกายขึ้นมาเช่นกัน สีหน้าของเขาดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าอู๋หมิงเยว่เสียอีก!

"โอ้โห นี่มันอร่อยเกินไปแล้วครับ! ทำไมถึงมีลูกท้อที่อร่อยขนาดนี้ได้เนี่ย!"

"เจียเจียลูกรีบชิมดูเร็วเข้า! พ่อรับประกันเลยว่า ลูกไม่เคยทานลูกท้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนแน่นอน!"

เฉินซินหยวนพูดไปพลางรีบเคี้ยวสองสามครั้งแล้วกลืนลงคอ

จากนั้นเขาก็ทานชิ้นที่เหลือในมือจนหมดอย่างรวดเร็วราวกับตือโป๊ยก่ายกินผลโสมเทวดา!

"??????"

เฉินเจียมองดูคุณพ่อด้วยความประหลาดใจ แล้วหันไปมองคุณแม่

ปฏิกิริยาของทั้งคู่ไม่มีร่องรอยของการแสดงเลยแม้แต่นิดเดียว ดูเป็นเรื่องจริงอย่างยิ่ง

แค่ลูกท้อลูกเดียว มันจะอร่อยได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?

อู๋หมิงเยว่ช่วยส่งเสริมอยู่ข้างๆ"เจียเจียลูกรีบชิมดูสิจ๊ะ ลองชิมคำเล็กๆก็ได้จ้ะ ลูกท้ออันนี้มันอร่อยจริงๆนะ!"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฉินเจียจึงหยิบท้อท้อมีสุขชิ้นสุดท้ายในกล่องขึ้นมาลองกัดเบาๆหนึ่งคำ

ทันทีที่ท้อท้อมีสุขเข้าสู่ปาก สีหน้าของเฉินเจียก็เปลี่ยนไปทันที

รสชาติที่หวานอมเปรี้ยวเปรียบเสมือนกุญแจสองดอกที่ไขไปสู่โลกแห่งรสสัมผัส มันได้เปิดประตูโลกแห่งรสสัมผัสของเฉินเจียที่ถูกปิดตายมานานแสนนานให้เปิดออกในพริบตา

ปากเล็กๆของเฉินเจียเริ่มเคี้ยวอย่างรวดเร็ว และใช้ฟันบดเคี้ยวเนื้อท้อในปากจนละเอียด

สุดท้ายเธอก็กลืนน้ำผลไม้รสหวานอมเปรี้ยวที่ถูกคั้นออกมา พร้อมกับเนื้อท้อที่ถูกบดเคี้ยวจนละเอียดลงสู่ท้องไป

เธอทานเข้าไปคำแล้วคำเล่า ทานไปโดยไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว

"ผมจะไปที่เคาน์เตอร์เพื่อซื้อเพิ่มเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

เฉินซินหยวนเห็นลูกสาวชอบทานขนาดนั้น เขาก็รู้สึกตาสว่างขึ้นมา และรู้สึกดีใจอย่างที่สุด เขาลุกขึ้นยืนมุ่งหน้าไปยังเคาน์เตอร์ทันที

"เจียเจียลูกค่อยๆทานนะจ๊ะ เดี๋ยวคุณพ่อไปซื้อมาเพิ่มให้จ้ะ จะซื้อมาเยอะๆเลย ไว้หลังมื้ออาหารจะให้ลูกทานให้สะใจเลยจ้ะ"

"ผลไม้รสหวานอมเปรี้ยวแบบนี้ ก่อนมื้ออาหารทานเยอะไปจะไม่ดีนะจ๊ะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา"

อู๋หมิงเยว่มองดูลูกสาวด้วยความสุขอย่างยิ่ง ยิ่งมองเธอก็ยิ่งยิ้มจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา

เธอไม่ได้เห็นลูกสาวแสดงความชอบในการทานอะไรแบบนี้มานานมากแล้วจริงๆ!

"น้องสาวครับ ท้อท้อมีสุขแบบเมื่อกี้ยังมีอีกไหมครับ? ผมต้องการ 100 ชั่งครับ!"

เฉินซินหยวนเดินมาที่เคาน์เตอร์ และบอกความต้องการของเขากับหูถิงด้วยความตื่นเต้น พอเปิดปากพูดก็ขอ 100 ชั่งเลยทีเดียว!

นานๆทีจะมีผลไม้ที่ลูกสาวชอบทาน เขาก็ต้องจัดหนักจัดเต็มให้ลูก ให้เธอได้ทานทุกวัน ทุกมื้อไปเลย!

"เอ่อ... 100 ชั่งน่ะมีอยู่ค่ะ แต่ว่า..."

หูถิงอธิบายด้วยสีหน้าที่ดูลำบากใจ: "แต่ว่าคุณเฉินคะ แขกที่พักห้องพรีเมียมหนึ่งห้องจะได้รับสิทธิ์ซื้อในราคาพิเศษเพียง 10 ชั่งเท่านั้นค่ะ"

"ในครั้งนี้คุณจองห้องพรีเมียมไว้สองห้อง จึงได้รับสิทธิ์ซื้อในราคาพิเศษ 20 ชั่งค่ะ ส่วนอีก 80 ชั่งที่เหลือจะต้องซื้อในราคาขายปกติค่ะ"

เฉินซินหยวนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้: "อ้อ? แล้วราคาพิเศษคือเท่าไหร่ และราคาปกติคือเท่าไหร่ครับ?"

"ราคาพิเศษของท้อท้อมีสุขคือชั่งละ 19.9 หยวนค่ะ ส่วนราคาปกติคือชั่งละ 38 หยวนค่ะ"

หูถิงไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด เธอพูดไปตามตรง มีป้ายราคากำกับไว้อย่างชัดเจน และไม่มีการโกงลูกค้าแต่อย่างใด

"ได้ครับ! ตกลงตามที่คุณว่าเลยครับ! ผมเอา 100 ชั่ง ลองคำนวณดูว่าทั้งหมดเป็นเงินเท่าไหร่ครับ"

เมื่อได้ยินราคาของท้อท้อมีสุขที่หูถิงแจ้งมา เฉินซินหยวนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เขาไม่นึกเลยจริงๆว่า ลูกท้อที่อร่อยขนาดนั้น จะขายเพียงชั่งละ 38 หยวนเท่านั้นเอง!

ในร้านเลี่ยนกั่วสือกวงในเมืองเหราโจว องุ่นนำเข้าบางชนิด พวงหนึ่งก็ราคาเป็นพันหยวนแล้ว!

ยังมีพวกกีวี่นำเข้า มะม่วงนำเข้า ทุเรียนนำเข้า หรือเชอร์รี่นำเข้า

ขอเพียงมีคำว่า "นำเข้า" ต่อท้าย ราคาก็จะพุ่งสูงขึ้นทันที

มันจะแพงกว่าผลไม้ในประเทศหลายเท่า สิบกว่าเท่า หรือแม้กระทั่งหลายสิบเท่าเลยทีเดียว!

มูลค่าที่สูงลิ่วทำให้คนต้องตกตะลึง แต่ก็ยังมีเศรษฐีจำนวนมากที่ยอมควักกระเป๋าจ่ายเพื่อให้ได้มาซึ่งคุณค่าทางอารมณ์ในระดับสูง

ท้อท้อมีสุขที่อร่อยขนาดนี้ กลับขายเพียงชั่งละ 38 หยวนเท่านั้น

เฉินซินหยวนไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่ามันแพง แต่เขากลับรู้สึกว่ามันขายถูกเกินไปด้วยซ้ำ!

"ได้ค่ะคุณเฉิน เดี๋ยวฉันคำนวณราคาทั้งหมดให้คุณนะคะ..."

หูถิงพูดไปพลางหยิบเครื่องคิดเลขบนเคาน์เตอร์มาคำนวณราคา

"ท้อท้อมีสุข 100 ชั่ง โดยแบ่งเป็น 20 ชั่งในราคาพิเศษ และ 80 ชั่งในราคาปกติ รวมเป็นเงินทั้งหมด 3,438 หยวนค่ะ!"

"ได้ครับ"

เฉินซินหยวนเมื่อได้ยินยอดรวมที่หูถิงคำนวณออกมา เขาก็จัดการสแกนรหัสชำระเงินผ่านมือถือทันที