บทที่ 37 วันนี้สามตอนรวด

บทที่ 37 วันนี้สามตอนรวด

ผู้จัดการหลี่เดินตามหลัง ยิ้มประจบ "พี่ดูสิ แสงแดดส่องถึงดีมาก ชั้นกำลังดี ไม่สูงไม่ต่ำไป

ผู้หญิงคนก่อนก็รักสะอาด เก็บห้องไว้เนี้ยบมาก"

ฉีอวิ๋นพยักหน้า เดินไปที่หน้าต่าง มองวิวข้างนอก

โครงการจัดสวนไว้สวยงาม มองเห็นสวนหย่อมร่มรื่น สภาพแวดล้อมดีเยี่ยม

"โฉนดกว่าจะได้ก็หลังปีใหม่ วันนี้ผมย้ายเข้าเลยได้มั้ย?" ฉีอวิ๋นหันมาถาม

ผู้จัดการหลี่หน้าเจื่อน ลำบากใจ

ตามกฎแล้ว ยังไม่ได้โฉนด บ้านก็ยังไม่ใช่ของฉีอวิ๋น แกไม่มีสิทธิ์ให้ย้ายเข้า

ถ้าเป็นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน แกคงปฏิเสธทันควัน ไม่คุ้มเสี่ยง

แต่หลังจากทึกทักเอาเองว่าฉีอวิ๋นเส้นใหญ่ แกก็เริ่มมีแผนในใจ

ถ้าผูกมิตรกับคนเส้นใหญ่ไว้ วันหน้าอาจได้ดิบได้ดี

ความลำบากใจหายวับไป แทนที่ด้วยรอยยิ้ม

"พี่ครับ ตามกฎมันก็ไม่ได้หรอก" ผู้จัดการหลี่ถูมือ "แต่พี่เอ่ยปากทั้งที ผมต้องช่วยอยู่แล้ว"

"เอางี้ เดี๋ยวผมไปคุยกับน้องๆ ให้ พี่ขนของเข้ามาวันนี้เลย หลังปีใหม่ค่อยมาทำเรื่องให้ถูกต้อง

แต่พี่อย่าไปบอกใครนะ ไม่งั้นผมตกงานแน่"

ฉีอวิ๋นรู้ทัน ยิ้มพยักหน้า "ขอบคุณมากผู้จัดการหลี่"

เห็นอีกฝ่ายรับน้ำใจ ผู้จัดการหลี่ก็ยิ้มกว้าง "พี่เกรงใจไปแล้ว ต่อไปเราก็เพื่อนกัน ช่วยกันเป็นเรื่องปกติ

เอ้อ ถ้าพี่ย้ายเข้าวันนี้ ของใช้คนเก่าให้ผมเรียกคนมาขนทิ้งให้มั้ย?"

ฉีอวิ๋นคิดนิดนึง "พวกที่นอนหมอนมุ้ง ของใช้ส่วนตัวขนทิ้งให้หมด ส่วนเฟอร์นิเจอร์เก็บไว้ก่อน"

"ได้ครับพี่ เดี๋ยวผมจัดการให้"

ฉีอวิ๋นดูนาฬิกา "งั้นรบกวนด้วย ผมกลับไปเก็บของก่อน เดี๋ยวขนมาเลย"

"......"

ออกจากโครงการ ฉีอวิ๋นเรียกแท็กซี่กลับหมู่บ้าน โทรเรียกเว่ยหย่งมาช่วยขนของ

จริงๆ ของก็ไม่เยอะ มีแค่เสื้อผ้า หม้อไหจานชาม แล้วก็ของสำคัญใต้เตียง...

สามล้อยกให้เถ้าแก่หวัง ส่วนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ายังต้องใช้ เลยไม่ให้

เขาเป็นคนไม่ชอบการจากลา เลยไปเงียบๆ

เหมือนตอนย้ายมา มีแค่พ่อลูกตระกูลหวังที่รู้

เถ้าแก่หวังนอนเอกเขนกบนเก้าอี้หน้าร้าน โบกมือไล่ "ถ้าไปไม่รอดก็ซมซานกลับมาได้เสมอ"

ฉีอวิ๋นโผล่หน้าออกมาจากรถ มองค้อน "ขอบคุณนะลุง ปากดีจริงๆ"

รถกระบะแล่นออกจากหมู่บ้าน เจ้าหัวทองขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาส่ง เถ้าแก่หวังกลัวฉีอวิ๋นเก็บของไม่ทัน เลยส่งลูกชายมาช่วย

ถึงตึก 2 ฉีอวิ๋นไขกุญแจเข้าห้อง

ห้องโล่งสะอาด ของคนเก่าหายเกลี้ยง พื้นยังชื้นๆ เหมือนเพิ่งถู ผู้จัดการหลี่ทำงานไวใช้ได้

ฉีอวิ๋นวางลูกสาวไว้บนโซฟา กำชับห้ามซน แล้วเริ่มขนของกับเว่ยหย่ง

ขนได้สองรอบ เจ้าหัวทองก็มาถึง ช่วยดูหน่วนหน่วนให้ ฉีอวิ๋นเลยเบาใจ

ขนของเสร็จ ลงไปซื้อของใช้กับบุหรี่เฮยลี่ฉวินสองคอตตอนที่ซูเปอร์หน้าหมู่บ้าน

ขากลับแวะเอาบุหรี่ให้ผู้จัดการหลี่ที่นิติบุคคล

ผู้จัดการหลี่รับไปยิ้มแก้มปริ "โธ่พี่ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ ช่วยนิดหน่อยเอง"

ฉีอวิ๋นยิ้ม "ไม่เป็นไร วันหน้าคงต้องรบกวนอีกเยอะ"

"วางใจได้เลยพี่ ในหมู่บ้านนี้พี่มีปัญหาอะไรบอกผมคำเดียว จัดการให้เรียบร้อย" ผู้จัดการหลี่ตบอครับประกัน

ฉีอวิ๋นพยักหน้า "งั้นผมไปยุ่งต่อละ เจอกัน"

กลับถึงห้อง เห็นเจ้าหัวทองเปิดการ์ตูนให้หน่วนหน่วนดู

ดูท่าเจ้าตัวเล็กจะชอบบ้านใหม่ ตุ๊กตามิกกี้เม้าส์คู่ใจถูกโยนไว้บนเตียงในห้องนอนแล้ว

ฉีอวิ๋นกับเว่ยหย่งช่วยกันจัดห้อง ปูที่นอนใหม่

เสร็จสรรพ เว่ยหย่งดูนาฬิกา "เฒ่าฉี เดี๋ยวฉันออกไปซื้อกับข้าว เย็นนี้ฉลองกันหน่อยมั้ย?"

ฉีอวิ๋นส่ายหน้า "ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่เผิงซื้อเข้ามา"

พูดไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

พี่เผิงหิ้วถุงกับข้าวกับผลไม้ใบโตเข้ามา ยิ้มร่า "เฒ่าฉี ยินดีด้วยกับบ้านใหม่!"

ฉีอวิ๋นรับของ "เรื่องสัญญาเรียบร้อยมั้ย?"

พี่เผิงยิ้มไม่หุบ "เซ็นแล้ว ผู้จัดการซุนไม่ได้กดราคามาก คงเห็นแก่หน้านาย"

"แต่ไม่ต้องให้อะไรเขาจริงๆ เหรอ?"

ฉีอวิ๋นโบกมือ ตอนแรกเขาก็นึกว่าผู้จัดการซุนแค่คนตรงๆ แต่พอรู้ว่าเป็นคนตระกูลซุนเหมือนเจ้าของโรงงาน ก็เข้าใจว่าเงินแค่นั้นเขาไม่สนหรอก

"ไม่ต้องหรอก นายแค่คุมคุณภาพงานให้ดีก็พอ" ฉีอวิ๋นตบไหล่เพื่อน "ถ้ารอบนี้งานดี วันหน้ายังมีโอกาสร่วมงานกันอีก"

พี่เผิงพยักหน้า ในใจกะไว้แล้วว่าได้เงินงวดแรกจะแบ่งให้ฉีอวิ๋น

สามคนช่วยกันทำกับข้าว กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

ระหว่างนั้นพี่เฝิงก็ทิ้งร้านหม้อไฟมาร่วมวง กินเลี้ยงกันจนถึงตีสอง

ดื่มกันพอประมาณ คุยเรื่องความหลังและอนาคต

ยกเว้นเจ้าหัวทอง คออ่อน จอดตั้งแต่แก้วแรก

ฉีอวิ๋นอุ้มลูกสาวที่หลับคาโซฟาไปนอนในห้อง แล้วเอาผ้าห่มมาห่มให้เจ้าหัวทองที่นอนอืดอยู่โซฟา

ดีที่มีฮีทเตอร์พื้น ห้องอุ่นสบาย นอนพื้นไม่หนาวเหมือนห้องเช่าเก่า

เก็บกวาดเสร็จ ฉีอวิ๋นล้างหน้า ทิ้งตัวลงบนบีนแบ็กตรงระเบียง

ระหกระเหินมาสองปี ในที่สุดก็มีบ้านเป็นของตัวเอง

เรียกหน้าจอระบบขึ้นมา

[ข่าวกรองวันนี้ (สีขาว) : ในโซฟาห้อง 302 ตึก 2 โครงการหว่านเคอฮวาฝู่ มีเหรียญทองแดงโบราณซ่อนอยู่ มูลค่าไม่ต่ำกว่า 40,000 หยวน]

อ่านจบ ฉีอวิ๋นตาค้าง

302 ตึก 2?

นั่นมันห้องข้างๆ ไม่ใช่เหรอ?

นี่จะให้เขาไปขโมยของเพื่อนบ้านเหรอไง?