บทที่ 39 เหรียญเสียนเฟิงจงเป่า

บทที่ 39 เหรียญเสียนเฟิงจงเป่า

หลังจากจ้าวชิงพาลูกสาวออกไป ฉีอวิ๋นก็ก้มดูรุ่นท่อน้ำแล้วรีบไปซื้ออันใหม่ที่ซูเปอร์หน้าหมู่บ้านมาเปลี่ยน

ตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีรั่วซึมแล้ว ก็จัดการถูพื้นเช็ดน้ำจนแห้งสนิท

ห้องนั่งเล่นบ้านจ้าวชิง มีแค่โซฟาเดี่ยวสไตล์อังกฤษวินเทจ กับเก้าอี้อาร์มแชร์สไตล์ฝรั่งเศสอย่างละตัว

แต่ชั้นหนังสือนี่เพียบ หนังสือเรียงรายเป็นระเบียบ

ข่าวกรองบอกว่าในโซฟาห้องนี้มีเหรียญทองแดงโบราณมูลค่าไม่ต่ำกว่าสี่หมื่นซ่อนอยู่ ก็น่าจะเป็นโซฟาเดี่ยวตัวนั้นแหละ

ไม่ว่าจะจัดการกับเหรียญยังไง แต่หาให้เจอก่อนย่อมไม่ผิด

ฉีอวิ๋นเดินวนรอบโซฟา พิจารณาอย่างละเอียด

โซฟาตัวนี้ดูมีอายุ หนังสีน้ำตาลเข้มมีรอยถลอกนิดหน่อย ตอกหมุดทองเหลืองรอบตัวดูคลาสสิก

เขาก้มดูใต้โซฟา นอกจากฝุ่นกับขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก็ไม่เจออะไร

ลองดึงเบาะนั่งออกดูโครงสปริงข้างใน เจอแค่กลีบดอกไม้แห้งสองสามกลีบ

ฉีอวิ๋นขมวดคิ้ว ยัดเบาะกลับที่เดิม

ลูบคลำตามที่วางแขน ก็ยังไม่เจอ

"หรือว่าจะซ่อนอยู่ในหนังหุ้ม? ถ้าแบบนั้นคงยุ่งยากแล้วสิ......"

เขากำลังคิดหนัก สายตาก็เหลือบไปเห็นหมุดทองเหลืองเรียงรายบนพนักพิง

มีหมุดอยู่สองสามตัวที่ดูหลวมๆ เหมือนจะดึงออกได้ง่ายๆ ...

ฉีอวิ๋นใจเต้น ลองเอื้อมมือไปจับหมุดตัวที่หลวมที่สุด

แค่ออกแรงนิดเดียว หมุดก็หลุดติดมือมา ฉีอวิ๋นยิ้มกริ่ม ดึงตัวอื่นที่หลวมๆ ออกตามมา

พอหมุดหลุด หนังหุ้มก็เผยอออก เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ระหว่างหนังกับนุ่นข้างใน

ฉีอวิ๋นล้วงนิ้วเข้าไปควานหา

ทันใดนั้น ปลายนิ้วสัมผัสโดนวัตถุแข็งๆ ทรงกลม

ใจเต้นรัว ค่อยๆ คีบออกมา

เหรียญทองแดงโบราณปรากฏในมือ

เหรียญหนักอึ้ง สนิมเขียวจับกำลังสวย ผิวเรียบเนียนแต่ดูมีมนต์ขลัง

ด้านหน้าสลักอักษรข่ายซูสี่ตัว "เสียนเฟิงจงเป่า" ลายเส้นหนักแน่นทรงพลัง ด้านหลังสลัก "เป่าเฉวียนตังฉือ"

ถึงจะดูไม่เป็น แต่เห็นงานฝีมือประณีตขนาดนี้ ก็ไม่แปลกใจที่ราคาจะถึงสี่หมื่น

ฉีอวิ๋นเก็บเหรียญใส่กระเป๋า จัดโซฟาให้เหมือนเดิม แล้วกลับห้องตัวเอง

เปิดประตูเข้าไป ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก จ้าวชิงกับหน่วนหน่วนหน้าเปื้อนแป้งเป็นแมวมอมแมมทั้งคู่

ดูท่าทางเข้ากันได้ดี

"พ่อจ๋า กลับมาแล้วเหรอ! พี่สาวจะสอนหนูทำเค้กด้วยแหละ!" หน่วนหน่วนวิ่งมาจูงมือพ่อไปที่ครัว

จ้าวชิงลุกขึ้น เช็ดแป้งบนหน้า แก้มแดงระเรื่อ

ฉีอวิ๋นยิ้มอบอุ่น "เปลี่ยนท่อน้ำให้แล้วนะ ทีนี้ไม่รั่วแล้ว"

จ้าวชิงซึ้งใจ "ขอบคุณมากค่ะพี่ฉี ถ้าไม่ได้พี่ช่วย ฉันคงแย่แน่ นิติฯ บอกช่างเลิกงานหมดแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับ เพื่อนบ้านกัน ช่วยกันได้ก็ช่วย"

ฉีอวิ๋นโบกมือ หยิบเหรียญทองแดงออกมา "เอ้อ เมื่อกี้ตอนถูพื้น เจอเหรียญนี่ตกอยู่ใต้โซฟา คุณลองดูซิ"

จ้าวชิงงง รับไปดู "หล่นจากโซฟาเหรอคะ? แต่ฉันไม่เคยเห็นเหรียญนี้เลยนะ"

"โซฟาตัวนี้ฉันซื้อมาจากตลาดของเก่าปีที่แล้ว......"

ฉีอวิ๋นสังเกตสีหน้าเธอ เป็นไปตามคาด เธอไม่รู้เรื่องเหรียญนี้

โซฟาเก่าขนาดนี้ คงเป็นของเจ้าของเดิมคนก่อนๆ ซ่อนไว้

แต่ยังไงซะ ตอนนี้โซฟาเป็นของเธอ เหรียญก็ควรเป็นของเธอ

ฉีอวิ๋นยื่นเหรียญให้ "เหรียญนี้ราคาไม่เบานะ เก็บไว้ดีๆ ล่ะ"

จ้าวชิงลังเล ไม่รับ "พี่ฉี เหรียญไม่ใช่ของฉัน พี่เป็นคนเจอ......"

"รับไปเถอะ" ฉีอวิ๋นยัดใส่มือ "เจอในบ้านคุณ จะให้เป็นของผมได้ไง เก็บไว้เถอะ"

ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาประทับใจ บอกว่าราคาแพงยังไม่โลภ ถ้าเป็นคนอื่นคงรีบคว้าหมับไปแล้ว

จ้าวชิงเม้มปาก สุดท้ายก็ดันมือฉีอวิ๋นกลับ

"แต่พี่ฉี ฉันไม่สนใจของพวกนี้หรอก ในเมื่อพี่ดูออกว่ามันมีราคา งั้นรบกวนพี่ช่วยเอาไปขายให้หน่อยได้มั้ยคะ?"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย แค่ไปถนนคนเดินรอบเดียว

"ได้ครับ เดี๋ยวผมติดต่อให้"

"ขอบคุณค่ะพี่ฉี" จ้าวชิงยิ้มหวาน หันไปดูเค้กในเตาอบต่อ

ฉีอวิ๋นนั่งโซฟา ถ่ายรูปเหรียญส่งให้สือเฟิง เถ้าแก่ร้านชิวเยว่เซวียน

แป๊บเดียว สือเฟิงส่งข้อความเสียงมารัวๆ

"ลูกพี่! ไปขุดของดีมาจากไหนอีกเนี่ย!"

"เสียนเฟิงเป่าเฉวียนตังฉือ เหรียญแม่พิมพ์ สภาพกริบมาก! ผมสนใจ ไปคุยที่ร้านมั้ย?"

"หรือขี้เกียจมา ส่งโลเคชั่นมา เดี๋ยวผมบึ่งไปหาเอง!"

"......"

ฟังน้ำเสียงตื่นเต้นของสือเฟิง ฉีอวิ๋นก็ยิ้มมุมปาก

มาหาเองก็ดี ประหยัดแรง

เขาส่งโลเคชั่นร้านกาแฟหน้าหมู่บ้านไป "เจอกันที่ร้านกาแฟหน้าหมู่บ้าน"

"โอเคครับลูกพี่!"

ยี่สิบนาทีผ่านไป กะเวลาว่าสือเฟิงใกล้ถึง

ฉีอวิ๋นบอกจ้าวชิงกับลูกสาว แล้วใส่เสื้อคลุมออกไป