ตอนที่ 320 บุกเข้าสู่ถิ่นศัตรู ได้เบาะแสกลับมาเพียบ

ตอนที่ 320 บุกเข้าสู่ถิ่นศัตรู ได้เบาะแสกลับมาเพียบ

ณ ห้องรับรองแขกของบริษัทอันเนี่ยนฟู้ด

โม่หลีผลักประตูเดินเข้ามา ก่อนจะขยับไปนั่งลงข้างๆ ถังกั่วเอ๋อร์

“คุณเดาสิครับว่าตอนที่ผมแกล้งทำเป็นออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก ผมแอบไปได้ยินข่าวอะไรมา?”

“ข่าวอะไรเหรอคะ?”

โม่หลีทำท่าลับลมคมในแล้วบอกว่า:

“ที่นี่ไม่สะดวกพูดครับ เดี๋ยวรอเรากลับไปแล้วผมจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง......”

ถังกั่วเอ๋อร์ค้อนใส่โม่หลีวงใหญ่

“จงใจแกล้งให้อยากรู้แบบนี้ สู้รอให้ถึงตอนกลับไปแล้วค่อยพูดเลยยังจะดีกว่านะคะ......”

ขณะที่โม่หลีกำลังจะอ้าปากพูดต่อ ก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก......

จากนั้น จางเล่ย ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของอันเนี่ยนฟู้ด ก็เดินเข้ามาในห้องรับรอง พร้อมกับเอ่ยทักทายโม่หลีอย่างกระตือรือร้น

“เถ้าแก่โม่? ยินดีต้อนรับครับ...... ยินดีต้อนรับ......”

พูดจบ จางเล่ยก็หันไปมองถังกั่วเอ๋อร์ พร้อมกับแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างโอเวอร์

“ท่านนี้คือคุณถังกั่วเอ๋อร์ บล็อกเกอร์สายอาหารใช่ไหมครับ?”

“โอ้...... ต้องขอประทานโทษด้วยครับ พอดีผมตื่นเต้นไปหน่อยจนเกือบจะลืมแนะนำตัว ผมชื่อจางเล่ย เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดของอันเนี่ยนฟู้ดครับ”

โม่หลีลุกขึ้นยืน

“ผู้จัดการจาง สวัสดีครับ ผมโม่หลีครับ ส่วนท่านนี้คือคุณถัง ผู้บริหารของมั่วจี้ฟู้ดครับ...... และก็เป็นบล็อกเกอร์สายอาหารที่คุณพูดถึงเมื่อกี้นั่นแหละครับ”

ถังกั่วเอ๋อร์ลุกขึ้นทักทายสั้นๆ ตามมารยาท ก่อนจะนั่งลงข้างโม่หลีและไม่พูดอะไรต่อ

จางเล่ยดูปราดเดียวก็รู้ว่าในความสัมพันธ์นี้ โม่หลีเป็นคนคุมเกม

เขาจึงพุ่งเป้าความสนใจทั้งหมดไปที่โม่หลีทันที

“เถ้าแก่โม่ครับ ได้ยินว่าวันนี้คุณมาที่อันเนี่ยนฟู้ดของเรา เพราะอยากจะให้โรงงานของอันเนี่ยนรับจ้างผลิตเกี๊ยวแช่แข็งให้กับทางมั่วจี้เหรอครับ?”

โม่หลีพยักหน้ายอมรับ

“อันเนี่ยนฟู้ดเป็นบริษัทแถวหน้าในอุตสาหกรรมอาหารแช่แข็ง มีศักยภาพสูงมาก ผมจึงมีความคิดแบบนั้นจริงๆ ครับ”

พอได้รับคำยืนยันจากโม่หลี จางเล่ยก็ทำสีหน้าแสดงความเสียใจออกมา

“เถ้าแก่โม่ครับ อันเนี่ยนฟู้ดของเราไม่เคยมีธรรมเนียมการรับจ้างผลิตให้เจ้าอื่นมาก่อนเลยครับ เกรงว่าครั้งนี้คุณคงต้องมาเสียเที่ยวแล้วล่ะครับ”

โม่หลีนึกขำในใจ เป็นไปตามคาดเป๊ะ!

ในตลาดเกี๊ยวแช่แข็ง มั่วจี้ฟู้ดกับอันเนี่ยนฟู้ดคือคู่แข่งกันโดยตรง

อีกฝ่ายไม่มีทางยอมรับงานจ้างผลิตนี้แน่นอน

โม่หลีทำน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อยแล้วพูดว่า:

“น่าเสียดายจริงๆ เลยนะครับ...... เกี๊ยวแช่แข็งมั่วจี้น่ะผลิตไม่เคยทันขายเลย ผมกะว่าจะยอมแบ่งผลกำไรให้ซักหน่อย โดยจะให้ค่าจ้างผลิตที่ชั่งละ 3 หยวนเลยนะครับ......”

ได้ยินสิ่งที่โม่หลีพูด กล้ามเนื้อบนใบหน้าของจางเล่ยก็กระตุกอย่างควบคุมไม่อยู่

เขารู้ซึ้งแก่ใจดีว่าตอนนี้เกี๊ยวแช่แข็งมั่วจี้ฮิตขนาดไหน

ไม่ต้องพูดอะไรมาก วันหนึ่งน่ะสามารถขายเพิ่มได้อีกอย่างน้อยสามถึงห้าหมื่นชุดแน่นอน

ห้าหมื่นชุด ชุดละหนึ่งชั่ง ก็คือห้าหมื่นชั่ง ประเมินแบบถ่อมตัวเลยคือในหนึ่งเดือนจะขายเพิ่มได้เป็นล้านชั่งแน่นอน

หนึ่งล้านชั่ง ค่าจ้างผลิตชั่งละ 3 หยวน ก็คือเงินกำไรเน้นๆ 3 ล้านหยวนต่อเดือน

ปีหนึ่งก็คือกำไรสุทธิ 36 ล้านหยวน!

อันเนี่ยนฟู้ดมียอดขายปีละ 1,500 ล้าน เมื่อก่อนตอนที่ผลประกอบการดีที่สุด มีกำไรแค่ประมาณ 10% หรือประมาณ 150 ล้านหยวนต่อปีเท่านั้น

เงิน 36 ล้านหยวน จึงเป็นตัวเลขที่แม้แต่อันเนี่ยนฟู้ดในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดก็ไม่อาจมองข้ามได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอันเนี่ยนฟู้ดในช่วงสองปีหลังที่ขยายกิจการมั่วซั่วจนหนี้ท่วมหัว

ทำงานงกๆ มาทั้งปี พอหักค่าดำเนินการและหนี้สินที่ต้องชำระแล้ว ก็แทบไม่เหลือกำไร แถมยังขาดทุนย่อยยับ

ถ้ามีธุรกิจที่มีกำไรปีละ 36 ล้านหยวนเข้ามาจ้างผลิตจริงๆ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะช่วยกู้ชีพอันเนี่ยนฟู้ดกลับมาได้

แต่สำหรับจางเล่ยแล้ว อันเนี่ยนฟู้ดที่ตายไปแล้วต่างหากถึงจะเป็นบริษัทที่ดี

จะให้กู้ชีพกลับมางั้นเหรอ?

เขาไม่มีวันยอมรับได้เด็ดขาด!

จางเล่ยเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันที และพูดกับโม่หลีอย่างไม่เกรงใจว่า:

“เถ้าแก่โม่ ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่รู้ว่าอันเนี่ยนกับมั่วจี้คือคู่แข่งกัน คุณจงใจมาเพื่อท้าทายกันใช่ไหมครับ?”

เมื่อเห็นท่าทางของจางเล่ย โม่หลีก็แอบขำในใจ

ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนนี้ ทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนอยากให้อันเนี่ยนฟู้ดรีบๆ ตายไปซะขนาดนี้ล่ะ?

ธุรกิจที่มีกำไรถึง 36 ล้านหยวนวางอยู่ตรงหน้า กลับไม่แม้แต่จะลองเจรจาดูซักนิดแต่เลือกที่จะหักหน้าทันที

อย่างน้อยคุณควรจะลองเสนอเงื่อนไขบางอย่างดูสิ เช่น ขอดูสูตรลับเกี๊ยวมั่วจี้แลกกับการจ้างผลิต ลองคุยกันดูก่อน ถ้าตกลงไม่ได้ค่อยว่ากัน

สรุปแล้ว เขากำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่?

กลัวอันเนี่ยนฟู้ดจะได้เงินงั้นเหรอ?

มันควรจะเป็นแบบนั้นไหมนะ?

ในไม่ช้า โม่หลีก็เริ่มมองเห็นความผิดปกติบางอย่าง

“ผู้จัดการจางสินะครับ ที่คุณพูดมาก็ถูกครับ ผมจงใจมาเพื่อท้าทายนั่นแหละครับ!”

จางเล่ยคาดไม่ถึงว่าโม่หลีจะสวนกลับมาแบบนี้ จนเขาถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง

ก่อนจะมองโม่หลีด้วยสายตาโกรธเคือง

“เหอะ! ผมไม่อยากจะลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคุณ เชิญกลับไปได้เลยครับ!”

พูดจบ จางเล่ยก็เดินสะบัดก้นออกจากห้องรับรองและปิดประตูดังปัง

โม่หลีจ้องมองประตูห้องรับรองครู่หนึ่ง ก่อนจะบ่นออกมาว่า:

“การแสดงเนี่ย...... ห่วยแตกสิ้นดี”

ถังกั่วเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ พูดออกมาด้วยความฉงนว่า:

“ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ ระดับผู้จัดการฝ่ายการตลาด แต่กลับแกล้งทำเป็นโกรธได้ไม่เนียนเอาซะเลย มองไปมองมาเหมือนเขากำลังดีใจมากกว่า สรุปเขาจะดีใจเรื่องอะไรกันแน่คะ?”

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะคุยเรื่องนี้ครับ เรากลับกันก่อนเถอะ......”

“ไม่คุยต่อแล้วเหรอคะ?”

“คุยจนพังขนาดนี้แล้ว จะคุยอะไรต่อล่ะครับ? ไปเถอะ!”

...

จางเล่ยรอจนมั่นใจว่าโม่หลีกับถังกั่วเอ๋อร์ออกไปจากสำนักงานใหญ่อันเนี่ยนแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้าไปในห้องประชุมเมื่อครู่อีกครั้ง

ทุกคนที่เข้าประชุมก่อนหน้านี้ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ทันทีที่เห็นจางเล่ยเดินเข้ามา เถียนรุ่ย ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ก็ถามขึ้นอย่างร้อนรนว่า:

“ผู้จัดการจาง ผลการคุยเป็นยังไงบ้างครับ?”

จางเล่ยพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย็นชา

“เหอะ! ก็แค่เศรษฐีใหม่ที่เพ้อฝันอยากจะให้อันเนี่ยนฟู้ดของเรารับจ้างผลิตให้ อันเนี่ยนกับมั่วจี้เป็นคู่แข่งกันนะ มันจะเป็นไปได้ไง ผมไล่พวกเขากลับไปเรียบร้อยแล้วครับ”

เฮ้อ......

เถียนรุ่ยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที

เขากำลังเตรียมจะเบิกงบประมาณเพื่อโจมตีมั่วจี้ฟู้ดเพื่อยักยอกเงินเข้ากระเป๋าอยู่พอดี

ถ้าทั้งสองฝ่ายเกิดร่วมมือกันขึ้นมา แผนการตักตวงของเขาคงพังทลายแน่นอน

ตอนนี้ค่อยยังชั่ว แผนการเดินหน้าต่อได้!

ไม่ใช่แค่เถียนรุ่ยเท่านั้น แต่คนอื่นๆ ในห้องประชุมต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเช่นกัน

ทุกคนในที่นี้ ไม่คนที่เคยยักยอกเงินจากการโจมตีมั่วจี้ฟู้ดไปแล้ว ก็เป็นคนที่กำลังหาโอกาสจะทำแบบนั้นอยู่

ไม่มีใครซักคนที่อยากจะเห็นอันเนี่ยนฟู้ดร่วมมือกับมั่วจี้ฟู้ด

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาต่างอยากเห็นอันเนี่ยนฟู้ดล่มสลายไวๆ เพราะถ้าบริษัทล่มสลายไปแล้ว เรื่องที่พวกเขายักยอกเงินไปก็จะได้สาบสูญไปพร้อมกับบริษัทนั่นเอง

“เป็นแค่คู่แข่งแท้ๆ กล้าดียังไงบุกมาถึงถิ่นอันเนี่ยนฟู้ดของเราเพื่อขอให้รับจ้างผลิต ช่างกล้าคิดจริงๆ นะคะ”

“ครั้งนี้ต้องขอบคุณความเด็ดขาดของผู้จัดการจางจริงๆ ครับ ที่ไม่ยอมให้แผนชั่วของโม่หลีสำเร็จได้”

“ผู้จัดการจางยอดเยี่ยมมากครับ!”

บรรยากาศในห้องประชุมกลับมาเต็มไปด้วยการเยินยอกันไปมาอย่างมีความสุข

..

โม่หลีและถังกั่วเอ๋อร์หลังจากเดินออกมาจากสำนักงานใหญ่อันเนี่ยนแล้ว พวกเขาก็มาหยุดอยู่ที่ร้านเกี๊ยวที่ชื่อว่า หยวนสุยเจี่ยว ในย่านใจกลางเมืองหนานวาน

ถังกั่วเอ๋อร์ชี้ไปที่ป้ายหน้าร้านแล้วบอกโม่หลีว่า:

“ร้านนี้แหละค่ะ...... ได้ยินมาว่าเกี๊ยวไส้หมูสับผักกาดขาวที่เป็นของขึ้นชื่อของร้านนี้ อร่อยจนต่อให้โดนตบหน้าก็ไม่ยอมปล่อยตะเกียบเลยนะคะ แถมยังจำกัดจำนวนขายต่อวันด้วย...... ต้องสั่งจองล่วงหน้าสองวันถึงจะได้กิน ฉันอุตส่าห์จองมาได้สำเร็จค่ะ”

โม่หลีมองสำรวจร้านที่ถังกั่วเอ๋อร์พูดถึง

ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ร้านกว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่น่าจะถูกแน่นอน

“มาถึงหนานวานเพื่อมากินเกี๊ยวไส้หมูสับผักกาดขาว แถมยังต้องจองคิวล่วงหน้าอีก ช่างกล้าคิดจริงๆ นะครับคุณ!”

โม่หลีบ่นออกมาคำหนึ่ง

ถังกั่วเอ๋อร์ยิ้มอย่างผู้ชนะแล้วบอกว่า:

“คุณไม่รู้อะไรซะแล้วล่ะค่ะ...... มีแฟนคลับบอกฉันว่าเกี๊ยวไส้หมูสับผักกาดขาวของร้านนี้ รสชาติน่ะเหมือนกับเกี๊ยวแช่แข็งมั่วจี้ของเราเป๊ะๆ เลย ในเมื่อมาถึงหนานวานแล้ว ไม่มาลองพิสูจน์ได้ไงคะ?”

“ฮะ? เหมือนเป๊ะเลยเนี่ยนะ?”