ตอนที่ 50 ปิดบังร่องรอย เช่าโกดัง!

ตอนที่ 50 ปิดบังร่องรอย เช่าโกดัง!

ที่ตลาดค้าส่งหงรุ่นมีห้องแบ่งเช่าหรือโกดังให้เช่าอยู่ตลอดปี

หลังจากกินมื้อเช้ากับเจียงอี้หนิงเสร็จ หลินเจ๋อก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังตลาดค้าส่งทันที

ส่วนบริหารจัดการตลาดเป็นห้องทำงานสองห้องที่เชื่อมถึงกัน ขนาดไม่ใหญ่นักและมีพนักงานเพียงสี่คน

“สวัสดีครับพี่สาว ไม่ทราบว่าถ้าจะเช่าโกดังต้องติดต่อใครครับ”

หลินเจ๋อเดินเข้าประตูไปถามพนักงานหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใกล้ประตู

เธอน่าจะอายุประมาณห้าสิบปีเศษ ดัดผมเป็นลอนเล็ก แม้จะแต่งหน้าแต่ก็ยังเห็นริ้วรอยรอบดวงตาได้อย่างชัดเจน

“จะเช่าโกดังเหรอคะ? ติดต่อพี่ได้เลยค่ะ เล็งห้องไหนไว้หรือยัง หรือจะให้พี่พาไปเดินดูคะ”

เธอพูดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ท่าทีไม่ได้กระตือรือร้นมากนักแต่ก็ไม่ได้ดูเย็นชา

“ผมสนใจโซน F หัวมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ห้อง F4 ครับ”

เมื่อครู่หลินเจ๋อขี่รถวนดูรอบตลาดมาแล้วรอบหนึ่ง

เขาแอบสังเกตโกดังว่างที่มีป้ายประกาศเช่าแปะอยู่

โกดังตรงหัวมุมทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือดูเหมือนจะเป็นโกดังใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครเช่ามาก่อน ซึ่งตรงกับความต้องการของเขา

ที่สำคัญคือ มันอยู่คนละโซนกับร้านของพี่หลี่ ทำให้หลีกเลี่ยงการพบเจอกันได้ดี

วันหลังให้พี่หลี่เอาลูกท้อมาส่งที่โกดังนี้ พอเขาเปลี่ยนรูปเสร็จก็ขนของออกทางประตูทิศตะวันออกไปได้เลย

เพราะวิชาพิเศษ ‘ท้อมาลี้ไป’ นี้มันดูเหนือธรรมชาติเกินไปหน่อย การทำอะไรเงียบๆ จึงปลอดภัยที่สุด

“เล็งห้องนั้นไว้เหรอคะ ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่พาไปดู จะเปิดห้องให้ชมข้างในด้วย”

“โกดังห้องนั้นเพิ่งจะเปิดให้เช่าเป็นครั้งแรกเลยนะคะ ยังไม่เคยมีใครเข้าไปใช้เลย พ่อหนุ่มจะทำธุรกิจอะไรเหรอจ๊ะ?”

เธอชวนคุยไปพลางเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบพวงกุญแจออกมา

หลินเจ๋อตอบตามจริงกึ่งแบ่งรับแบ่งสู้ว่า: “ใช้เป็นโกดังเก็บของครับ”

“โซนนั้นน่ะพ่อค้าแม่ค้าเขานิยมเช่าไว้เก็บของกัน และเป็นโซนที่ทางบริหารจัดการตลาดดูแลเป็นพิเศษด้วยนะคะ”

“เพื่อความปลอดภัยของสินค้า ปีนี้เราเพิ่งติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มในโซนนั้นอีกสี่ตัวค่ะ”

“พ่อหนุ่มเช่าได้สบายใจเลย เรื่องความปลอดภัยรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน”

“ตลาดหงรุ่นของเราเปิดมาเจ็ดแปดปีแล้ว ยังไม่เคยมีคดีของในโกดังหายเลยสักครั้งเดียวค่ะ”

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปดูสถานที่จริง”

เธอเดินนำหลินเจ๋อออกไปข้างนอก

ทั้งคู่คุยกันไปพลางเดินไปพลาง ประมาณสามนาทีก็มาถึงโกดังที่หลินเจ๋อเล็งไว้

“ทางซ้ายเป็นโกดังของพ่อค้าผลิตภัณฑ์นม ส่วนทางขวาเป็นร้านขายส่งขนมขบเคี้ยวค่ะ”

“ปกติพวกเขาจะแวะมาเฉพาะตอนมาเอาของเท่านั้นแหละจ้ะ นอกนั้นก็ไม่ค่อยมีใครมา ยุ่งเกี่ยวกันน้อยก็สบายใจดีนะคะ”

เธอพูดพลางหาลูกกุญแจเปิดประตูโกดังให้ชม

เนื่องจากยังไม่มีคนเคยเช่า ภายในโกดังจึงมีฝุ่นจับอยู่หนาเตี้ยม

พื้นที่โกดังกว้างประมาณ 100 ตารางเมตรเศษ ถือว่าค่อนข้างกว้างขวางทีเดียว

ผนังฝั่งทิศใต้มีหน้าต่างเล็กสามบานสำหรับให้แสงสว่าง และมีการติดตั้งเหล็กดัดไว้เรียบร้อยแล้ว เรื่องความปลอดภัยจึงหายห่วงได้

“พี่ครับ โกดังนี้ค่าเช่าคิดยังไงครับ?”

หลินเจ๋อพอใจกับสถานที่นี้มาก จึงหันไปถามราคา

เธอถามกลับว่า: “พ่อหนุ่มจะเช่าระยะยาวหรือระยะสั้นล่ะจ๊ะ?”

หลินเจ๋อครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “ระยะยาวครับ อย่างน้อยหนึ่งปี”

“เช่ารายปีน่ะดีที่สุดและคุ้มที่สุดเลยจ้ะ”

เมื่อได้ยินว่าเขาจะเช่ารายปี เธอก็ยิ้มแล้วบอกว่า:

“ถ้าเช่ารายปี พี่ลดค่าเช่าให้เหลือปีละหนึ่งหมื่นสองพันหยวน เฉลี่ยแล้วเดือนละหนึ่งพันหยวนเองนะจ๊ะ”

“พอลดได้อีกไหมครับ?”

“พ่อหนุ่ม ราคานี้มันต่ำสุดๆ แล้วนะ! ลองไปสืบราคาแถวนี้ดูได้เลย ตลาดหงรุ่นของเราค่าเช่าถูกที่สุดในย่านนี้แล้วจ้ะ”

“งั้นตกลงครับ เอาห้องนี้แหละ เซ็นสัญญาได้เมื่อไหร่ แล้วเริ่มใช้งานได้ตอนไหนครับ?”

หลินเจ๋อเห็นว่าต่อรองไม่ได้แล้วก็ไม่อยากเสียเวลาอีก

วันนี้เขายังมีลูกท้อ 500 ชั่งที่รอการเปลี่ยนรูปอยู่

เสียเวลาไปวันหนึ่ง เขาก็เสียรายได้ไปหลายพันหยวน ซึ่งมันก็เกือบจะเท่าค่าเช่าโกดังแล้ว

“เซ็นสัญญาตอนนี้ได้เลยจ้ะ! ตามพี่กลับไปที่สำนักงานก็เซ็นได้ทันที เซ็นเสร็จก็เริ่มใช้งานได้ตั้งแต่วันนี้เลย”

“เอาอย่างนี้พ่อหนุ่ม! พี่เห็นว่าเธอเป็นคนซื่อๆ พี่จะแถมบริการทำความสะอาดครั้งแรกให้ฟรีๆ เลยละกัน!”

“เดี๋ยวเซ็นสัญญาเสร็จ พี่จะให้แม่บ้านของตลาดมาช่วยทำความสะอาดโกดังให้จนเอี่ยมเลย!”

“โอเคครับ ขอบคุณมากครับพี่ ทำความสะอาดเสร็จวันนี้ใช่ไหมครับ? พอดีผมรีบจะเอาของมาลงน่ะครับ”

“เสร็จจ้ะ! เสร็จแน่นอน! เดี๋ยวพี่โทรเรียกแม่บ้านตอนนี้เลย ให้พวกเขามาเริ่มทำความสะอาดก่อน แล้วพี่ค่อยพาเธอไปเซ็นสัญญา”

เธอเป็นคนทำงานรวดเร็ว พูดจบก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรออกทันที

ในสายเธอกำชับให้อีกฝ่ายพาคนมาทำความสะอาดโกดังนี้ด่วน และย้ำว่าต้องเสร็จก่อนบ่ายสามโมงวันนี้

“เรียบร้อยจ้ะพ่อหนุ่ม ก่อนบ่ายสามเสร็จแน่นอนจ้ะ”

เธอวางสายแล้วหันมายืนยันกับหลินเจ๋อ

“โอเคครับ ขอบคุณพี่มากครับ งั้นเราไปเซ็นสัญญากันเถอะ”

ทั้งคู่เดินกลับไปที่สำนักงาน เธอหยิบสัญญาออกมาสองฉบับ และใช้เวลาไม่นานก็เซ็นสัญญาเสร็จสิ้น

ในช่วงที่ผ่านมา บ้านพักมีสุขและโรงอาหารอิ่มสุขทำเงินได้มหาศาล ยอดเงินในบัญชีของหลินเจ๋อจึงทะลุหลักแสนไปนานแล้ว

ค่าเช่าปีละหมื่นกว่าหยวนสำหรับเขาในตอนนี้จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เขาจึงสแกนจ่ายเงินสดทันที

“หลินเจ๋อ ยินดีด้วยนะจ๊ะที่มาเป็นผู้เช่าของตลาดหงรุ่นเรา”

“วันหลังถ้ามีปัญหาอะไรในการประกอบการ มาหาพี่ที่ส่วนบริหารจัดการได้ตลอดนะจ๊ะ”

“นี่คือสัญญาเช่าและกุญแจโกดังสามดอกจ้ะ เก็บไว้ให้ดีนะ”

หลิวเหวินอิ่งตรวจสอบสัญญาความถูกต้องแล้วส่งชุดสัญญาและกุญแจให้เขา

“ขอบคุณครับพี่หลิว ไว้รบกวนพี่ด้วยนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนครับ”

หลินเจ๋อรับกุญแจและสัญญากล่าวลาหลิวเหวินอิ่งอย่างสุภาพและเดินออกมา

จากสำนักงานตลาด เขาตรงไปที่ร้านของพี่หลี่ทันที

“อ้าว! เถ้าแก่หลิน! มาถึงที่นี่ด้วยตัวเองเลยเหรอคะ!”

“อยากได้อะไรโทรมาบอกคำเดียว เดี๋ยวพี่เอาไปส่งให้ที่ที่พักเองค่ะ!”

หลี่อิ่งที่กำลังจัดของอยู่เงยหน้ามาเห็นหลินเจ๋อก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม

“เถ้าแก่หลินมาแล้วเหรอครับ มีอะไรคุยกับแฟนผมได้เลยนะ”

จี่ยเหวินสามีของหลี่อิ่งดูเป็นคนซื่อๆ และขยัน

เขาเพียงแค่ทักทายหลินเจ๋อคำเดียวแล้วก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อ จึงก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป

“พี่หลี่ครับ ผมอยากสั่งซื้อลูกท้อสด 500 ชั่ง วันนี้พอจะมาส่งให้ได้ไหมครับ?”

หลินเจ๋อจอดรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน และเข้าเรื่องทันทีโดยไม่เสียเวลาคุยเล่น

“ได้สิคะ! ได้แน่นอนอยู่แล้ว! เดี๋ยวพี่รีบเอาไปส่งให้ที่ที่พักเลยค่ะ!”

หลี่อิ่งดีใจมากเมื่อได้ยินออร์เดอร์ก้อนโต

เมื่อเช้าเธอเพิ่งจะเอาลูกท้อไปส่งที่ที่พักมา 300 ชั่ง

ไม่นึกเลยว่าตอนนี้หลินเจ๋อจะสั่งเพิ่มอีก 500 ชั่ง ยอดขายนี้มันเกินความคาดหมายของเธอไปมากจริงๆ

หลินเจ๋อรีบบอกว่า: “ไม่ต้องไปส่งที่ที่พักครับ พอดีผมเช่าโกดังไว้ที่โซนโกดังในตลาดนี่เอง ตอนนี้กำลังให้คนทำความสะอาดอยู่”

“หลังบ่ายสามโมง พี่หลี่เอาไปส่งให้ผมที่โกดังได้เลยครับ เสร็จแล้วเดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเองครับ”

“คุณเช่าโกดังในตลาดด้วยเหรอคะ?”

หลี่อิ่งงงเป็นไก่ตาแตกกับพฤติกรรมที่คาดเดาไม่ได้ของหลินเจ๋อ

เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าหลินเจ๋อมีความจำเป็นอะไรต้องมาเช่าโกดังที่นี่

“ครับ อยู่ที่โซน F ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ห้อง F4 ครับ พี่เอาไปลงที่นั่นได้เลย”

หลินเจ๋อบอกเลขห้องให้เธอทราบ โดยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

“ได้ค่ะๆ ไม่มีปัญหา เถ้าแก่หลินบอกให้ส่งที่ไหนพี่ก็ส่งที่นั่นค่ะ!”

“หลังบ่ายสาม โซน F4 ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จัดไปค่ะ!”

หลี่อิ่งไม่ใช่คนประเภทที่ชอบซักไซ้

ในเมื่อหลินเจ๋อไม่อธิบาย เธอก็ไม่ถามต่อ

ยังไงซะค่าเช่าเขาก็เป็นคนจ่ายเอง เธอจะไปห่วงแทนเขาทำไมกัน!