บทที่ 350 เวลาของการเดิมพันชีวิต

บทที่ 350 เวลาของการเดิมพันชีวิต

มหาวิทยาลัยยุทธ์ตงไห่ วิลล่าหมายเลข 9 ริมทะเลสาบ

หานเฟิงทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องฝึกซ้อมใต้ดิน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

หลายวันมานี้วิ่งวุ่นไปทั่ว ทั้งฆ่าคนทั้งหลอมสร้างอุปกรณ์ ต่อให้เป็นร่างกายเหล็กกล้าอย่างเขาก็เริ่มจะรับไม่ไหว

แต่ภายใต้ความเหนื่อยล้านั้น สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความยินดีที่เปี่ยมล้น

เขาสะบัดมือหยิบป้ายกระดูกที่ดำสนิทดุจน้ำหมึกออกมาจากแหวน

เครื่องมือวิญญาณระดับสี่ 【ป้ายกระดูกสะกดวิญญาณ】

เจ้านี่ดรอปมาจากเจ้าเซวี่ยอิ่งที่ถูกเขาบดจนเป็นเศษเนื้อ ภายในบรรจุพลังวิญญาณบริสุทธิ์ที่เจ้าคนใช้วิชามารนั่นสะสมมาไม่รู้กี่ปี

เดิมทีของชิ้นนี้มีไอสังหารรุนแรงมาก คนธรรมดาถ้าโดนเข้าไปนิดเดียวคงเสียสติ

แต่ด้วยการเสริมพลังสองชั้นจากกระบี่สามนิ้วกลางใจและจิตใจสว่างใสระดับกลาง

นี่คืออาหารบำรุงมื้อใหญ่ที่วางอยู่ตรงหน้า เป็นสารอาหารชั้นยอดสำหรับพุ่งทะยานสู่ขอบเขตที่สูงขึ้น

"ตอนนี้พลังจิตอยู่ที่ 3100 เฮิรตซ์ พอดีติดอยู่ที่คอขวดระดับสี่ขั้นกลาง"

หานเฟิงลูบไล้ป้ายกระดูก ในดวงตาวาบประกายเจิดจ้า: "การจะฝืนเปิดทวาร พลังจิตแค่นี้ยังไม่มั่นคงพอ

ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ ถึงจะวางรากฐานที่แน่นหนาสำหรับการเปิดทวารแบบป่าเถื่อนในภายหลังได้"

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป นั่งขัดสมาธิให้มั่น สองมือกุมป้ายกระดูกไว้

ภายในทะเลสำนึก กระบี่สามนิ้วกลางใจที่ไร้รูปส่งเสียงคำรามของกระบี่ที่ใสกระจ่าออกมา พร้อมจะออกโรง

ตูม!

เมื่อวิชาเดินเครื่อง พลังวิญญาณในป้ายกระดูกที่กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทรพลันพบทางระบาย มันพุ่งเข้าสู่ร่างกายของหานเฟิงอย่างบ้าคลั่ง

เจ็บ!

เจ็บรุนแรง!

แม้หานเฟิงจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่แรงกระแทกจากพลังงานมหาศาลนี้ก็ยังทำให้เขาครางอึกออกมา เหงื่อเย็นซึมออกมาที่หน้าผากในพริบตา กล้ามเนื้อเกร็งแน่น

ภายในทะเลสำนึก เกิดระลอกคลื่นยักษ์ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

พลังวิญญาณที่พุ่งเข้ามานั้นไม่ใช่ลำธารที่นุ่มนวล แต่มันคือมหาสมุทรน้ำแข็งสีดำที่เจือปนด้วยความแค้นและความคลั่งไคล้นับไม่ถ้วน!

ใบหน้าที่บิดเบี้ยวมากมายจมผุดอยู่ในพลังงานสีดำ ร้องโหยหวนพยายามจะฉุดเจตจำนงของเขาลงสู่ขุมนรกเพื่อกัดเซาะให้สิ้นซาก

หานเฟิงรู้สึกเหมือนวิญญาณของตนถูกโยนลงไปในเครื่องปั่นความเร็วสูง พลังจิตทุกสายถูกฉีกทึ้ง บดขยี้ แล้วก็ถูกฝืนประกอบขึ้นใหม่

ความรู้สึกที่เหมือนวิญญาณจะแยกออกจากกันนั้น รุนแรงกว่าการทรมานทางร่างกายแบบไหนๆ เป็นร้อยเท่า

"สยบให้ฉัน!"

หานเฟิงกัดฟันแน่น ประคองสมาธิให้มั่น เจตจำนงแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

กระบี่สามนิ้วกลางใจที่ลอยอยู่ใจกลางทะเลสำนึกพลันระเบิดแสงเจิดจ้าออกมา

เคร้ง!

ปราณกระบี่พุ่งพล่าน ฝืนตัดเฉือน บดขยี้ และบีบอัดพลังวิญญาณที่พุ่งเข้ามาอย่างคลุ้มคลั่งเหล่านั้น ฟันทำลายสิ่งสกปรกและสิ่งเจือปนทั้งหมดทิ้งไป เหลือไว้เพียงแก่นแท้ที่บริสุทธิ์ที่สุด

ทุกดาบที่ฟันลงมา จะพากระแสความเจ็บปวดที่เหมือนวิญญาณจะฉีกขาดตามมาด้วย แต่เจตจำนงของหานเฟิงยังคงนิ่งดุจขุนเขา ไม่ไหวติง

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

ภายในห้องฝึกซ้อมใต้ดิน เงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงคำรามต่ำที่หานเฟิงระงับไว้ไม่อยู่ และเสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ดังมาจากส่วนลึกของกระดูก

เสื้อผ้าบนตัวหานเฟิงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แล้วก็ถูกความร้อนจากร่างกายเป่าจนแห้ง กลายเป็นคราบเกลือสีขาว ผิวหนังปรากฏเส้นเลือดปูดโปน

ราวกับมีงูตัวเล็กนับไม่ถ้วนกำลังว่ายเวียนอยู่ นั่นคือสัญญาณของพลังวิญญาณที่มหาศาลกำลังสั่นสะเทือนร่างกาย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่

เปรี๊ยะ

ป้ายกระดูกในมือหานเฟิงส่งเสียแตกหัก กลายเป็นกองผงสีขาวเทาร่วงหล่นจากง่ามนิ้ว พลังงานทั้งหมดที่มันบรรจุไว้ถูกสูบจนเกลี้ยงเกลา

และที่ส่วนลึกในทะเลสำนึกของเขา เสียงคำรามราวกับฟ้าดินถล่มทลายก็ระเบิดขึ้นฉับพลัน

มหาสมุทรพลังจิตที่เคยคลุ้มคลั่งพลันสงบลงในพริบตา กลายเป็นทะเลสาบที่ใสกระจ่างและลึกล้ำ ผิวน้ำเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่นแต่กลับแฝงไว้ด้วยความลึกที่น่าตกใจ

ต่อจากนั้น กระแสความผันผวนทางจิตที่ควบแน่นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ก็แผ่ออกไปโดยมีหานเฟิงเป็นศูนย์กลาง กวาดไปทั่วทุกทิศทางอย่างไร้พรมแดน ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง

วึ่ง!

ผนังโลหะผสมพิเศษของห้องใต้ดินส่งเสียงครางเครือเหมือนจะรับน้ำหนักไม่ไหว ราวกับจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

ในรัศมีสามร้อยเมตร ทุกความเคลื่อนไหวถูกมองเห็นจนหมดสิ้น

มดตัวหนึ่งที่กำลังไต่บนพื้น ฝุ่นละอองเม็ดหนึ่งที่ร่วงหล่นในอากาศ หรือแม้แต่เสียงลมแผ่วเบาที่วิลล่าข้างๆ เสียงลมหายใจของกำแพง

สรุปคือ โลกทั้งใบในประสาทสัมผัสของหานเฟิง กลายเป็นชัดแจ้งและมีมิติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกรายละเอียดปรากฏชัดราวกับทุกสิ่งถูกแผ่ออกมาตรงหน้าเขา

"เฮ้อ……"

หานเฟิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงเจิดจ้าที่ดูเหมือนจะมีตัวตนพุ่งออกจากรูม่านตา ยาวถึงครึ่งเมตร

มันสร้างเสียงระเบิดเบาๆ ในอากาศและไม่จางหายไปนานทีเดียว ก่อนจะเก็บงำกลับเข้าสู่ส่วนลึกของดวงตา

เขาชำเลืองมองหน้าจอระบบ

【พลังจิต: 4100 เฮิรตซ์】 【ขอบเขตสัมผัสจิต: 300 เมตร】

"พลังจิตที่เทียบเท่าปรมาจารย์ขอบเขตสะสมเทพระดับสี่ขั้นสูงสุด……"

หานเฟิงกำหมัด สัมผัสถึงความรู้สึกของพลังที่เปี่ยมล้นจนแทบจะทะลักออกมาในสมอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่มั่นใจ

ถ้าตอนนี้เขาเจอเจ้าเซวี่ยอิ่งนั่นอีก ไม่จำเป็นต้องใช้ปราณกระบี่ผลาญวิญญาณอะไรเลย

แค่จ้องมองไปทีเดียว ร่วมกับ 【กระบี่สามนิ้วกลางใจ】 ก็สามารถกระแทกวิญญาณอีกฝ่ายจนปัญญาอ่อน หรือแม้แต่ทำลายให้ดับสูญตรงนั้นได้เลย ต่อให้มีป้ายกระดูกก็ป้องกันไม่ทัน

นี่แหละคือการ "จ้องมองจนตาย" ที่แท้จริง

แต่นี่ยังไม่พอ พลังจิตเป็นเพียงส่วนเสริม ร่างกายและระดับพลังต่างหากคือรากฐาน คือพื้นฐานของเส้นทางกระบี่ของเขา

สายตาของหานเฟิงมองลึกลงไปในร่างกายตนเอง

เส้นชีพจรยุทธ์ที่แข็งแกร่งดุจมังกรยี่สิบเส้น แม้จะทะลวงผ่านหมดแล้ว แต่ต่างฝ่ายต่างก็ยังทำงานแยกกัน ไม่ได้รวมตัวกันเป็นร่างเดียวที่แท้จริง

การจะทะลวงเข้าสู่ระดับเปิดทวาร จำเป็นต้องเชื่อมต่อเส้นชีพจรยุทธ์ทั้งยี่สิบเส้นนี้จากหัวถึงหาง เพื่อสร้างมหาจักรวาลเวียนวนที่สมบูรณ์แบบขึ้นมา

จากนั้นที่จุดศูนย์กลางของวงจร ก็เปิด "ทวารประจำกาย" ที่มีความหมายที่แท้จริงขึ้นมาเป็นแห่งแรก เพื่อทำภารกิจลอกคราบจากระดับทะลวงชีพจรไปสู่ระดับเปิดทวารที่น่าทึ่ง

นักยุทธ์ทั่วไปเวลาเปิดทวาร จะทำอย่างระมัดระวัง ใช้เวลานานค่อยๆ ขัดเกลาผนังทวารด้วยลมปราณภายในทีละนิด

แต่หานเฟิงไม่มีความอดทนขนาดนั้น และไม่มีเวลาขนาดนั้นด้วย

วิกฤตทะเลหมอกหลงเยวียนใกล้เข้ามาทุกที เงาของนักล่ามิติสูงปกคลุมอยู่

เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วยความเร็วสูงสุด คว้าทุกโอกาสที่คว้าได้

"ในเมื่อฉันมี 【ปราณกระบี่ผลาญวิญญาณ】 ทำไมไม่ทำให้มันป่าเถื่อนกว่านี้หน่อยล่ะ?"

ในใจหานเฟิงมีความคิดที่บ้าคลั่งผุดขึ้นมา พร้อมกับความคลั่งไคล้ที่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมและความมั่นใจในพลังของตนเองอย่างที่สุด

ใช้ปราณกระบี่ผลาญวิญญาณที่ดุดันไร้เทียมทานเป็นสว่าน ฝืนเปิดทางระหว่างเส้นชีพจร เชื่อมต่อมหาจักรวาลเวียนวนในพริบตา

วิธีนี้ ประสิทธิภาพสูงกว่าวิธีปกติอย่างน้อยหลายสิบเท่า!

แน่นอน ความเสี่ยง... ก็สูงจนน่ากลัวเช่นกัน

หากพลาดพลั้งเพียงนิด เส้นชีพจรอาจขาดสะบั้น

"เส้นชีพจรจะรับไม่ไหวเหรอ?"

หานเฟิงลูบคาง สายตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคลั่งไคล้และมั่นคง:

"งั้นก็อัดยา! ขอเพียงในวินาทีที่เส้นชีพจรเสียหาย ใช้ยาวิชาพยาบาลกระบี่ร่วมกับน้ำยาฟื้นฟูซ่อมแซมทันที

ขอเพียงปริมาณการเติมพลังมากพอ ขอเพียงฤทธิ์ยามาต่อเนื่องไม่ขาดสาย ฉันก็ต้องทนไหว!"

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมี 【กายกระบี่กำเนิด】 ที่ทรงพลังเป็นหลักประกัน ความแข็งแกร่งของร่างกายเหนือกว่านักยุทธ์ระดับเดียวกันมาก

ตัวปราณดาบเองก็มีคุณสมบัติในการหล่อเลี้ยงและฟื้นฟูอยู่บ้าง รวมกับน้ำยาแล้วไม่มีเหตุผลที่จะทนไม่ไหว

เมื่อคิดได้ดังนี้ หานเฟิงรีบเปิดเทอร์มินัลส่วนตัวที่ข้อมือ ล็อกอินเข้าสู่มอลล์เครือข่ายภายในของมหาวิทยาลัยยุทธ์ตงไห่

สิทธิ์ของนักศึกษาระดับ A บวกกับยศ "พันตรีเกียรติยศ" ทำให้เขาสามารถเลือกดูทรัพยากรระดับสูงที่จำกัดไว้ได้เกือบทั้งหมด

ช่องค้นหาป้อนคำสำคัญ: 【รักษาบาดแผล】, 【ต่อเส้นชีพจร】, 【ฟื้นฟู】

รายชื่อยาที่เป็นตับกระโดดออกมาละลานตา

【ยาต่อชีพจรทองม่วง】: ต่อเส้นชีพจรที่ขาดสะบั้น ชุบชีวิตเนื้อหนังกระดูก —— สต็อก 12 เม็ด เอาหมดเลย

【น้ำยาเก้าวิถีคืนเทพ】: ฟื้นฟูเลือดลมสามส่วนในพริบตา ประคองเส้นชีพจรให้มั่นคง —— สต็อก 50 ขวด เอามาครึ่งหนึ่ง

【กอเอี๊ยะมังกรพยัคฆ์คุ้มใจ】: คุ้มครองชีพจรหัวใจ รักษาสัญญาณชีพในยามคับขัน —— สต็อก 5 เม็ด เอาหมดเลย

นิ้วของหานเฟิงรัวบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ไม่มองราคาเลย มองแค่ผลลัพธ์และสต็อกเท่านั้น

ตัวเลขยอดเงินในตะกร้าสินค้าพุ่งกระฉูดรัวๆ เลขศูนย์ที่ต่อท้ายเหล่านั้น เพียงพอจะทำให้นักยุทธ์นับไม่ถ้วนต้องสู้ชีวิตไปทั้งชาติ

เพียงเวลาห้านาทีสั้นๆ

ที่หลังบ้านของมอลล์เครือข่ายภายในมหาวิทยาลัยยุทธ์ตงไห่ ไฟเตือนสต็อกสินค้ากะพริบถี่ยิบ เสียงแจ้งเตือนที่บาดหูดังลั่นห้องเซิร์ฟเวอร์

"ชำระเงิน"

หานเฟิงกดปุ่มยืนยันด้วยใบหน้าเรียบเฉย

【ชำระเงินสำเร็จ! หักแต้มผลงาน: 11,800,000】 【คำสั่งซื้อของท่านถูกสร้างแล้ว จะมีเจ้าหน้าที่จัดส่งให้เป็นพิเศษ คาดว่าจะถึงมือภายในสิบนาที】

มองดูยอดเงินคงเหลือที่หดหายจนเหลือเพียงเศษเล็กเศษน้อย หานเฟิงไม่ได้กะพริบตาแม้แต่นิดเดียว

เงินเป็นของนอกกาย ใช้หมดก็หาใหม่ได้

ถ้าชีวิตไม่เหลือ จะเก็บตัวเลขพวกนี้ไว้ให้ใครเผากระาษไปให้?

ภายในไม่กี่นาทีหลังจากที่เขาสั่งซื้อ

ฟอรั่มนักศึกษามหาวิทยาลัยยุทธ์ตงไห่ แตกตื่นกันยกใหญ่

กระทู้หนึ่งพุ่งขึ้นสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตยอดนิยมอย่างรวดเร็ว

【ช็อก! โซนยาวิเศษระดับสูงในมอลล์ถูกมหาเศรษฐีลึกลับกวาดเกลี้ยง!】

เจ้าของกระทู้: "เชี่ย! พี่น้องครับ! เมื่อกี้ผมกะจะไปแลกยาคืนสปริงมาไว้ป้องกันตัวสักเม็ด ปรากฏว่าโซนยาไฮเอนด์ถูกกวาดเรียบ! แทบจะทุกอย่างที่เป็นยารักษาแผลระดับสามขั้นสุดยอด หายวับไปหมดเลย!"

ชั้น 2: "จริงครับ! ผมก็เห็น! ‘ยาต่อชีพจรทองม่วง’ สต็อกเหลือ 0! เมื่อห้านาทีที่แล้วยังเห็นมีสิบกว่าเม็ดอยู่เลย!"

ชั้น 3: "ซี้ด—— ผมเช็คหลังบ้านดูแล้ว มูลค่ารวม…… กว่าสิบเอ็ดล้านแต้มผลงาน?! ไอ้คนวิปริตที่ไหนมันทำวะ?!"

ชั้น 4: "สิบเอ็ดกว่าๆ?! นี่มันเอาของรางวัลภารกิจระดับ S หลายภารกิจมาทุ่มเลยนะเนี่ย? อาจารย์คนไหนจะทะลวงระดับหรือเปล่า?"

ชั้น 5: "ไม่ใช่ครับ! บัญชีที่แสดงเป็นสิทธิ์นักศึกษาระดับ A!"

"นักศึกษาระดับ A? ใครวะ? โคตรรวยแบบไร้มนุษยธรรม ซื้อยาเยอะขนาดนี้เอาไปกินแทนข้าวเหรอ?"

และในตอนนี้ หานเฟิงได้ปิดเครื่องสื่อสารไปนานแล้ว ตัดการติดต่อทุกอย่างจากโลกภายนอก

ไม่นานนัก พ่อบ้านเก่าหลิวของวิลล่าก็นำกล่องโลหะผสมที่หนักอึ้งหลายใบมาส่ง

หานเฟิงเปิดกล่องออก กลิ่นยาที่หอมจนเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วห้องลับในพริบตา

ทุกอย่างพร้อมสรรพ

ต่อไป คือเวลาของการเดิมพันชีวิตแล้ว!