บทที่ 73 เพื่อนสาว

บทที่ 73 เพื่อนสาว

การต่อรองราคามันก็เป็นแบบนี้ ตั้งราคามาสูงๆแล้วค่อยๆกดลงมา

ฉีอวิ๋นตั้งเป้าไว้ที่ปีละแสนสอง กะว่ารออีกฝ่ายลดราคาลงมาหน่อย แล้วค่อยเพิ่มให้อีกนิด จบที่ราคาที่รับได้ทั้งสองฝ่าย

แต่ใครจะรู้ว่าจางเฟิ่งตานอารมณ์ร้ายขนาดนี้ หล่อนสะบัดหน้า "ต่ำสุดแสนสี่! จะเช่าก็เช่า ไม่เช่าก็ไป!"

แล้วหันไปวีนช่างปูพื้น "เฮ้ย! ดูสิ ร่องห่างขนาดนี้! ทำงานประสาอะไร!

ตรงมุมนี้ทำไมใช้เศษกระเบื้องเยอะแยะ ถ้าไม่แก้เดี๋ยวหักเงินนะ!"

ฉีอวิ๋นกลืนคำพูดลงคอ ยืนอึ้ง

แต่เขาเป็นคนมองโลกในแง่ดี ไม่เก็บมาใส่ใจ เป้าหมายคือเอาห้องให้ได้ หาเงินสำคัญกว่า

เดี๋ยวพอเจ๊แกรู้ว่าโรงพยาบาลตรงข้ามโดนซื้อกิจการ ดูสิว่าจะยังวีนแตกอยู่มั้ย

"ใจเย็นครับเจ๊ แสนสี่ก็แสนสี่ ผมตกลง" ฉีอวิ๋นยิ้มสู้

จางเฟิ่งตานชะงัก หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ

นึกว่าไอ้นี่จะไม่มีปัญญาจ่าย กะจะไล่ไปแล้วเชียว ดันตอบตกลงง่ายๆ

สีหน้าเจ๊เลยอ่อนลงหน่อย "แน่ใจนะ? บอกก่อน ไม่รับผ่อน จ่ายสด ห้ามค้าง!"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า "วางใจครับ ตามกฎทุกอย่าง

แต่ผมขอเพิ่มเงื่อนไขนิดหน่อย"

"เงื่อนไขไร?" เจ๊หรี่ตามอง

"คือผมเพิ่งเริ่มทำธุรกิจ กลัวเจ๊ง ถ้าเกิดผมทำไม่ไหว ขอสิทธิ์เซ้งต่อให้คนอื่นได้

แล้วก็สัญญาเช่าขั้นต่ำห้าปี ห้ามขึ้นค่าเช่า ระบุในสัญญาด้วย"

จางเฟิ่งตานขมวดคิ้ว ไม่พอใจ

มองฉีอวิ๋นหัวจรดเท้า เหมือนจะจับผิด

"ขอเยอะนะเรา

เรื่องเซ้งต่อพอคุยได้ แต่สัญญาห้าปีห้ามขึ้นค่าเช่าเนี่ย ฉันเสียเปรียบนะ ตลาดมันเปลี่ยนตลอด ใครจะรู้อีกสองปีราคาจะเป็นไง?"

ฉีอวิ๋นยิ้มใจเย็น "เจ๊ แสนสี่นี่แพงมั้ยเจ๊รู้ดี อีกสองปีราคาอาจจะตกกว่านี้ก็ได้ ใครจะรู้?

แต่ผมการันตีจ่ายแสนสี่ตลอดห้าปี เจ๊ไม่ต้องเหนื่อยหาคนเช่าใหม่บ่อยๆ

ผมลงเงินไปเยอะ ก็อยากได้ความมั่นคง ถ้าเจ๊ไม่โอเค ผมก็คงไม่กล้าเสี่ยงเหมือนกัน"

จางเฟิ่งตานลังเล

คิดดูแล้ว ข้อเสนอก็ไม่เลว ตัดสินใจพยักหน้า

"เออ ได้ วันนี้ทำสัญญาเลยมั้ย?"

ฉีอวิ๋นโล่งอก "ได้ครับ เซ็นเลย"

"ไปร้านถ่ายเอกสารข้างๆ" จางเฟิ่งตานเดินนำลิ่ว

ถึงร้าน ฉีอวิ๋นบอกเงื่อนไข ให้เจ้าของร้านพิมพ์สัญญา

ตรวจสอบความเรียบร้อย แล้วยื่นให้เจ๊ "เจ๊ลองอ่านดู ถ้าโอเคก็เซ็นเลย"

จางเฟิ่งตานอ่านทุกตัวอักษร

พอเห็นข้อความ 'ค่าปรับผิดสัญญา 3 เท่าของค่าเช่ารายปี' ก็ขมวดคิ้ว

"ค่าปรับต้องโหดขนาดนี้เลยเหรอ?"

"เพื่อความยุติธรรมของทั้งสองฝ่ายครับ ถ้าเจ๊ไม่สบายใจ ให้ทนายดูให้ก่อนก็ได้"

จางเฟิ่งตานจบไม่สูง ไม่รู้จักทนายที่ไหน รู้จักแต่ขาไพ่กับเพื่อนสาวสปา

แต่เข็ดจากคราวที่แล้ว เลยถ่ายรูปส่งให้ผัวดู โทรคุยกันพักใหญ่

วางสายแล้วบอก "โอเค เซ็น"

เซ็นชื่อ ปั๊มนิ้วหัวแม่มือ เก็บสัญญาคนละชุด

เริ่มเช่าวันที่ 1 เดือนหน้า ฉีอวิ๋นโอนเงินแสนสี่ให้ทันที

ห้องเปล่าไม่มีอะไร เจ๊เลยไม่เก็บมัดจำ

จางเฟิ่งตานเก็บสัญญา กำชับเสียงเข้ม "ห้ามค้างค่าเช่านะ! ไม่งั้นยึดห้อง ฟ้องเรียกค่าปรับด้วย!"

"ครับเจ๊ สบายใจได้"

"เอากุญแจไปดอกนึง ช่างทำเสร็จพรุ่งนี้ ค่อยมาเปลี่ยนลูกบิดเอง" วางกุญแจแล้วจะกลับ

"เดี๋ยวครับเจ๊" ฉีอวิ๋นเรียก

"มีไรอีก?"

"เจ๊มีห้องเดียวเหรอครับ? หรือรู้จักใครมีห้องปล่อยเช่าในนี้อีกมั้ย ผมอยากได้อีกสักสองห้อง"

จางเฟิ่งตานแปลกใจ "จะทำธุรกิจอะไรเช่าเยอะแยะ? ฉันมีห้องเดียว แต่เพื่อนฉันมีห้องนึง ไซส์พอๆกัน ไม่รู้จะปล่อยมั้ย"

ฉีอวิ๋นตาเป็นประกาย "ขอเบอร์หน่อยครับ"

"เดี๋ยวถามให้" เจ๊โทรหาเพื่อน

"เย็นนี้ค่อยคุยเรื่องไพ่

มีคนมาเช่าห้องฉัน เขาอยากได้อีกสองห้อง แกจะปล่อยมั้ย

เออ อยู่ร้านฉันเนี่ย......"

วางสาย หันมาบอก "มันจะปล่อย เดี๋ยวมา"

ฉีอวิ๋นยิ้มกว้าง มองเจ๊แล้วรู้สึกน่ารักขึ้นเป็นกอง

แป๊บเดียว หญิงวัยกลางคนแต่งตัวคล้ายกันเดินเข้ามา

ทำเลไม่ดีเท่าห้องแรก แต่ขนาดพอๆ กัน

ต่อรองราคากันจบที่ปีละแสนสาม เงื่อนไขเดิม

เซ็นสัญญา โอนเงิน

สองเจ๊เดินควงแขนกันออกไปอย่างมีความสุข