บทที่ 43 หนูชอบพี่สาวจ้าวชิง

บทที่ 43 หนูชอบพี่สาวจ้าวชิง

ฉีอวิ๋นยิ้มกวนๆ ผลักพี่กล้ามออก จัดคอเสื้อตัวเอง พูดหน้าตาย "อย่าเพิ่งใจร้อน ผมว่าพวกคุณก็คงไม่อยากให้ 'ความลับ' นี้รู้ไปทั่วหรอกใช่มั้ย?"

พี่กล้ามเซถลา หน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด

จ้องฉีอวิ๋นตาขวาง กำหมัดแน่น กัดฟันกรอด

ฉีอวิ๋นจ้องกลับนิ่งๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ พี่กล้ามถอนหายใจเฮือก เหมือนลูกโป่งแฟบ หมดท่า

"ม... มึง... คุณต้องการอะไร?" เสียงสั่นเครือ แววตาอ้อนวอน

ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา เขาคงไม่มีหน้าไปพบใคร โดนเหยียดหยามแน่

ฉีอวิ๋นมองท่าทางน่าสมเพช แม้จะขยะแขยง แต่ก็ไม่ได้แค้นเคืองอะไรมาก

"ง่ายๆ แค่พวกคุณทำตัวเงียบๆ ผมก็จะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

"จ... จริงเหรอ?" พี่กล้ามตาเป็นประกาย นึกว่าจะโดนแบล็กเมล์เรียกเงิน

พอบอกเงื่อนไขแค่นี้ ก็รีบพยักหน้ารัวๆ ยิ้มประจบ "ได้ครับ! วางใจได้เลย! รับรองพวกผมจะไม่ทำเสียงดังรบกวนคุณอีกเด็ดขาด!"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า เตรียมจะปิดประตู

พี่กล้ามรีบขัด "เดี๋ยวครับ... คือ... รูปนั่น คุณเอามาจากไหน?"

"โซนหนังจีนทำเอง!"

"ปัง!"

ปิดประตูใส่หน้า ฉีอวิ๋นไม่เก็บเรื่องไร้สาระมาใส่ใจ เข้าครัวไปกวนแป้งเปียกเตรียมติดคำอวยพรหน้าประตู

ปีนี้ฉลองกันสองพ่อลูก ต้องสร้างบรรยากาศหน่อย

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูอีกแล้ว

เปิดออกดู จ้าวชิงยืนถือชามอยู่หน้าห้อง

"พี่ฉี ฉันทำโยเกิร์ตผลไม้มาให้ คิดว่าหน่วนหน่วนน่าจะชอบ" จ้าวชิงยิ้มหวาน ยื่นชามให้

ฉีอวิ๋นชะงัก รับมา "ขอบคุณครับ เข้ามานั่งก่อนมั้ย?"

จ้าวชิงกระพริบตา คิดนิดนึงแล้วพยักหน้า "ได้ค่ะ"

ฉีอวิ๋นเปิดทางให้เข้า วางชามบนโต๊ะ รินชาให้ แล้วกลับไปกวนแป้งเปียกต่อ

"หน่วนหน่วนหลับอยู่ ผลไม้ล้างแล้ว กินได้เลยนะ"

"ค่ะ" จ้าวชิงรับคำ นั่งลงบนโซฟา

จิบชา มองไปรอบๆ ห้อง

"เอ้อ พี่ฉี ไม่เห็นแม่หน่วนหน่วนเลย?"

ฉีอวิ๋นชะงักมือที่กวนแป้ง ตอบเรียบๆ "เราหย่ากันแล้วครับ"

จ้าวชิงหน้าเสีย รู้ตัวว่าถามจี้จุด "ขอโทษค่ะพี่ฉี ฉันไม่รู้......"

"ไม่เป็นไรครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว"

ฉีอวิ๋นยิ้มบางๆ ถือถ้วยแป้งเปียกไปที่ระเบียง เตรียมติดตุ๊กตากระดาษ

จ้าวชิงเห็นเขาทำคนเดียวลำบาก เลยเดินมาช่วย

"พี่ฉี สามคนเมื่อกี้อยู่ห้อง 401 ใช่มั้ยคะ?"

"อือ ใช่ รู้จักเหรอ?"

จ้าวชิงส่ายหน้า "ไม่รู้จักค่ะ แต่เคยเห็น ห้องพวกนั้นเสียงดังมาก ไม่มีมารยาทเลย"

"ใช่ครับ แต่ต่อไปคงเงียบแล้วล่ะ"

จ้าวชิงสงสัย "ทำไมคะ?"

"เมื่อกี้เขามาขอโทษ บอกว่าสำนึกผิดแล้ว ต่อไปจะระวัง" ฉีอวิ๋นตอบขำๆ

จ้าวชิงหลุดขำ "เชื่อก็บ้าแล้ว แจ้งนิติฯ แจ้งตำรวจไปกี่รอบก็เหมือนเดิม"

ฉีอวิ๋นยิ้ม ไม่ได้อธิบายเพิ่ม ถามกลับ "หน้าห้องคุณยังไม่ติดคำอวยพร ฉลองคนเดียวเหรอครับ?"

จ้าวชิงหน้าสลดลงแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน "ใช่ค่ะ คนเดียว"

ฉีอวิ๋นเห็นใจ ชูคำอวยพรในมือ "ผมซื้อมาเกิน เดี๋ยวช่วยติดให้มั้ย?"

จ้าวชิงกระพริบตา กำลังจะตอบ เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้น

"พ่อจ๋า ตื่นแล้ว" หน่วนหน่วนขยี้ตา เดินลากรองเท้าแตะออกมา "เอ๊ะ! พี่สาวจ้าวชิงมาหาหนูเหรอคะ?"

ฉีอวิ๋นยิ้มอ่อนโยน "ใช่ลูก พี่สาวเอาขนมมาฝากด้วย"

หน่วนหน่วนตาลุกวาว วิ่งไปดูที่โต๊ะ

"ว้าว! โยเกิร์ตผลไม้! ของโปรดหนูเลย! ขอบคุณค่ะพี่สาว!"

จ้าวชิงเห็นเด็กน้อยดีใจก็ยิ้มแก้มปริ "ถ้าชอบ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ทำให้กินอีกนะ"

หน่วนหน่วนยิ้มตาหยี พยักหน้ารัวๆ "ดีค่ะ! พี่สาวจ้าวชิงใจดีที่สุด! หนูชอบพี่สาวจ้าวชิง!"

ฉีอวิ๋นหัวเราะ "เล่นกันไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อไปติดคำอวยพรหน้าห้องให้พี่สาวก่อน"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ฉี"

ฉีอวิ๋นถืออุปกรณ์ออกไป แป๊บเดียวก็ติดเสร็จ

กลับมาคุยกันต่อ ถึงรู้ว่าจ้าวชิงเป็นครูอนุบาลโรงเรียนในหมู่บ้าน มิน่าถึงเข้ากับเด็กได้ดี

มีเธอช่วยดูหน่วนหน่วน ฉีอวิ๋นก็เบาใจเรื่องโรงเรียนลูกไปได้เยอะ

เห็นว่าเย็นแล้ว ฉีอวิ๋นจะไปอุ่นกับข้าวที่เมียพี่เผิงห่อให้มา กะจะชวนจ้าวชิงกินด้วย แต่เธอปฏิเสธบอกว่าไดเอท

ฉีอวิ๋นไม่คะยั้นคะยอ เดินไปส่งหน้าประตู

"พ่อจ๋า หนูชอบพี่สาวจ้าวชิง" หน่วนหน่วนกระตุกเสื้อพ่อ

ฉีอวิ๋นนั่งยองๆ บีบจมูกลูก "ทำไมล่ะลูก?"

หน่วนหน่วนเอียงคอคิด "เพราะพี่สาวทำโยเกิร์ตอร่อย แล้วก็สวยด้วย พูดจาเพราะด้วย"

ฉีอวิ๋นยิ้ม เหตุผลของเด็กๆ นี่ซื่อตรงดีจริงๆ

อีกด้านหนึ่ง จ้าวชิงกลับถึงห้อง เตรียมออกกำลังกาย

ใส่หูฟังบลูทูธ แล้วก็นึกขึ้นได้

ปกติเวลานี้ข้างบนจะตึงตังโครมคราม แต่วันนี้เงียบกริบ

นึกถึงคำพูดฉีอวิ๋น หรือพวกนั้นจะสำนึกผิดจริงๆ?