บทที่ 26 คู่แข่ง

บทที่ 26 คู่แข่ง

"ดูนี่สิ! ฉันซื้อกุ้งร้านแกไป พอเปิดดูที่บ้าน มีแค่ครึ่งกล่องเอง!"

"โอ๊ย! ค้าขายแบบนี้เหรอ? ใครจะกล้าซื้อของแกอีก มาดูกันเร็วๆ!"

หน้าแผงฉีอวิ๋น ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมทหารสีเขียว หน้าแดงก่ำ ตะโกนโวยวายเสียงแหลม

คนมุงเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ

ลูกค้าที่กำลังจะจ่ายเงินชะงักมือ หันไปมองต้นเสียง

ฉีอวิ๋นขมวดคิ้ว มองสำรวจชายคนนั้น

ถ้าของไม่ครบ ปกติคนต้องมาเจรจาก่อนป่ะ? มาถึงก็โวยวายเลย ผิดปกติ

แถมกล่องโฟมห้ากิโลที่วางอยู่บนพื้น ของข้างในหายไปตั้งหนึ่งในสาม

ถ้าหายเยอะขนาดนั้น น้ำหนักต้องเบาหวิว คนขายสามคนจะไม่รู้ตัวเลยเหรอ?

ชัดเจน มาหาเรื่องชัวร์

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น "กะจะซื้อสักลัง เจอแบบนี้เปลี่ยนร้านดีกว่า"

"ขายแพงแล้วยังโกงตาชั่งอีก เลวมาก"

"......"

เจ้าผอมได้ยินแล้วของขึ้น กำลังจะพุ่งเข้าไปด่า

ฉีอวิ๋นคว้าแขนไว้ทัน ส่ายหน้าห้าม แล้วกวาดตามองรอบๆ

นั่นไง ไกลออกไปหน่อย มีชายอีกคนใส่เสื้อคลุมทหารเหมือนกัน ยืนยิ้มเหี้ยมเกรียมจ้องมาทางนี้

ฉีอวิ๋นเข้าใจสถานการณ์ กระซิบสั่งงานเจ้าผอม

เจ้าผอมพยักหน้า รีบวิ่งออกไป

ฉีอวิ๋นหันกลับมามองตัวป่วน ยิ้มเย็น

พูดช้าๆ "เอางี้ ในเมื่อคุณบอกว่าของไม่ครบ ผมเปลี่ยนลังใหม่ให้ เอาไหม?"

ชายคนนั้นชะงัก ไม่นึกว่าฉีอวิ๋นจะยอมง่ายๆ

แต่ก็รีบตั้งสติ แกล้งโมโหต่อ "เหอะ! เปลี่ยนลังใหม่ แล้วใครจะรู้ว่าลังอื่นโกงตาชั่งเหมือนกันมั้ย?"

ฉีอวิ๋นไม่โกรธ ถามเสียงเรียบ "งั้นคุณจะเอายังไง?"

เห็นฉีอวิ๋นหัวอ่อน ชายคนนั้นยิ่งได้ใจ กอดอกเชิดหน้า "ตามกฎ ถ้าโกงตาชั่ง ต้องจ่ายคืนสามเท่า ไม่งั้นแกอย่าหวังจะได้ขายของที่นี่อีก!"

ฉีอวิ๋นรู้ทันที เป้าหมายไม่ใช่เงินไม่กี่ร้อย แต่ต้องการดิสเครดิตเขา

เขาหยิบมือถือมาดูเวลา

จุดบุหรี่สูบช้าๆ "ขอผมคิดดูก่อนนะ"

คนมุงเริ่มสงสัย หรือจะโกงจริง ถึงได้ยอมอ่อนข้อขนาดนี้

ชายคนนั้นเริ่มหงุดหงิด ตะคอก "เรื่องแค่นี้คิดอะไรนักหนา! คืนเงินมาเร็วๆ! ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจนะ!"

คนรอบข้างผสมโรง "ใช่ๆ มีปัญหาก็คืนเงินเขาไป"

"เพื่อนบ้านเพิ่งแนะนำให้มาซื้อ เดี๋ยวต้องไปเตือนให้เช็คของก่อน"

"......"

ตอนนั้นเอง เจ้าผอมวิ่งกลับมาพร้อมป้าคนหนึ่งท่าทางบ้านๆ

เขาหอบแฮ่กๆ รายงานฉีอวิ๋น "คู่แข่งชัวร์ แถวนี้ไม่มีกล้อง แต่ถามร้านข้างๆ แล้ว ป้าคนนี้เห็นเหตุการณ์"

ชายเสื้อเขียวเห็นป้าหน้าซีดเผือด รู้ตัวว่าซวยแล้ว เตรียมชิ่ง

ฉีอวิ๋นตาไว ตะโกนเรียก "อ้าว จะไปไหน เงินไม่เอาแล้วเหรอ?"

เจ้าผอมพุ่งไปล็อคแขนไว้แน่น

"ผมขายมาเป็นพันลัง คุณเป็นคนแรกที่บอกของไม่ครบ"

"เรื่องเป็นไง ให้ป้าเล่าให้ฟังดีกว่า"

ป้ากระซิบถามฉีอวิ๋น "ตกลงแถมกุ้งสองลังนะ?"

ฉีอวิ๋นยิ้มพยักหน้า "ได้ครับ เดี๋ยวให้ยกไปเลย"

ป้าได้คำยืนยัน ก็เดินออกมาเท้าสะเอว ตะเบ็งเสียง "ป้าขายหัวไชเท้าอยู่ฝั่งตรงข้าม ไอ้สองคนนี้ก็ขายกุ้งเหมือนกัน แต่ขาย 380 ไม่มีคนซื้อ

เมื่อกี้ป้าเห็นสองคนนี้ซุบซิบกัน แล้วไอ้เสื้อเขียวนี่ก็เดินมาซื้อกุ้ง

ป้าก็ไม่ได้สนใจ จนเห็นมันเอากุ้งกลับไป แล้วช่วยกันควักกุ้งออก แล้วปิดฝากลับเหมือนเดิม"

คนมุงร้องฮือฮา หันขวับไปมองชายเสื้อเขียว

"ชัดเลย! มาป่วนร้านอื่น!"

"เลวว่ะ แข่งไม่ได้ก็ใช้วิธีสกปรก!"

"ไล่มันออกไป!"

ชายเสื้อเขียวหน้าแดงก่ำ เถียงคอเป็นเอ็น "ป้าตอแหล! ป้าเป็นหน้าม้าพวกมัน!"

ป้ายืนกรานเสียงแข็ง "ฉันเห็นกับตา ลูกสาวฉันก็เห็น อย่ามาแถ!"

ชายเสื้อเขียวเถียงไม่ออก ลอกแลกไปมา

เห็นสถานการณ์เคลียร์ ฉีอวิ๋นไม่อยากเสียเวลาทำมาหากิน บอกเจ้าผอมให้ปล่อยตัว

มุกกระจอกแบบนี้เขาเจอมาเยอะ ขี้เกียจตอแยให้เสียเวลา

ชายเสื้อเขียวสะบัดแขน เดินหนีไปอย่างผู้พ่ายแพ้

คนมุงยังชี้หน้าด่าไล่หลังด้วยความรังเกียจ

ฉีอวิ๋นตะโกน "เอ้า! ใครจะซื้อรีบหน่อยนะครับ ของเหลือไม่เยอะแล้ว!"

"ถ้าใครไม่มั่นใจ แอดวีแชทผมไว้ ถ้าของมีปัญหา ถ่ายรูปส่งมา ผมเคลมให้ไม่อั้น!"

คำพูดนี้ซื้อใจลูกค้าได้เต็มๆ ทุกคนแย่งกันซื้อ

ป้าพยานปากเอกก็ได้กุ้งฟรีสองลัง เดินยิ้มกลับแผง

เรื่องวุ่นวายจบลง ยอดขายพุ่งกระฉูด สองชั่วโมงขายไป 150 ลัง

เห็นว่ายังวันอยู่ ฉีอวิ๋นให้คนขับรถกับเจ้าผอมกลับไปขนของมาอีกรอบ ตัวเองอยู่ขายที่เหลืออีก 50 ลัง

วันนี้คนเยอะกว่าเมื่อวาน สี่โมงเย็น ของล็อตสองก็หมดเกลี้ยง

เก็บร้านเสร็จ ให้พวกเจ้าผอมกลับก่อน

ฉีอวิ๋นโบกแท็กซี่ ตรงดิ่งไปโครงการหว่านเคอฮวาฝู่