ตอนที่ 125 ความรู้สึกเหมือนมีเมียรวย!

ตอนที่ 125 ความรู้สึกเหมือนมีเมียรวย!

พอหลินเจ๋อพูดจบ

ตรงหน้าเขาห่างออกไปประมาณครึ่งเมตร อากาศก็เริ่มสั่นไหวเหมือนผิวน้ำ

หน้าจอเสมือนจริงสีฟ้าสดใสที่ดูทันสมัยปรากฏขึ้น

บนหน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนหลายประการ

【ความสัมพันธ์ของคุณกับหลินเสี่ยวเหมิงเลื่อนระดับเป็น "รักแท้ที่มั่นคง"!】

【วงเงินในบัตรกองทุนความรักของคุณเพิ่มขึ้นเป็น 131,400 หยวน!】

【ในเดือนนี้คุณใช้จ่ายเงินจากกองทุนไปแล้ว 45,888 หยวน ซึ่งจะถูกหักออกจากวงเงินรวม】

【ยอดเงินคงเหลือในบัญชีกองทุนความรักของคุณตอนนี้คือ 85,512 หยวน!】

"รักแท้ที่มั่นคง? เลื่อนระดับแล้วเหรอ? วงเงินต่อเดือนเพิ่มขึ้นเป็นแสนสามกว่าเลย!"

เมื่อเห็นข้อมูลบนหน้าจอ หลินเจ๋อก็รู้สึกดีใจสุดขีดจนเผลอก้มลงจูบหน้าผากของหลินเสี่ยวเหมิงหลายครั้ง

"พี่เจ๋อจ๊ะ?"

หลินเสี่ยวเหมิงถึงกับงงที่ถูกเขาจูบระรัวแบบนั้นและมองเขาด้วยสายตาที่ใสซื่อ

"หลินเสี่ยวเหมิงเอ๋ย เธอนี่คือดาวนำโชคของฉันจริงๆ!"

พูดจบเขาก็ก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างดูดดื่ม

วงเงินในบัตรกองทุนความรักเพิ่มขึ้นเป็น 131,400 หยวนต่อเดือน

นั่นหมายความว่า ต่อไปเขาและหลินเสี่ยวเหมิงจะมีเงินค่าขนมไว้ใช้ฟรีๆ เดือนละกว่าแสนสามหมื่นหยวน ซึ่งมันยอดเยี่ยมมาก

หากคิดอัตราดอกเบี้ยเงินฝากธนาคารที่ร้อยละห้าต่อปี การจะได้ดอกเบี้ยเดือนละแสนสามต้องมีเงินต้นมากกว่าสามสิบเอ็ดล้านหยวน!

เงินค่าขนมเดือนละแสนสามหมื่นหยวนนั้น ไม่ใช่แค่ในเมืองนี้เท่านั้น ต่อให้ไปอยู่ในเมืองใหญ่ระดับโลกก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

สิ่งที่คนธรรมดาพยายามทั้งชีวิตก็ไม่อาจทำได้ แต่เขากลับทำได้เพียงเพราะการใช้เวลาร่วมกับหลินเสี่ยวเหมิงแค่ชั่วโมงเดียว

ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแฟนสาวเลี้ยงดูนี้มันคืออะไรกันนะ?

หลินเจ๋อจำได้แม่นยำว่าบัตรใบนี้ได้มาเพราะการเป็นแฟนกัน

และการเลื่อนระดับวงเงินก็เป็นเพราะความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้น

มองในมุมหนึ่ง เขาก็เหมือนกำลังใช้เงินของเธออยู่นั่นแหละ

ความรู้สึกที่กลายเป็นคนมั่งคั่งขึ้นมาในชั่วข้ามคืนมันช่างดูไม่เหมือนเรื่องจริงเอาเสียเลย

เขามีรถหรูราคาเป็นล้านแล้ว

มีแฟนที่ทั้งสวย อ่อนโยน และว่านอนสอนง่ายแล้ว

แถมยังมีรายได้ที่ไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายอีก...

ทุกอย่างมันช่างราบรื่นราวกับเขาเป็นพระเอกในนิยายเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว

ด้วยความตื่นเต้น หลินเจ๋อจึงใช้เวลาร่วมกับหลินเสี่ยวเหมิงอีกหลายรอบจนถึงตีสองกว่าจึงได้นอนกอดกันหลับไป

กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ --!

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจ๋อและหลินเสี่ยวเหมิงถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกตอนตีห้า

แม้จะเหนื่อยล้าจากการออกกำลังกายและได้นอนแค่สามชั่วโมง

แต่พอตื่นมาหลินเจ๋อก็รู้สึกสดชื่นและมีพลังอย่างมาก

ตรงกันข้ามกับหลินเสี่ยวเหมิงที่แค่จะลุกจากเตียงเดินยังลำบาก

เห็นแบบนั้นหลินเจ๋อจึงกดตัวเธอลงบนเตียงอีกครั้ง

"วันนี้เธอลาพักงานหนึ่งวันนะ รอนิ่งๆ อยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันกลับไปจัดการเรื่องที่โรงเตี๊ยมเสร็จแล้วจะมารับเธอกลับ"

"ไม่เป็นไรจ้ะพี่เจ๋อ ฉันไหวอยู่จ้ะ"

แต่พอเธอลุกขึ้นยืน เธอก็รู้สึกเจ็บจนต้องหน้าเหยเก

"เชื่อฟังกันหน่อยสิ ฉันไม่ได้ขอร้องแต่เป็นคำสั่ง นอนรออยู่ที่นี่แหละ หิวก็สั่งอะไรมากินนะ"

"ช่างเถอะ เธอซื่อบื้อขนาดนี้คงสั่งอาหารไม่เป็นหรอก เดี๋ยวฉันสั่งให้เอง"

"วันนี้อยู่ที่นี่พักผ่อนให้เต็มที่ ห้ามไปไหนเด็ดขาดนะ"

เขากดตัวเธอลงบนเตียงอีกครั้งพร้อมกำชับด้วยเสียงที่ดูเผด็จการเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

หลินเสี่ยวเหมิงสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงที่เขามีให้ เธอจึงรู้สึกตื้นตันและมั่นใจว่าเธอเลือกคนไม่ผิดจริงๆ

หลินเจ๋อเดินออกจากห้องแล้วลงลิฟต์ไปที่ชั้นล่าง

เขาไปแจ้งพนักงานที่เคาน์เตอร์เพื่อจองห้องพักต่ออีกหนึ่งวันก่อนจะเดินออกไป

เขาเดินข้ามถนนมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถใต้ดินเพื่อเอารถ

สายตาเหลือบไปเห็นร้านขายยาที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม

พอนึกถึงสีหน้าที่เจ็บปวดของหลินเสี่ยวเหมิงตอนลุกจากเตียง เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมา

เขาจึงเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังร้านขายยาทันที

พนักงานที่เข้าเวรคือผู้หญิงวัยกลางคนรูปร่างเพรียวผมดัดลอนและสวมหน้ากากอนามัยอันใหญ่

ช่วงเช้ามืดแบบนี้ไม่ค่อยมีลูกค้า เธอจึงนั่งสัปหงกอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

พอหลินเจ๋อเดินเข้าไป เสียงสัญญาณเตือนที่ประตูเลื่อนก็ดังขึ้น

"ยินดีต้อนรับค่ะ!"

ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นมองมาที่ประตู

พอเห็นว่าเป็นหลินเจ๋อ เธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างมาก

เธอไม่นึกเลยว่าจะมาเจองานเขาที่นี่

หลินเจ๋อเดินไปที่เคาน์เตอร์พลางหยิบมือถือมาสแกนจ่ายเงินและพูดว่า

"สวัสดีครับพี่สาว แฟนผมเพิ่งมีครั้งแรกแล้วเดินไม่ค่อยสะดวกน่ะครับ รบกวนช่วยจัดยาให้หน่อยนะครับ"

"ฮิฮิ... ฮ่าๆๆ ~"

ผู้หญิงคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างดัง

"อ้าว เฮ้ย..."

พอได้ยินเสียงหัวเราะนั้น หลินเจ๋อก็จำได้ทันทีว่าเธอคือใครและถึงกับทำตัวไม่ถูก

"อาหญิง? อามาทำอะไรที่นี่ครับ! แล้วไปดัดผมมาตอนไหนเนี่ย!"

พอจำได้ว่าเป็นหลินกั๋วเสียอาหญิงของเขา หลินเจ๋อก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เขารู้ว่าอาหญิงทำงานร้านขายยาในเมืองนี้แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

เมืองนี้มีร้านขายยาเป็นร้อยร้าน ทำไมถึงมาเจอร้านที่อาหญิงทำอยู่ได้ ช่างบังเอิญเกินไปแล้ว!

"เสี่ยวเจ๋อ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? แฟนมีครั้งแรกเหรอจ๊ะ?"

"ฮ่าๆ ร้ายไม่เบานะเรา ไปมีแฟนตอนไหนล่ะเนี่ย? ก้าวหน้าไปไกลเชียวนะ!"

"ปีนี้อาจะได้ดื่มน้ำสังข์ในงานแต่งเราไหมเนี่ย?"

อาหญิงดีใจมากที่รู้ว่าหลานชายมีแฟนแล้ว แถมความสัมพันธ์ยังคืบหน้าไปมากขนาดนี้

"โธ่ อาหญิงครับ อย่าล้อผมเลย..."

"เรื่องนี้รบกวนอาช่วยเก็บเป็นความลับก่อนนะครับ อย่าเพิ่งบอกพ่อกับแม่ผมนะ"

หลินเจ๋อยืนอายจนอยากจะมุดรูหนี แม้มันจะไม่ใช่เรื่องที่เสียหายอะไร แต่มันก็น่าเขินอายมาก

ที่ต้องมาซื้อยาทาจุดซ่อนเร้นจากอาหญิงของตัวเองแบบนี้!

"โตๆ กันแล้วจะอายทำไมกันจ๊ะ"

"อีกอย่างเราก็ถึงวัยที่จะมีครอบครัวได้แล้ว การทำเรื่องของผู้ใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นา"

อาหญิงพูดหยอกล้อพลางหยิบถุงพลาสติกมาใส่ยาให้หลานชายอย่างคล่องแคล่ว

"นี่คือน้ำยาไว้ทำความสะอาดนะ แล้วก็มีวิตามินซี ยาแก้เสบ และยาปฏิชีวนะ"

"ที่สำคัญคือ สองสามวันนี้ก็เพลาๆ ลงหน่อยนะ รอให้หายดีก่อนค่อยว่ากันใหม่"

อาหญิงพูดพลางยิ้มและส่งถุงยาให้หลินเจ๋อ

เขารับถุงยามาแล้วถามว่า "ทั้งหมดเท่าไหร่ครับอาหญิง?"

"เอาไปเถอะจ้ะ ไม่ต้องจ่ายหรอก เก็บเงินไว้เถอะ แล้วรีบเอายาไปทาให้แฟนสาวคนสวยของเราได้แล้ว"

อาหญิงโบกมือไล่พลางถามด้วยความอยากรู้

"จริงด้วยเสี่ยวเจ๋อ ในมือถือมีรูปแฟนไหมจ๊ะ? ชื่ออะไรล่ะ? ขอดูหน่อยสิว่าสวยแค่ไหน"

"มือถือเพิ่งเปลี่ยนใหม่ไม่มีรูปเลยครับ แต่ว่า..."

เขาหยิบมือถือมาเปิดแอปพลิเคชันวิดีโอแล้วหาคลิปที่ตานเถิงเคยลงไว้ตอนโปรโมตโรงเตี๊ยม

ท้ายคลิปนั้นมีช่วงที่หลินเสี่ยวเหมิงปรากฏตัวอยู่ด้วย

เขาเลื่อนวิดีโอไปตอนท้ายแล้วส่งให้อาหญิงดู

"สวยจริงๆ ด้วย! สวยมากเลยจ้ะ"

"เสี่ยวเจ๋อนี่ตาถึงจริงๆ นะเนี่ย!"

"มิน่าล่ะตอนอาจะแนะนำผู้หญิงให้ถึงไม่ยอมไปดูตัวสักคน!"

"ที่แท้ก็แอบไปมีแฟนสวยขนาดนี้อยู่นี่เอง!"

อาหญิงมองดูหลินเสี่ยวเหมิงในวิดีโอแล้วรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

"ก็งั้นๆ แหละครับ"

หลินเจ๋อพูดอย่างถ่อมตัวแต่ใครก็มองออกว่าเขากำลังภูมิใจสุดๆ

"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยเรา!"

"เฮ้อ ถ้าลูกพี่ลูกน้องเราได้ครึ่งหนึ่งของเรา อาคงหมดห่วงไปนานแล้ว"

ลูกชายของอาหญิงหรือเฉียวเหวินตงเพิ่งเรียนอยู่ปีสอง

แต่เขาสูงไม่ถึงร้อยเจ็ดสิบและน้ำหนักเกือบเก้าสิบกิโลกรัม

แถมหน้าตายังไม่เหมือนอาหญิงเลยสักนิดแต่กลับไปเหมือนพ่อที่หน้าตาธรรมดาๆ

อาหญิงจึงมักจะกังวลเรื่องการหาคู่ครองของลูกชายอยู่เสมอ

"เหวินตงเพิ่งเรียนปีสองเองครับยังเด็กอยู่เลย"

"อีกอย่างผมได้ยินว่าเขาสามารถเขียนนิยายออนไลน์หาเลี้ยงตัวเองได้แล้วนี่ครับ"

"ไม่ต้องรบกวนเงินจากอาและอาเขยเลย เก่งขนาดนี้ยังไม่พออีกเหรอครับ?"

"ตอนผมเรียนนี่ยังหาเงินไม่ได้สักบาท ต้องขอเงินพ่อแม่ตลอดเลยนะครับ"

หลินเจ๋อชื่นชมเฉียวเหวินตงจากใจจริง เพราะวัยขนาดนั้นแต่รู้จักทำงานหาเงินเองถือว่าเก่งกว่าเขาตอนนั้นมาก

"ฮ่าๆ โบราณว่าไว้ พระเจ้าปิดประตูบานหนึ่งแต่ก็เปิดหน้าต่างอีกบานให้เขานั่นแหละจ้ะ"

"เรื่องนี้แหละที่ทำให้อากับพ่อเขาพอจะยืดอกภูมิใจได้บ้าง"

แม้จะกังวลเรื่องหน้าตาแต่เธอก็ภูมิใจในความสามารถของลูกชายมาก

"อาหญิงครับ ผมต้องรีบกลับโรงเตี๊ยมไปจัดการงานน่ะครับ คงคุยต่อได้ไม่นาน"

เขายกนาฬิกาขึ้นดูพบว่าเป็นเวลาตีห้าครึ่งแล้ว คุยเพลินไปหน่อยจนเสียเวลาไปหลายนาที

อาหญิงโบกมือไล่ "ไปเถอะๆ มีงานก็ไปทำ ว่างๆ ก็พาแฟนมาหาที่บ้านบ้างนะ"

หลินเจ๋อยิ้มแล้วพูดว่า "วันไหนจะสู้เท่าวันนี้ล่ะครับ เดี๋ยวผมจัดการงานเสร็จก็จะเข้าเมืองมาอีกรอบ อาหญิงเลิกงานกี่โมงครับ?"

"อาเข้ากะดึกจ้ะ เจ็ดโมงเช้าก็เลิกงานแล้ว พักผ่อนอยู่ที่บ้านทั้งวันนั่นแหละ"

"พอดีวันนี้อาเขยเราก็หยุดงานด้วย จะมาตอนไหนก็ได้ตามสะดวกเลยจ้ะ"

หลินเจ๋อตอบรับทันที "ตกลงครับ! งั้นเจอกันช่วงบ่ายนะครับ มื้อเย็นเรากินข้าวด้วยกัน"

"ตกลงจ้ะ! อาจะรอเรากับแฟนอยู่ที่บ้านนะ ต้องมาให้ได้ล่ะ!"

อาหญิงดีใจมากที่จะได้พบกับแฟนสาวของหลานชายในวันนี้

อาหลานที่มีนามสกุลเดียวกันและสายเลือดเดียวกันย่อมมีความผูกพันกันเป็นธรรมดา

เธอรักและเอ็นดูหลินเจ๋อมาตั้งแต่เด็กเหมือนลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง

ตอนที่พ่อแม่ของหลินเจ๋อประสบอุบัติเหตุ เธอก็เป็นคนควักเงินสี่หมื่นหยวนออกมาช่วยค่ารักษาพยาบาล

รวมกับเงินที่เคยให้ยืมตอนเปิดโรงเตี๊ยมอีกหกหมื่นหยวน ก็เป็นเงินหนึ่งแสนหยวนพอดี

การที่หลินเจ๋ออยากไปกินข้าวที่บ้านอาหญิงวันนี้ นอกจากจะพาแฟนไปทำความรู้จักแล้ว เขายังตั้งใจจะเอาเงินไปคืนด้วย

ช่วงนี้เขามีรายได้คงที่วันละสี่ห้าหมื่นหยวน

เมื่อวานซื้อรถไปแสนกว่าหยวน ยังมีเงินเหลือเก็บอีกเจ็ดหมื่นกว่าหยวน

วันนี้พอส่งของให้ร้านผลไม้และได้รับเงินโอนมา ก็น่าจะครบหนึ่งแสนหยวนพอดีสำหรับคืนให้อาหญิง

ตอนนี้เขามีเงินในกองทุนความรักไว้ใช้จ่ายแล้ว เงินส่วนตัวจึงไม่ต้องเก็บไว้เยอะนัก

"ผมไปก่อนนะครับ เจอกันตอนบ่ายครับ!"

เขาโบกมือลาอาหญิงแล้วหิ้วถุงยาเดินกลับไปที่โรงแรม

หลินเสี่ยวเหมิงที่นอนพักอยู่ประหลาดใจที่เห็นเขากลับมาเร็ว

แต่พอเห็นถุงยาในมือเขา เธอก็ซึ้งใจจนพูดไม่ออก

หลังจากเอายาให้เธอและกำชับเรื่องต่างๆ แล้ว เขาก็รีบลงมาข้างล่าง

เขาตรงไปยังลานจอดรถใต้ดินแล้วขับรถออกไปทันที

ใช้เวลาสี่สิบนาที รถหยางวั่ง ยูแปด ก็มาถึงตลาดค้าส่งและจอดที่หน้าโกดังที่เขาเช่าไว้

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงสี่สิบแปดนาที หลี่อิงนำท้อมาส่งให้ครบหนึ่งพันชั่งแล้ว ส่วนลูกพี่ลูกน้องเขายังไม่มา

เขาลงจากรถไปจัดการแปรรูปท้อหนึ่งพันชั่งให้กลายเป็นท้อท้อมีสุขอย่างคล่องแคล่ว

พอจัดการเสร็จเดินออกมา ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็มาถึงพอดี เวลาช่างประจวบเหมาะจริงๆ

"อ้าวเสี่ยวเจ๋อ นี่รถใหม่เหรอ? หยางวั่ง ยูแปด! สุดยอดไปเลยเพื่อน!"

"รถคันนี้เท่ชะมัด! ดูเป็นลูกผู้ชายสุดๆ! ราคาเท่าไหร่เนี่ย?"

เมื่อเห็นรถใหม่เอี่ยมที่ยังไม่ติดป้ายทะเบียน จางเสวี่ยกังลูกพี่ลูกน้องของเขาก็ทึ่งในฐานะทางการเงินของเขาอีกครั้ง

นี่แหละคือความสำเร็จที่แท้จริง!

ซุ่มเงียบแต่ควักเงินซื้อรถหรูราคาเป็นล้านได้ทันที!

หลินเจ๋อยิ้ม "ก็ล้านกว่าหยวนนั่นแหละครับ เรื่องซื้อรถนี่อย่าเพิ่งบอกพ่อกับแม่ผมนะครับ เดี๋ยวพวกเขาจะเสียดายเงินแทนผม"

จางเสวี่ยกังตบหน้าอกรับคำ "วางใจได้เลย! ปากฉันน่ะแข็งแรงกว่าใคร กลับไปฉันจะไม่บอกแม้แต่เมียฉันด้วยซ้ำ!"

"ฮ่าๆ งั้นพี่รีบจัดการเถอะครับ ผมต้องรีบกลับไปจัดการงานที่โรงเตี๊ยมก่อน"

เขากล่าวลาแล้วขึ้นรถขับมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมทันที

ใช้เวลาแค่ห้านาที รถหยางวั่ง ยูแปด ก็เลี้ยวเข้าสู่รั้วโรงเตี๊ยมมีสุขและจอดลงที่ลานกว้างด้านหลัง

เขาลงจากรถแล้วรีบเปิดหน้าจอระบบเช็คอินขึ้นมาดูทันที

วันนี้เป็นวันจันทร์ที่ 29 กรกฎาคม เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ และจุดเช็คอินใหม่ก็ได้ปรากฏขึ้นแล้ว

【จุดเช็คอินประจำสัปดาห์นี้: นักพรตไหว้พระจันทร์!】

"นักพรตไหว้พระจันทร์..."

นี่คือหนึ่งในจุดชมวิวที่สวยงามที่สุดของซานชิงซัน

และเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวทุกคนต้องไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึก

จุดชมวิวนี้อยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม เดินเท้าไปแค่ประมาณสี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว