บทที่ 49

บทที่ 49

[ติ๊ง!]

[ได้รับค่าความเกลียดชัง +3,000]

มองไปยังท่าทีเดือดดาลของเหล่าสาวกและเถียนเฉิงหยุน ฉินห่าวยิ้มเยาะในใจ ริมฝีปากยกโค้งอย่างดูแคลน “ไม่ให้ข้าพูดข้าก็จะไม่พูด ยังไงข้าก็ไม่ชอบคุยกับขยะอยู่แล้ว”

“.........”

เลือดพุ่งผ่านลำคอเถียนเฉิงหยุน​ แต่เขาก็รีบกลืนมันลงไปทันที​

“ไว้เจอกันใหม่นะ!”

ฉินห่าวโบกมือให้กับกลุ่มสาวกนิกายก่อนจากไป

เหล่าสาวกแทบทนไม่ไหว​ระเบิดความโกรธออกมา​

[ติ๊ง!]

[ได้รับความเกลียดชัง +5,000]

เยอะมาก!​ แต่นี่ไม่แปลก เพราะในนิกายแห่งนี้ ไม่มีใครมองเขาในแแง่ดีเลย ทุกแห่งมีแต่คนดูถูกและไม่หวังดี

ไม่นาน​ฉินห่าวก็ถูกนำตัวไปยังห้องๆหนึ่ง

“ชื่ออะไร?”

“ฉินห่าว”

“อายุ?”

“25”

“อย่าถามเรื่องไร้สาระ​รีบเข้าประเด็นซะ!” เถียนเฉิงหยุนโบกมืออย่างร้อนใจ​ แม้จะได้อยู่ด้วยกันแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาแจ่มแจ้งมากว่าฉินห่าวคือระเบิดเวลา

“ขอรับ” ผู้ไต่สวนตอบอย่างรวดเร็ว

“เจ้าขโมยสมบัติจากสำนักเซี่ยเจี้ยน ต้องการปฏิเสธข้อหานี้หรือไม่?”

“อะไรนะ? ข้าไม่ได้ขโมย ไม่มีสมบัติพวกนั้นซักชิ้นอยู่กับข้า  อย่ามาพูดเพ้อเจ้อ!”

ทุกคน​ “...”

ปัง!

เถียนเฉิงหยุนฟาดโต๊ะไม้แตกในฝ่ามือเดียว เอ่ยเสียงขรึม​ “มอบสมบัติทั้งหมดคืนมา อย่ามัวเล่นลิ้น​เจ้าคงไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่โตหรอกใช่ไหม?”

“ข้าถือว่านั่นเป็นการข่มขู่เพื่อบิดเบือนข้อเท็จจริงได้นะรู้ไหม” ฉินห่าวหรี่ตาและเอ่ยบอก

“นี่ไม่ใช่การข่มขู่​แต่มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการดำเนินการ!”

นิกายเฉินเมิ่ง​มักประกาศว่าพวกเขาปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความเป็นธรรม​ ดังนั้นพวกเขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าตนกำลังข่มขู่

“อ้อ​งั้นเอาแบบนี้เป็นไง พวกเจ้าลองค้นดูเลย ถ้าหาเจอ​ก็ถือว่าข้าเป็นขโมย แต่ถ้าไม่ นั่นหมายความว่าพวกเจ้าใส่ความ!” ฉินห่าวเอนตัวไปข้างหลัง ทําหน้าไม่สนใจ

“ในเมื่อพูดดีๆไม่ฟัง คงต้องใช้กำลังบังคับ！”

น้ำเสียงของเถียนเฉิงหยุนมืดมนและเย็นชา

“เก้ามังกรทะยาน​ ขั้นที่เก้า！”

บรึ้ม!

ฉินห่าวหยิบค้อนออกมา และทุบมันลงทันที ตะโกนก้องว่า “พวกเจ้ามันลำเอียง!”

ทำไมทีตอนสำนักเซี่ยเจี้ยน​โจมตีสาวกนิกายเซียวเหยา พวกเจ้าถึงไม่สนใจและมาห้ามปรามเลย?​ ผู้บริสุทธิ์ในอาณาเขตนิกายข้าถูกนอนจมกองเลือดจากการถูกเข่นฆ่า แล้วตอนนั้นพวกเจ้าไปอยู่ที่ไหน?

ตอนนี้พอคนของสำนักเซี่ยเจี้ยนขอความช่วยเหลือ​เจ้าก็ตอบรับทันที หากบอกว่าพวกเจ้าไม่ได้รับผลประโยชน์เลย หมาที่ไหนมันจะเชื่อ?

เถียนเฉิงหยุนไม่ได้ตั้งตัวรับมืออย่างเต็มที่​ ภายใต้การระเบิดพลังมหาศาลของฉินห่าว แม้พลังรบของเขาจะอยู่ขอบเขตรู้แจ้ง​แต่ก็ยังรู้สึกแน่นหน้าอก และสุดท้ายก็ถูกโจมตี​

พรวดดดด!

เลือดทะลักออกมาเต็มปาก

เก้ามังกรทะยานขั้นเก้านั้นทรงพลังมาก มันเทียบได้เลยกับการมีฉินห่าวเก้าคนรวมกัน ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ก็สามารถทะลวงการป้องกันและสร้างอาการบาดเจ็บภายในแก่เถียนเฉิงหยุนได้โดยตรง

“เจ้า​… ช่างอุกอาจ …”

“จับเจ้าคนคลั่งผู้นี้ให้ข้า!”

ความโกรธของเถียนเฉิงหยุนระเบิดดั่งสายฟ้าฟาด สั่งการให้ผู้อื่นลงมือทันที

บรึ้ม!

“ที่แท้จุดประสงค์ของพวกเจ้าก็แค่ต้องการทำร้ายข้า ในเมื่อไม่ยุติธรรมเช่นนี้ ก็อย่าตำหนิว่าข้าหยาบคาย!” ฉินห่าวตวาดลั่นห้อง เหวี่ยงค้อนศึกสั่นสะเทือนไปทั่ว หลังใช้เก้ามังกรทะยาน​ตอนนี้พลังรบของฉินห่าวพุ่งพรวดไปถึงระดับเดียวกับขอบเขตก่อเกิดจิตช่วงปลายแล้ว

เสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวผสมไปกับพลังปราณ​ดังกึกก้องไปทั่วนิกายเฉินเมิ่ง​เหล่าสาวกทุกค​นได้ยินมันอย่างชัดเจน

“นั่นเสียงใครกัน?”

“ไม่ยุติธรรมอันใด? นิกายเฉินเมิ่งของพวกเราปฏิบัติต่อผู้คนอย่างเป็นธรรม ใจกว้าง​และเป็นกลางเสมอมา แล้วจะเกิดคดีที่อยุติธรรมได้อย่างไร?”

“นี่มันเสียงเจ้าฉินห่าวคนเมื่อครู่มิใช่หรือ? ถึงมันจะนิสัยเสีย และข้าก็ไม่รู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของคดี​ แต่ที่ข้ารู้แน่ๆคือเจ้าพวกสำนักเซี่ยเจี้ยนนั้นมิใช่คนดีเช่นกัน”

สิ่งที่ฉินห่าวต้องการคือผลลัพธ์เช่นนี้แหละ ​ก่อนเขาจะสู้​ อย่างน้อยตัวเขาต้องพลิกกลับมายืนอยู่ในฝั่งความยุติธรรม ​หลังจากนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องกลัวอีก

บรึ้ม!

ฉินห่าวทุบค้อนลงบนอาคารใกล้เคียง และทันใดนั้นอาคารขนาดใหญ่ก็พังทลายลงกับพื้น

“เจ้ากล้าดียังไง!”

เถียนเฉิงหยุนโวยวายด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์มาทั้งชีวิต​ ฉะนั้นเหตุใดต้องยอมให้ความอยุติธรรมด้วย? วันนี้!​ ข้าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยตัวเอง​ ต่อให้ต้องตายก็ไม่เสียใจ”