บทที่ 46 ไลฟ์สดขายของเก่า

บทที่ 46 ไลฟ์สดขายของเก่า

สือเฟิงรินชาเพิ่มให้ฉีอวิ๋น พลางอธิบาย "สร้อยอำพันแบบนี้สภาพคล่องต่ำ แถมราคาสูง รับมาก็ไม่รู้จะดองไว้นานแค่ไหน

ราคามันแกว่ง จะบอกว่าสองแสนก็ได้ หรือหกเจ็ดหมื่นก็ได้

ถ้าให้ผมตีราคา ผมให้เต็มที่หกหมื่น เพราะต้องเผื่อความเสี่ยงเรื่องดองของ"

ฉีอวิ๋นใจแป้ว ห่างจากแสนนึงที่ตั้งเป้าไว้เยอะเลย

เขาจิบชา ไม่รีบตอบ

"ผมรู้ราคานี้อาจจะต่ำไป แต่ตลาดตอนนี้มันซบเซาจริงๆ" สือเฟิงยื่นบุหรี่ให้

"แต่ถ้าลูกพี่รับราคานี้ไม่ได้ ผมมีอีกทางเลือก"

ฉีอวิ๋นรับบุหรี่ เลิกคิ้ว "ว่ามา"

สือเฟิงจุดบุหรี่สูบ "ผมมีเพื่อนคนนึง เป็นนักไลฟ์ขายของเก่าชื่อดัง แฟนคลับเยอะ

เราเอาสร้อยไปฝากเขาประมูลในไลฟ์ดีมั้ย?

เปิดประมูลสดๆ น่าจะได้ราคาดี ขายได้แล้วค่อยแบ่งเปอร์เซ็นต์กัน ลูกพี่ว่าไง?"

สือเฟิงจ้องรอคำตอบ

ฉีอวิ๋นเคาะนิ้วกับโต๊ะ ครุ่นคิด

ข้อเสนอน่าสนใจ ถ้ากระแสดี อาจได้เกินแสน

"ฟังดูเข้าท่า แต่ถ้าไม่มีคนสู้ราคา หรือได้ราคาต่ำล่ะ?

อีกอย่าง ฉันไม่รู้เรื่องไลฟ์สด เพื่อนนายเชื่อถือได้แค่ไหน? กลัวมีปัญหาตามมา"

สือเฟิงยิ้ม "วางใจได้เลย เพื่อนผมคนนี้เครดิตดีมากในวงการ เอกสารครบ ถูกกฎหมาย

ส่วนเรื่องราคา ผมว่าไม่ต้องห่วง สร้อยสวยขนาดนี้ แถมมีจารึกทิเบต สตอรี่ดี โปรโมทหน่อยเสี่ยกระเป๋าหนักแย่งกันประมูลแน่"

"เราตั้งราคาขั้นต่ำไว้ก็ได้ ถ้าไม่ถึงก็ไม่ขาย ไม่เสียอะไร"

"ส่วนแบ่งล่ะ?" ฉีอวิ๋นถาม

"ลูกพี่ 85% เขา 10% ผมขอค่าน้ำชา 5%"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า ยอมแบ่งกำไรแลกกับราคาขายที่สูงขึ้น

"โอเค จัดการให้ด้วย มีข่าวแล้วบอก"

สือเฟิงยิ้มกว้าง "ไว้ใจผมได้เลย เดี๋ยวผมเอาของไปให้เพื่อนคุยรายละเอียดเลย"

แค่นี้ก็ได้ค่าคอมฯ ฟรีๆ สือเฟิงแฮปปี้

เซ็นสัญญากันเสร็จ ฉีอวิ๋นแวะซื้อผลไม้กลับไปที่บ้านจ้าวชิงก่อน

เป็นห่วงลูกสาว ไม่รู้จะกวนพี่สาวคนสวยรึเปล่า

"พี่ฉี กลับมาแล้วเหรอคะ" จ้าวชิงเปิดประตู ยิ้มหวาน

ในห้องนั่งเล่น หน่วนหน่วนกำลังนอนคว่ำหน้าระบายสี บนโต๊ะมีปีกไก่ย่างวางอยู่

"พ่อจ๋า" หน่วนหน่วนทักโดยไม่เงยหน้า

ฉีอวิ๋นโล่งอก วางผลไม้บนโต๊ะ "รบกวนคุณแย่เลย"

จ้าวชิงโบกมือ "ไม่รบกวนเลยค่ะ หน่วนหน่วนเลี้ยงง่ายมาก ฉันชอบให้แกมาอยู่เป็นเพื่อน"

เธอยื่นจานไก่ย่างให้ "ปีกไก่เพิ่งอบเสร็จ ร้อนๆ เลยค่ะ ลองชิมสิคะ"

"ขอบคุณครับ" ฉีอวิ๋นหยิบมาชิ้นนึง กัดคำโต "หืม อร่อย! ฝีมือคุณนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ"

"ทานเยอะๆ เลยค่ะ หน่วนหน่วนกินอิ่มแล้ว"

ฉีอวิ๋นจัดการไก่ย่างไปหลายชิ้น หันไปถามลูก "หน่วนหน่วน สนุกมั้ยลูก?"

"สนุกค่ะ! พี่สาวสอนหนูวาดรูป แล้วก็ทำของอร่อยให้กินด้วย"

"งั้นไปข้างนอกกับพ่อมั้ย?"

หน่วนหน่วนส่ายหัว "ไม่อ่ะ หนูจะวาดรูปกับพี่สาว"

ฉีอวิ๋นยิ้มแห้ง หันไปขอโทษจ้าวชิง "ขอโทษทีครับ ผมมีธุระต้องออกไปอีก ต้องรบกวนฝากแกไว้อีกสักพัก"

จ้าวชิงยิ้มแก้มปริ "ได้เลยค่ะ ไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้"

ฉีอวิ๋นขอบคุณอีกครั้ง กำชับลูกสาวให้เป็นเด็กดี แล้วรีบออกมา

ในลานบ้านหลิวเหมิ่ง หลิวเหมิ่งกำลังขูดเกล็ดปลา ข้างๆ มีถังสีใส่ปลาจี้ (ปลาตะเพียนจีน) ตัวเบ้อเริ่ม

แกทำตามสัญญา ไปบ่อพ่อตาจับปลามาเลี้ยงเพื่อน

"เมียจ๋า! เนื้อแพะเปื่อยยัง? น้องชายจะมาแล้วนะ!" หลิวเหมิ่งตะโกน

"ใกล้แล้วๆ! ขอดเกล็ดให้สะอาดนะยะ!" เสียงภรรยาตอบกลับมา

สิ้นเสียง ฉีอวิ๋นก็ขี่รถเข้ามาพอดี

"โย่ ขอดเกล็ดปลาอยู่เหรอพี่" ฉีอวิ๋นลงรถ หิ้วนมเปรี้ยวกับผลไม้ลงมา

หลิวเหมิ่งเงยหน้า ยิ้มกว้าง "ตายยากจริง พูดถึงก็มาเลย"

ฉีอวิ๋นหัวเราะ "มาได้จังหวะพอดี ผมซื้อผลไม้มาฝาก ไม่รู้พี่สะใภ้กับหลานชอบกินอะไร"

หลิวเหมิ่งหน้ายุ่ง "มาก็มาสิ ซื้อของมาทำไม เปลืองตังค์"

ฉีอวิ๋นยิ้ม "ตรุษจีนทั้งที จะให้มามือเปล่าได้ไง"

หลิวเหมิ่งมือเปื้อน ตะโกนเรียกเมีย "เมียจ๋า! ออกมารับของหน่อย!"

หลี่ชุ่ยฮวา เมียหลิวเหมิ่ง รีบออกมา เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน

ยิ้มเขินๆ รับของไป "เกรงใจจังเลยค่ะ เชิญข้างในเลยค่ะ เนื้อแพะใกล้ได้ที่แล้ว"

หลี่ชุ่ยฮวาหุ่นสมส่วน สูงร้อยเจ็ดสิบกว่า ดูแข็งแรง เหมาะกับหลิวเหมิ่งสุดๆ

ในสายตาฉีอวิ๋น คู่นี้เคมีเข้ากัน 90% เลยทีเดียว