บทที่ 50 ซื้อยาน้ำ

บทที่ 50 ซื้อยาน้ำ

"ว่ามาเลยครับ"

"ในคลังเสบียงของฟาร์มเรา มี 'ยาน้ำฟื้นฟูปราณโลหิต' ขายไหมครับ? แบบมีของเลย"

ทันทีที่พูดจบ โจวผิงยังไม่ทันอ้าปาก หวังเหมิ่งที่เดินตามหลังหานเฟิงมาเพื่อจะซื้อน้ำก็โพล่งขึ้นมาก่อน

"นายจะซื้อยาน้ำเหรอ?"

หวังเหมิ่งก้าวเข้ามาหา พลางตาโตมองหานเฟิง "เพื่อน นายบินจนเอ๋อไปแล้วเหรอ? เสบียงในจุดพักแรมแนวหน้าแบบนี้ล้วนขนส่งมาจากในเมือง รวมค่าขนส่ง ค่าประกัน และค่าความเสียหายแล้ว ราคาแพงกว่าในเมืองเกินยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ!"

เหล่าหลิวที่ถือถ้วยน้ำชาอยู่ข้างๆ ก็ขยับเข้ามาเตือน:

"ใช่แล้วเสี่ยวหาน พวกเราอีกไม่กี่วันก็จะได้สลับเวรกลับไปแล้ว ต่อให้นายไปซื้อที่ตลาดมืด ก็ยังคุ้มกว่าซื้อที่นี่เยอะ การซื้อยาที่นี่ มันคือการเอาเงินไปแจกเจ้า 'โจวขูดเลือด' ชัดๆ"

โจวผิงที่ถูกเรียกว่า "โจวขูดเลือด" ไม่ได้โกรธเคือง เขายังคงยืนยิ้มแย้มอยู่อย่างนั้น ไม่โต้แย้งใดๆ เพียงแค่รอให้หานเฟิงตัดสินใจเอง

นี่คือเรื่องปกติที่ใครๆ ก็รู้กัน

การเติมเสบียงในจุดพักแรมนอกเขตปลอดภัย ถ้าไม่ใช่อยู่ในสถานการณ์กระสุนหมดเสบียงขาด หรือต้องการยารักษาฉุกเฉินจริงๆ ก็ไม่มีใครยอมทำตัวเป็นไอ้งั่งให้เขาหลอกหรอก

สมาชิกหน่วยคุ้มกันคนอื่นๆ ที่กำลังกินข้าวอยู่ในโรงอาหารต่างก็ส่งสายตาประหลาดใจมาที่หานเฟิง ราวกับมองคนบ้า

เมื่อกี้ยังรู้สึกว่าไอ้หนูคนนี้ฉลาดเป็นกรดเหมือนเครื่องคิดเลขเดินได้ กระสุนไม่กี่นัดยังคำวณต้นทุนเลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ล่ะ?

หานเฟิงย่อมรู้ดีว่ามันแพง

แต่เขารู้ดียิ่งกว่าว่าสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้เป็นอย่างไร

วิชาควบคุมกระบี่คือเครื่องเขมือบเงิน

ขอเพียงแค่บินขึ้นฟ้า มันคือการเผาน้ำมัน และยิ่งกว่านั้นคือการเผาชีวิต

หากไม่มียาน้ำคอยค้ำจุน ปราณโลหิตอันน้อยนิดของเขาไม่มีทางทนต่อการหักโหมความเข้มข้นสูงได้กี่ครั้งหรอก

เงินที่ค้างอยู่ในบัญชีเป็นเพียงตัวเลขที่เย็นเยียบ มีเพียงการเปลี่ยนมันให้เป็นน้ำยาในท้อง แล้วเปลี่ยนเป็นพลังในกล้ามเนื้อเท่านั้น นั่นถึงจะเป็นต้นทุนที่แท้จริงของเขา

และที่สำคัญ คืนนี้เขามีเรื่องที่จำเป็นต้องทำ

"ผู้อำนวยการโจว มีของไหมครับ?"

หานเฟิงไม่ได้สนใจคำทัดทานของคนรอบข้าง เขาจ้องมองโจวผิงด้วยสายตาสงบนิ่ง

โจวผิงดันแว่นกรอบทองบนดาดจมูก รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นไปอีก

ธุรกิจที่เดินมาเกยถึงที่แบบนี้ ถ้าไม่ทำก็คงเป็นไอ้โง่แล้ว

"มีครับ! มีแน่นอน!"

โจวผิงถูมือไปมา "ฟาร์มรวงทองของเราแม้จะอยู่ไกล แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือการบาดเจ็บอยู่แล้ว 'ยาน้ำฟื้นฟูระดับกลางยี่ห้อแรด' ในคลังมีเพียบครับ แต่เรื่องราคานี่..."

เขาจงใจเว้นจังหวะ ชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว แล้วพับกลับไปครึ่งนิ้ว:

"สามร้อยห้าสิบแต้มต่อหลอดครับ"

"ซี๊ด——"

หวังเหมิ่งที่อยู่ข้างหลังสูดปาก:

"เจ้าอ้วนโจว แกนี่มันหน้าเลือดจริงๆ! ในเมืองราคามาตรฐานแค่สามร้อย แต่นี่แกอัพราคาขึ้นไปอีกห้าสิบแต้มเลยนะ! ทำไมไม่ไปปล้นเขาเลยล่ะ?"

โจวผิงไม่โกรธ เขายิ้มพลางแบมือ: "หัวหน้าหวัง พูดแบบนั้นไม่ได้นะครับ ในป่าในเขาลึกแบบนี้ เรือขนส่งมาแต่ละเที่ยวลำบากแค่ไหน? ต้องนับค่าคลังสินค้า ค่ารักษาความปลอดภัยด้วย ราคานี้ถือว่ายุติธรรมมากแล้ว อีกอย่าง นี่เป็นของพร้อมส่ง จ่ายเงินแล้วเอาไปได้เลยไม่ต้องรอ"

สามร้อยห้าสิบแต้ม

หานเฟิงคำนวณในใจ ตอนที่เขาเอาของจากกาวเฟยที่โรงเรียนคือสองร้อยเจ็ดสิบ ที่นี่แพงกว่าถึงแปดสิบแต้มเต็มๆ

แต่เขาไม่สน

"ขอสี่สิบห้าหลอดครับ"

เสียงของหานเฟิงมั่นคงมาก เหมือนกำลังซื้อผักกาดขาวสักสองกิโลอยู่ที่แผงลอยข้างทาง

รอยยิ้มบนใบหน้าโจวผิงแข็งค้างไปทันที มือที่กำลังจะกดเครื่องคิดเลขหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

หวังเหมิ่งที่กำลังจะด่าพ่อค้าหน้าเลือดต่อถึงกับสำลักคำพูดติดอยู่ในคอ ตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

"ทะ... เท่าไหร่นะครับ?"

โจวผิงสงสัยว่าตัวเองหูฝาด ถึงขั้นแคะหูดู

"สี่สิบห้าหลอดครับ"

หานเฟิงทวนซ้ำ พร้อมกับเปิดหน้าจอการชำระเงินในเครื่องสื่อสารส่วนตัว โชว์คิวอาร์โค้ดของเงินที่เพิ่งเข้าบัญชีมาหยกๆ

"หนึ่งหมื่นห้าพันเจ็ดร้อยห้าสิบแต้ม ผมโอนให้ตอนนี้เลยครับ"

โรงอาหารทั้งห้องเงียบกริบลงในทันที

มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ยังดังฮึ่มๆ

ทุกคนต่างมองหานเฟิงด้วยสายตาที่เหมือนมองสัตว์ประหลาด

ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?

เงินหนึ่งหมื่นเก้าพันกว่าแต้มที่เพิ่งได้มา นั่นคือเงินที่เขาแลกมาด้วยชีวิตในวันนี้เลยนะ

นี่เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา ทุ่มเงินทั้งหมดลงไปเลยเหรอ?

ต่อให้เป็นพวกลูกเศรษฐีในเมืองชั้นคนที่รีบจะทะลวงคอขวด ก็ยังไม่เคยเห็นใครใช้เงินแบบนี้เลย

นี่มันไม่ใช่การฝึกซ้อมแล้ว นี่มันคือการดื่มเลือดชัดๆ!

"หานเฟิง นาย..."

หวังเหมิ่งอ้าปากค้าง สุดท้ายเค้นออกมาได้ประโยคเดียว "นายนี่มันจอมล้างผลาญจริงๆ"

เดิมทีเขาคิดว่าไอ้หนูคนนี้เป็นพวกขี้งกที่คิดคำนวณถถี่ถ้วน ตอนนี้ดูท่าจะเป็นไอ้บ้าที่ไม่เห็นค่าของเงินเสียมากกว่า

หรือจะพูดอีกอย่างคือ เป็นไอ้บ้าที่กระหายในพลังอย่างถึงที่สุด

"ติ๊ง!"

เสียงแจ้งเตือนการชำระเงินสำเร็จดังขึ้นชัดเจนท่ามกลางความเงียบในโรงอาหาร

หานเฟิงมองดูตัวเลขในบัญชีที่หดหายไปเหลือเพียงเลขสองหลักในพริบตา

สิ่งที่ได้รับกลับมาคือกระเป๋าหิ้วโลหะสีเงินที่หนักอึ้งซึ่งโจวผิงส่งให้

ในใจหานเฟิงไม่มีความเสียดายเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีความรู้สึกมั่นคง

มันคือความรู้สึกที่ควบคุมอนาคตได้

"ขอบคุณครับ ผู้อำนวยการโจว"

หานเฟิงหิ้วกระเป๋าแล้วเดินหันหลังออกไปทันที

ไม่ไกลนัก เรยเจิ้น ผู้อำนวยการฟาร์มที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาใช้แขนกลที่ส่งแสงเย็นเยียบเคาะโต๊ะเบาๆ

ดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเขาจ้องมองแผ่นหลังของหานเฟิง มุมปากแสยะออกเป็นรอยยิ้มที่ดุดัน

"น่าสนใจดีนี่"

เรยเจิ้นหยิบหมั่นโถวบนโต๊ะขึ้นมากัดคำโต "ไอ้หนูนี่ เป็นพวกที่จะทำงานใหญ่ในอนาคต กล้าลงทุนสุดๆ"

กู้หยุนที่นั่งอยู่ข้างๆ มองไปทางที่หานเฟิงจากไป สีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก

เขาไม่ต้องคำนวณก็รู้ว่าสิ่งที่หานเฟิงทำเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร

ถ้าเป็นเขา เขาไม่มีทางยอมทุ่มเงินทั้งหมดที่มีไปกับยาน้ำแน่นอน

"สัตว์ประหลาดจริงๆ"

กู้หยุนพึมพำเบาๆ แต่คราวนี้ความโอหังลดลงไปอีก และมีความชื่นชมที่เจือไปด้วยความอิจฉาเพิ่มขึ้นมา

......

แสงไฟสปอร์ตไลท์ที่ลานจอดเครื่องบินส่องสว่างจนพื้นที่แถวนี้เหมือนเป็นเวลากลางวัน

ลมกลางคืนพัดพาเอาความเย็นมาปะทะหน้าจนรู้สึกเหนอะหนะเล็กน้อย นั่นคือความชื้นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขตรกร้าง

เครื่องบินสนับสนุนเกราะหนักรหัส "ลาเทา" จอดนิ่งสงบอยู่ในตำแหน่งเดิม ปืนใหญ่อากาศขนาด 30 มิลลิเมตรใต้ท้องเครื่องส่งแสงวาววับเย็นเยียบภายใต้แสงไฟ

หานเฟิงยัดกระเป๋าที่เต็มไปด้วยยาน้ำเข้าไปในช่องเก็บของใต้ที่นั่งนักบิน ซึ่งเดิมทีมีไว้สำหรับเก็บเสบียงฉุกเฉิน

จากนั้นเขาก็ตบที่ลำตัวเครื่องที่เย็นเฉียบเบาๆ

"คู่หู คืนนี้พวกเราต้องทำงานล่วงเวลากันหน่อยนะ"

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงสิ่งของที่ไม่มีชีวิต แต่ภายใต้การเชื่อมต่อของระบบ หานเฟิงมักจะรู้สึกว่ามันมีชีวิตจิตใจ

เขาปีนขึ้นไปบนห้องนักบิน และเปิดสวิตช์ไฟอย่างชำนาญ

แผงหน้าปัดสว่างขึ้นทีละจุด พร้อมเสียงกระแสไฟเบาๆ

"เรียกหอบังคับการ ผมหานเฟิง ขออนุญาตนำเครื่องขึ้น เพื่อทำการฝึกซ้อมปรับตัวในเวลากลางคืนครับ"

ในช่องสัญญาณสื่อสารเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงของจางฮ่าวดังขึ้น

เสียงของหัวหน้าฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยแต่ยังคงมั่นคง

"ทางฟาร์มอนุญาตแล้ว หานเฟิง ทัศนวิสัยตอนกลางคืนมีจำกัด อย่าบินออกนอกเส้นเขตระวังภัย ถ้าพบความผิดปกติให้รีบกลับฐานทันที"

"รับทราบครับ"

"แล้วก็..."

จางฮ่าวหยุดไปครู่หนึ่ง "เบาๆ หน่อย ร่างกายคือต้นทุน อย่าฝึกจนพังเสียก่อนล่ะ"

เห็นได้ชัดว่า วีรกรรมการทุ่มเงินซื้อยาน้ำของหานเฟิงเมื่อครู่ ได้เข้าหูของหัวหน้าทีมเรียบร้อยแล้ว

มุมปากของหานเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย: "วางใจเถอะครับหัวหน้า ผมดวงแข็ง"

เครื่องยนต์คำรามกึกก้อง

กระแสลมมหาศาลพัดพาเอาฝุ่นละอองบนพื้นดินม้วนตัวขึ้น

"ลาเทา" เลื่อนไถลไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง จากนั้นก็เชิดหัวขึ้นที่ปลายรันเวย์ และพุ่งทะยานเข้าสู่ท้องฟ้ายามราตรีที่ลึกยาม