บทที่ 3

บทที่ 3

กรรร!

เสียงคำรามจากสัตว์ประหลาดยักษ์สั่นสะเทือนแผ่นดิน

ทุกคนเงยหน้าขึ้น เกิดแรงกระเพื่อมในหัวใจ เห็นเพียงยักษ์ใหญ่ที่ยืนสูงจากพื้นดิน

ณ ขณะนี้ ในสนามรบเงียบกริบ ภายใต้ร่างของสัตว์ประหลาดยักษ์ สีหน้าของทุกคนหมองคล้ำลง

“นี่คือสัตว์ประหลาดหุ่นเชิดที่หลอมขึ้นใหม่จากสำนักเซี่ยเจี้ยนของข้า ไอ้พวกสวะนิกายเซียวเหยา จะยอมจำนนหรือตาย ลองเลือกเอา!”

ณ จุดนี้ ชายหนุ่มในชุดแดงยืนยิ้มอยู่ใต้สัตว์ประหลาดยักษ์ โดยหน้าผากของชายผู้นี้มีปานคล้ายรอยเปลวไฟ มันเด่นสะดุดตามาก

“จางอี้ฮุ่ย! อย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก! กฎของสนามรบ ผู้ที่เหนือกว่าขอบเขตแก่นทองคำไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการต่อสู้ เจ้าคิดละเมิดกฏหรือ?”

ด้านนิกายเซียวเหยา หลิวชิงเดินออกมา สีหน้าเขาตอนนี้มืดมนมาก

“ไม่ใช่แน่นอน เพราะสัตว์ประหลาดหุ่นเชิดตัวนี้ไม่มีฐานบำเพ็ญเพียร ดังนั้นไม่ผิดกฏ” จางอี้ฮุ่ยอธิบายด้วยรอยยิ้ม จากนั้นโบกมือทันที สั่งการมันเข้าสู่สนามรบ

ฉินห่าวเห็นฉากนี้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ขอบเขตบำเพ็ญเพียรในโลกใบนี้เรียงจากต่ำไปสูงได้แก่

รวบรวมลมปราณ , เปิดภูมิปัญญา , ขจัดสิ่งโสมม , แก่นทองคำ , ก่อเกิดจิต , รู้แจ้ง , ผันแปรสู่เซียน , ข้ามทัณฑ์สวรรค์ , ผสานกายา , มหายาน ฯลฯ

และสัตว์ประหลาดยักษ์ตนนี้ไม่มีฐานบำเพ็ญเพียรจริงๆ กระนั้น เห็นได้ชัดว่ามันทำจากวัสดุชั้นยอด ซึ่งพลังทำลายอาจสูงกว่าขอบเขตแก่นทองคำเสียอีก

“น่ารังเกียจนัก!” หลิวชิงด่าทอด้วยความโกรธ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาร่ำร้องโวยวาย เขาประกาศเสียงดัง “พี่น้องทั้งหลาย ฆ่าเจ้าหุ่นเชิดตัวนั้นก่อน”

“ขอรับ!” ทุกคนตอบพร้อมกัน

ฉินห่าวไม่หุนหันพลันแล่น แต่ดึงแผงระบบออกมาดู แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจยั่วยุให้เกิดความเกลียดชังก็ตาม แต่ก็ยังได้รับค่าความเกลียดชังมามากมาย

[ค่าความเกลียดชัง: 150 แต้ม]

“ ระบบ ยกระดับฐานบำเพ็ญเพียรต้องใช้ค่าความเกลียดชังเท่าไหร่?

[ขั้นละ 20 แต้ม]

“งั้นยกระดับให้ข้า 7 ขั้น”

ฉินห่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง และตัดสินใช้ทั้งหมดที่ใช้ได้ เมื่อประกอบกับร่างกายอมตะที่มี ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

[ติ๊ง]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณก้าวสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้น 8]

ฉินห่าวรู้สึกได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกาย และเขาพบว่าพลังนี้มันเหมือนกับพลังที่ได้มาจากการฝึกบำเพ็ญเพียรไม่มีผิดเพี้ยน ไม่เกิดอาการไม่สบายตัวหรือต้องปรับสมดุลใดๆเลย

เจ้าตัวเผยยิ้มเย็น ถือดาบวิ่งปรี่เข้าเข่นฆ่าศัตรูอีกครั้ง สำหรับสัตว์ประหลาดยักษ์ แม้ตัวเขาจะสู้มันตรงๆไม่ได้ แต่เขาสามารถฆ่าจางอี้ฮุ่ยได้!

ทั้งๆอีกฝ่ายมีฐานบำเพ็ญเพียรเพียงขั้น 9 ขอบเขตรวบรวมลมปราณ แต่คาดไม่ถึงว่าจะหยิ่งผยองถึงขนาดนี้

ณ เวลานี้ จางอี้ฮุ่ยไม่รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง เขายืนอยู่ในค่ายสำนักเซี่ยเจี้ยน มองหุ่นเชิดอันทรงพลังด้วยรอยยิ้ม

“หืม?”

เพียงแต่ในตอนนนั้นเอง จู่ๆสองคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน รู้สึกเหมือนมีบางอย่างอยู่ข้างหลัง เบี่ยงตัวออกข้างตามสัญชาตญาณ

ฟัฟฟฟฟฟ!

และเป็นจังหวะเดียวกับที่ดาบเล่มหนึ่งฟันลงพอดี มันเฉียดไหล่ตัวเอง กรีดแขนเสื้อตัดเป็นทางยาว เจ้าตัวหลั่งเหงื่อเย็นด้วยความตกใจ

“เอ๊ะ?”

ฉินห่าวส่งเสียงประหลาดใจ มือที่กำดาบยังส่งถ่ายแรง ตวัดเปลี่ยนแนวฟันจากแนวตั้งเป็นแนวนอน

“สารเลว!” จางอี้ฮุ่ยโกรธมาก ตบฉินห่าวด้วยฝ่ามือ

พรวดดด!

ฉินห่าวกระอักเลือดออกมาเต็มปาก แต่ใบหน้าเขากลับยังคงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่แสดงถึงความรู้สึกเสียใจที่พลาดท่าแต่อย่างใด

“ขยะของนิกายเซียวเหยา?” จางอี้ฮุ่ยเห็นชุดของฉินห่าว บวกกับรอยยิ้มบนใบหน้านั้น แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไม แต่มันก็ยิ่งเพิ่มความโกรธแค้นแก่เขา ระเบิดแรงกดดันออกมา พุ่งกายวูบไหวดั่งเส้นสายฟ้า โจมตีผู้มาเยือนสุดกำลัง

ด้านฉินห่าว เขาไม่หลบเลี่ยง แต่ถ้าจะพูดให้ถูก สมควรกล่าวว่าไม่สามารถหลบเลี่ยงได้มากกว่า ทำได้เพียงเฝ้ามองฝ่ามือนี้ประทับลงบนตัว

ในพริบตา อวัยวะภายในแตกสลาย ร่างเขาค่อยๆทรุดลง

สำหรับช่วงเวลาที่ถูกโจมตีถึงตายนี้ ฉินห่าวโชคดีมากที่ระบบมอบความสามารถช่วยไม่ให้เขาต้องรู้สึกเจ็บปวดใดๆ มิฉะนั้นคงทรมานน่าดู

“ฮึ่ม ขยะขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้น 8 กล้าลอบสังหารข้า?” จางอี้ฮุ่ยตะคอกอย่างเย็นชา ไม่สนใจตามดูต่ออีก

สิบวินาทีต่อมา ฉินห่าวที่ล้มหน้าชี้ฟ้าลืมตาขึ้น เงยมองจางอี้ฮุ่ยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แล้วเผยรอยยิ้มแปลกๆออกมา ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆ เล็งตำแหน่งคออีกฝ่ายอย่างแม่นยำ แล้วตวัดใส่ในดาบเดียว

ฟัฟฟฟ!

หัวกระเด็นขึ้นฟ้า เลือดจำนวนมากพุ่งราวกับน้ำพุ

“เฮ่ะ เฮ่ นึกไม่ถึงล่ะสิ ว่าข้าจะฟื้นคืนชีพได้”  ฉินห่าวยิ้มเหมือนโจรคนหนึ่ง แล้วกลับสู่สนามรบ

เมื่อเขามาถึงสนามรบอีกครั้ง ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงขึ้นที่นี่

สัตว์ประหลาดหุ่นเชิดไม่พอใจกับการโจมตีธรรมดาอีกต่อไป แต่หันมาใช้อาวุธวิเศษแทน บนไหล่ของมันแต่ละข้าง มีสิ่งที่เหมือนปากกระบอกปืนใหญ่ติดตั้งอยู่ และกระสุนทุกนัดที่ยิงลงไป มันคร่าชีวิตสาวกนิกายเซียวเหยาและเกิดผู้บาดเจ็บเป็นจำนวนมาก

ช่วงเวลาหนึ่ง สนามรบกลายเป็นฉากอันน่าสลดใจ